Κριτικες Δισκων Hip-Hop / R&B

Kendrick Lamar – Mr. Morale & The Big Steppers (Album Review)

Kendrick Lamar – Mr. Morale & The Big Steppers (Album Review)

Το 2011 ξεκινούσαμε την κριτική δίσκου του πρώτου ολοκληρωμένου δίσκου του Kendrick Lamar με την εξής φράση: “Ελάχιστοι γνωρίζουν το συγκεκριμένο όνομα και ακόμα λιγότεροι φαντάζομαι μπορούν να έχουν μία εικόνα της μουσικής που εκπροσωπεί ο Kendrick Lamar. ” Έντεκα χρόνια αργότερα, η συγκεκριμένη πρόταση μοιάζει το λιγότερο αστεία, μιας και o 34χρονος rapper αποτελεί πλέον ένα από τα πιο hot ονόματα της φάσης αλλά και γενικότερα της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Μέσα από τα εξαιρετικά κομμάτια του και τους σχεδόν αψεγάδιαστους δίσκους του κατάφερε να δημιουργήσει ένα τρομερό fanbase που τον στηρίζει με πάθος ακόμα και μετά από πέντε χρόνια απόλυτης σιγής.

Το “Mr. Morale & the Big Steppers” μπήκε ξαφνικά στις ζωές μας ως double disc release, αλλά αυτό δεν αλλάζει τα γεγονός ότι το hype είχε πιάσει ταβάνι μετά από τις προηγούμενες κυκλοφορίες του. Το “To Pimp a Butterfly” ήταν καταπληκτικό ως concept, ενώ το αμέσως προηγούμενο LP με τίτλο “DAMN” κατέληξε να συγκεντρώσει 7 βραβεία Grammy και ένα βραβείο Pulitzer, το μοναδικό album που το κατάφερε αυτό και δεν άνηκε στην κατηγορία της Jazz ή της κλασικής μουσικής.

Όλα αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν και αυτό που ενδιαφέρει τον περισσότερο κόσμο είναι η νέα δουλειά του Αμερικανού καλλιτέχνη και το κατά πόσο μπορεί να σταθεί δίπλα στα μεγαθήρια που δημιούργησε ο ίδιος. To “United In Grief” είναι το απόλυτο track για να βάλει τον ακροατή στο κατάλληλο mood και να τον ψήσει για το τι θα ακολουθήσει. “I grieve different” φωνάζει ξανά και ξανά ο Kendrick κατά την διάρκεια του τραγουδιού, θέτοντας τις βάσεις για ένα album που λειτουργεί κατά κάποιον τρόπο ως μία session ψυχοθεραπείας. Από το πρώτο ως και το τελευταίο λεπτό υπάρχουν συνεχείς αναφορές στη σύζυγο και την οικογένειά του (αλλά και συζυγικά προβλήματα), τις αξίες του, την πίστη του, την ψυχική υγεία του, την πιθανή εξαπάτηση και φυσικά αναφορές σε ζητήματα που προβληματίζουν ολόκληρη την κοινωνία. Διακρίνεται ένα σκοτεινό μοτίβο που πολλές φορές τον ωθεί στο να μοιραστεί τις σκοτεινές του σκέψεις και τις ανησυχίες του μ’ έναν ανά διαστήματα ποιητικό τρόπο (“Worldwide Steppers”). Στον κόσμο της (mainstream) hip hop αυτό το concept μπορεί να μοιάζει περίεργο, αλλά αν αναλογιστούμε το τι έχουμε περάσει γενικότερα σαν ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια, τα πάντα μοιάζουν ως μία φυσική εξέλιξη.

Όλες αυτές οι ανησυχίες μεταφέρονται με τρομερό τρόπο σ’ ό,τι αφορά τον στιχουργικό τομέα, χτυπώντας μεθοδικά σε θεματολογίες που καίνε ή μ’ έναν εντυπωσιακό τρόπο που υπενθυμίζει στον ακροατή γιατί συνεχίζει και θεωρείται κορυφαίος όχι μόνο ως στιχουργός, αλλά και σαν καλλιτέχνης. Δε μας προκαλεί εντύπωση ότι η ιστορία του “Auntie Diaries” συγκεντρώνει αυτή τη στιγμή όλα τα βλέμματα πάνω της, αφού δεν είναι ιδιαίτερα σύνηθες να ακούς έναν rapper να εξιστορεί τις επιλογές και τα ζητήματα ενός συγγενικού προσώπου που είναι transexual. Είναι κάτι που δε συμβαίνει στο συγκεκριμένο είδος μουσικής και ο τρόπος που το κάνει λειτουργεί άψογα, γιατί δεν τα εξιστορεί μέσα από ένα αποστειρωμένο στιχουργικό περιβάλλον, αλλά με σκληρές λέξεις (“faggot”), αναδεικνύοντας τα προβλήματα που περνάνε αυτοί οι άνθρωποι αλλά και τα ίδια του λάθη.

Εκεί όμως ξεχωρίζει ο Kendrick Lamar είναι στα κομμάτια “Mother I Sober” και “We Cry Together”, κομμάτια που αναδεικνύουν καθαρά το ταλέντο του ως wordsmith και ως rapper που χτίζει concepts με φοβερό τρόπο. Είναι τα σημεία όπου ασχολείται με δύσκολες θεματολογίες. Δεν είναι όμως τα θέματα που κάνουν τα κομμάτια να ξεχωρίσουν, αλλά ο τρόπος με τα οποία μεταφέρει την ιστορία του στους ακροατές. Στο “Mother I Sober” έχει δημιουργηθεί μία απίθανη σκοτεινή ατμόσφαιρα με την βοήθεια της Beth Gibbons από Portishead σ’ ένα κομμάτι που καταπιάνεται μ’ ένα οικογενειακό ζήτημα που απλώνεται σε σεξουαλικές παρενοχλήσεις, παιδικά τραύματα, εθισμό στο σεξ και όλα αυτά μέσα από ένα ηχητικό κουβάρι που ξετυλίγεται verse με verse. Στο “We Cry Together” βρίσκει ως συμπρωταγωνίστρια την εξαιρετική Taylour Paige σε μία μουσική ταινία γύρω από ένα απίστευτα τοξικό ζευγάρι-γονείς, οι οποίοι έχουν πιάσει πάτο σ’ ό,τι αφορά την σχέση τους. Δε θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι η ενέργεια και η ποιότητα εδώ θυμίζει μία κατάσταση “Stan” και “Kim” του Eminem αλλά με δύο ενεργούς πρωταγωνιστές, περιγράφοντας με έμμεσο και άμεσο τρόπο τις τραγικές και άρρωστες προεκτάσεις που μπορεί να έχει μία τέτοια σχέσ. 

Το “Mr. Morale & the Big Steppers” στηρίζει τις σκέψεις του Kendrick Lamar με ουσιαστικές παραγωγές, οι οποίες ξεχωρίζουν ανά διαστήματα μαζί με το στιχουργικό υπόβαθρο του καλλιτέχνη. Oι Boi-1da και Sounwave έδωσαν ένα δυνατό beat στο “N95” και ένα κολλητικό tune στο “Silent Hill”, με το τελευταίο βέβαια να φιλοξενεί τον μέτριο Kodak Black ως rap feat. Μας έκανε εντύπωση το πόσο καθαρός είναι ο ήχος και οι ηχογραφήσεις γενικότερα, μιας και ακούγεται η εντυπωσιακή δουλειά που έχει γίνει στον τεχνικό τομέα και στο mixing. Οι περισσότερες παραγωγές αναλαμβάνουν τον ρόλο της ήρεμης δύναμης που προσπαθεί να ακολουθήσει τον ρυθμό και το περιεχόμενο του Kendrick το οποίο για κάποιους θα μοιάζει ως μία ευεργετική κίνηση, για άλλους πάλι ως ένα δυσβάσταχτο μονοπάτι. Ακριβώς επειδή οι ενορχηστρώσεις δεν ξεχωρίζουν όπως σε παλαιότερους δίσκους, η ακρόαση του διπλού δίσκου “Mr. Morale & the Big Steppers” δεν είναι εύκολη. Θα λέγαμε ότι συντηρείται ένα ηχητικό και καλλιτεχνικό μοτίβο που απαιτεί από τον ακροατή να πιάσει μολύβι και χαρτί και να ασχοληθεί με το γράψιμο του 34χρονου καλλιτέχνη σε βάθος και με προσοχή. Δεν υπάρχουν κομμάτια όπως το “Alright”, “Swimming Pools” και “Humble” που θα εκπροσωπήσουν την διαχρονικότητα του δίσκου με μία πιο catchy και στιγμιαία κίνηση και αυτό ίσως κάνει την όλη διαδικασία ακρόασης και των 18 κομματιών για κάποιους κουραστική.

Επέλεξε όμως συνειδητά να αντιμετωπίσει με περισσότερη ωριμότητα και καθαρό μυαλό τις θεματολογίες που τον προβλημάτιζαν και στο παρελθόν, χωρίς να τον ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος ή αν θα υπάρχουν παραγωγές ή συνεργασίες για όλα τα γούστα. Ο Kendrick Lamar ακούγεται ελεύθερος να αναζητήσει τη θέση του στον κόσμο, να επανεξετάσει το παρελθόν και την ανατροφή του και γενικότερα να εξωτερικεύσει τις σκέψεις του μ’ έναν άμεσο και ιδιαίτερα ταλαντούχο τρόπο, αν και δεν θα ήμασταν αντίθετοι σε καλύτερες συμμετοχές και με το να κοβόντουσαν 1-2 κομμάτια ή να μαζευόταν λίγο η συνολική διάρκεια. Το “Mr. Morale & the Big Steppers” ακούγεται πράγματι σαν 75 λεπτά ψυχοθεραπείας, παρακολουθώντας έναν άνθρωπο που κάθεται στη καρέκλα του ψυχοθεραπευτή του να αναλύει τους προβληματισμούς του, κάτι που δεν συναντάμε συχνά και σίγουρα όχι με αυτή την ποιότητα. Η μεταστροφή του Kendrick Lamar σε πιο alternative και flat παραγωγές ενδεχομένως να ξενίσει σε εκείνους που περίμεναν “τον σκληροπυρηνικό Kendrick να γυρίσει και να τα διαλύσει όλα”. Βρίσκεται όμως σε μία φάση της ζωής του που τον προβληματίζει περισσότερο το να μην επηρεαστούν στο μέλλον τα παιδιά του από τα δικά του ζητήματα και θέματα, παρά να τα ισοπεδώσει όλα από άποψη πωλήσεων στο rap game. Κάπως έτσι, λοιπόν, βρεθήκαμε στο 2022, με τον rapper από το Compton να καταλαβαίνει μέσα σε αυτή την δεκαετία ενασχόλησης με την μουσική ότι ο μεσσίας της rap που αναζητούσαν οι ακροατές δεν υπάρχει και να αποφασίζει να ακολουθήσει κατά γράμμα την δήλωση που κάνει ο ίδιος στο τέλος του δίσκου, που λειτουργεί ως ο απόλυτος επίλογος ενός εξαιρετικού LP: “Ι choose me, I’m sorry”

Κομμάτια που ξεχώρισαν: “N95”, “Rich Spirit”, “We Cry Together”, “Silent Hill”, “Mother I Sober”

Βαθμολογία:

4.6/5
About Author

Έκτωρ Αποστολόπουλος