Όποτε αποφασίζει ο Drake να κυκλοφορήσει ένα νέο album ψάχνουμε ουσιαστικά τον «δεύτερο». Οι πωλήσεις είναι τεράστιες και το impact που έχει ο Καναδός σε όλους τους τομείς (ραδιόφωνο, κλαμπ, charts, streams) μοιάζει κατά καιρούς ακόμη μεγαλύτερο. Αν συνυπολογίσουμε και την κόντρα με τον Kanye West καταλαβαίνει κανείς εύκολα ότι μιλάμε για ένα hype χωρίς προηγούμενο, για άλλο ένα LP που αναμένεται να σπάσει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.

Όλο αυτό το πράγμα έχει χτιστεί από τον Drake μέσα από αλλεπάλληλες επιτυχίες και τρομερό beatpicking. Προφανώς και το γεγονός ότι συνδυάζει rap με vocals και Hip-Hop με RnB αποτελεί διαχρονικά την κινητήρια δύναμή του, αλλά όλα αυτά δε θα μπορούσαν να είχαν γίνει χωρίς να έχει το μαγικό αυτάκι. Ξέρει ποιες παραγωγές θα έχουν απήχηση, ποιες θα κάνουν επιτυχία και πάνω απ’ όλα ποιες του ταιριάζουν καλύτερα. Αυτή η ηχητική στρατηγική αποτελεί και το κύριο πλάνο στο ολοκαίνουργιο «Certified Lover Boy», ίσως περισσότερο απ’ ότι θα έπρεπε.

Ο δίσκος ξεκινάει με υποσχέσεις αφού το «Champagne Love» προχωράει ουσιαστικά στην υλοποίηση διπλού sampling του «Michele» (από Beatles) με ολίγον «Navajo» από Navajo. Το σκεπτικό «sample within a sample» λειτουργεί εξαιρετικά, ο Drake βρίσκεται στο comfort zone του και τα πάντα δείχνουν να ρολάρουν στρωτά. Πράγματι, αν εξαιρέσουμε την υπερβολική διάρκεια του «Certified Lover Boy» που παλεύει με τις διακυμάνσεις σε τέμπο και είδος, ο πολυπλατινένιος rapper δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα ρυθμού και flow σε κανένα κομμάτι. Ο λόγος είναι απλός, κάνει αυτό που κάνει εδώ και δέκα τουλάχιστον χρόνια.

Το «Certified Lover Boy» δεν συμπληρώνει απλώς την δισκογραφία του Drake, αποτελεί ουσιαστικά μία συνέχεια των όσων έχουμε ακούσει σε «Nothing Was the Same», «Views» και «Scorpion» αλλά ενδεχομένως με την κακή έννοια. Αν ανταλλάσσαμε ας πούμε τα «Papi’s Home» και «Fountains» με τα προ πενταετίας «Pop Style» και «Controlla» δε θα καταλαβαίναμε διαφορά στη συνολική λειτουργία του δίσκου, γιατί βασίζονται στα ίδια concept σε μεγάλο βαθμό. Παρότι μπορούμε να πούμε αντικειμενικά και με πάση ειλικρίνεια ότι οι παραγωγοί έχουν κάνει από καλή έως και πάρα πολύ καλή δουλειά, όσο περισσότερο εμβαθύνουμε στον φετινό δίσκο του Drake, τόσο περισσότερο νιώθουμε ότι ακούμε μία από τα ίδια. Ειδικά στο κατά τα άλλα φοβερό«No Friends In the Industry» πιστεύουμε ότι ο Drake πήρε τηλέφωνο τους Vinylz και OZ και ζήτησε ένα δεύτερο «Energy».

Όλο αυτό φυσικά και αδικεί σε αρκετά σημεία το album το οποίο βασίζεται σε στιβαρά mainstream Hip-Hop beats τα οποία κατά διαστήματα θυμίζουν περισσότερο παλιό Kanye απ’ όσο θα μπορούσε να παρουσιάσει ο πραγματικός Kanye West αυτή την περίοδο. Βέβαια δεν είναι όλα τα samples έξυπνα και πετυχημένα, αφού υπάρχει και το «Way 2 Sexy» το οποίο samplάρει το κλασικό hit των Right Said Fred από το μακρινό 1991 μ’ έναν τόσο φθηνό τρόπο, που καταντάει κωμικό και ενδεχομένως διασκεδαστικό. Σίγουρα σε αυτό το πράγμα βοήθησαν και οι συμμετοχές των Future και Young Thug που ταιριάζουν γάντι για ένα τέτοιο concept.

Οι συμμετοχές του δίσκου είναι πολλές και καλές, αν και δεν ήταν τόσο ποιοτικές όσο στην περίπτωση του «Donda» του Kanye West (να μη ρίξουμε και εμείς λίγο λάδι στη φωτιά της κόντρας; ). Οι συμμετέχοντες στο «Donda» πέταξαν καλύτερες μπάρες, αν και στο «Certified Lover» υπήρξαν και τίμιες παρουσίες, όπως αυτές των Travis Scott και Jay-Z, με τον τελευταίο να δείχνει όλο αυτό το διάστημα πιο ορεξάτος από ποτέ. Ακριβώς επειδή οι συμμετοχές δεν έδωσαν το κάτι παραπάνω, ο Drake φαίνεται στιχουργικά καλύτερος απ’ ότι είναι, έχοντας πάντως κάποιες πολύ δυνατές στιγμές («7am On Bridle Path») αλλά και κάποιες λιγότερες καλές όπως π.χ. στο «Girls Want Girls».

Aν συνυπολογίσουμε και τα ικανοποιητικά vocals και μερικά πετυχημένα hooks, το «Certified Lover Boy» τικάρει όλα τα κουτάκια για τους fans εκτός από ένα, αυτό των μεγάλων hit singles. Ο έκτος κατά σειρά δίσκος του Drake δεν έχει «Hotline Bling» ή «Started from the Bottom» και θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι η αχίλλειος πτέρνα του project σε ότι αφορά τον στόχο για εμπορική επιτυχία.

Μία επιτυχία που θεωρούμε σίγουρη, γιατί πολύ απλά προσφέρει αυτό που θέλουν να ακούσουν οι fans του καλλιτέχνη και οι ακροατές που ψάχνονται για mainstream Hip-Hop tunes που θα τους ομορφύνουν την playlist με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αυτό που σίγουρα μας ξένισε ήταν η επανάληψη που νιώσαμε καθ’ όλη την διάρκεια του δίσκου, ένα αίσθημα ότι όλα αυτά τα έχουμε ξανακούσει με σχεδόν πανομοιότυπες εκτελέσεις και vibes. Σίγουρα δε βοήθησε σε αυτό και η τεράστια tracklist των 20 κομματιών, αλλά θα θέλαμε με τέτοιο μπάτζετ και τέτοιες συμμετοχές να απολαύσουμε έναν πραγματικά καινούργιο δίσκο και όχι απλά ένα «Views 2.0». Αν αυτού του τύπου η κυκλοφορία είναι η φάση σας, τότε θα μπορέσετε να απολαύσετε στον μέγιστο βαθμό τις καθαρές και στιβαρές παραγωγές του LP. Οι υπόλοιποι που περίμεναν να ακούσουν κάτι το διαφορετικό ή που ενδεχομένως έχουν αρχίσει να κουράζονται από το Drake-concept μάλλον θα προσπεράσουν το μεγαλύτερο μέρος του album πιο γρήγορα από ποτέ.

Y.Γ.: Tι να πρωτοσχολιάσει κανείς για τα φετινά εξώφυλλα των Kanye και Drake….

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: “Champagne Poetry”, “Love All”, “TSU”, “Yebbas Heartbreak”, “No Friends In The Industry”, “Knife Talk”

Βαθμολογία:

2.5/5

Tracklist:

About Author

Έκτωρ Αποστολόπουλος