Άλλη μία ενδιαφέρουσα χρονιά για την Hip-Hop σκηνή, άλλη μία ολοκληρωμένη προσπάθεια για τον DJ Khaled που σκοπεύει να ανακατέψει και φέτος τα airplay charts. Ο γνωστός DJ προχώρησε σε μία full length κυκλοφορία η οποία υπόσχεται τα γνωστά: πολλά γνωστά ονόματα τραγουδιστών και MCs, mainstream beats, και πολλές εκφράσεις τύπου «We The Best» & “Another One». Μόνο που αυτή τη φορά,τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ χειρότερα για τον για τον γνωστό entertainer.

Η φράση «Another One» έχει γίνει το σήμα κατατεθέν του τα τελευταία χρόνια. Με αυτήν την ατάκα υποδηλώνει το ότι “έδωσε» στο κοινό “άλλη μία επιτυχία». Από ότι φαίνεται όμως, οι εποχές των μεγάλων επιτυχιών πέρασαν ανεπιστρεπτί. Πρέπει να πάμε τουλάχιστον 4-5 χρόνια πίσω για να θυμηθούμε την τελευταία φορά που ο Khaled ταρακούνησε τα clubs και το iTunes γενικότερα. Τα παλιά hits «I’m On One»Welcome To My Hood» και «All I Do Is Win» δεν συγκρίνονται σε καμία περίπτωση με το φετινό του υλικό, ούτε καν με το καλύτερο τραγούδι του «I Changed A Lot». Και αναφερόμαστε σε ένα κομμάτι όπου ακόμη και ο Meek Mill καταφέρνει να αποδώσει τα μέγιστα («They Don’t Love You No More»).

Το τι θα ακολουθήσει στον δίσκο μπορεί να το καταλάβει κανείς από τα δύο πρώτα tracks. Τα «I Don’t Play About My Paper» και «I Ride» καταφέρνουν να δείξουν την ποιότητα και το ύφος του νέου του project. Πρόκειται για δύο κάκιστα κομμάτια με τραγικά ρεφρέν (να’ναι καλά ο Future), από τα οποία το μόνο που μπορεί να κρατήσει κανείς είναι η verse του Jeezy στο δεύτερο τραγούδι.

Στη συνέχεια συναντάμε το «Gold Slugs», το οποίο ενώ ξεκινάει καλά, με όμορφο ρεφρέν (Chris Brown) και σωστή παραγωγή, κυριολεκτικά καταστρέφεται από το autotuned μουρμουρητό του λυρικά αδύναμου Fetty Wap. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τον λόγο για τον οποίο δεν ανατέθηκε η προσθήκη των rap vocals σε καλλιτέχνες τύπου Drake και Big Sean προκειμένου να δημιουργήσει μία σίγουρη επιτυχία. Στο καπάκι συναντάμε το «I Swear I Never Tell Another Soul» και το «Lied», δύο ακόμη tunes με κακά ρεφρέν (Future & French Montana αντίστοιχα), από τα οποία το μόνο που θα θυμόμαστε μετά από καιρό είναι τις ουσιαστικές συμμετοχές των έμπειρων Trick Daddy & Jadakiss.

Μέχρι το τέλος του album ακολουθούν κυρίως αποτυχημένες εμπνεύσεις, όπως π.χ. η συνεχής παρουσία των Rick Ross και Future που καταντάει από έναν βαθμό και μετά ενοχλητική, αλλά και τα άσχημα ρεφρέν των Ace Hood, French Montana και Mavado. Το «I Changed A Lot» έχει βέβαια και κάποιες θετικές εκλάμψεις, οι οποίες επισκιάζονται από άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, το «How Many Times» αδικείται από την μέτρια παραγωγή του και την κακή verse του Chris Brown, το «Hold You Down» επιβαρύνεται από την αρνητική παρουσία του Future και το «Every Time We Come Around» παλεύει να ενσωματώσει το κάκιστο hook του French Montana. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει κάποιο τραγούδι, εκτός του πολύ καλού «They Don’t Love You No More», που να ξεχωρίζει και να μοιάζει ολοκληρωμένο.

Φτάνοντας στο τέλος του δίσκου συναντάμε το δεύτερο καλό δημιούργημα της νέας δουλειάς του Khaled. Το «Most High», είναι ένα από τα καλύτερα joints που μπορεί κάποιος να βρει σε αυτό το album, όμως η μικρή του διάρκεια προκαλεί μία… ξενέρα. Στη deluxe version του LP, θα βρούμε δύο καλά instrumentals και το αρκετά αξιόλογο επίσημο remix στο «Hold You Down». Η συγκεκριμένη έκδοση είναι μάλιστα καλύτερη και από την αρχική version του τραγουδιού, πράγμα σπάνιο για τέτοιου είδους κυκλοφορίες.

Με αυτά και με αυτά, το «I Changed A Lot» είναι πιθανότατα το χειρότερο CD στην καριέρα του DJ Khaled και σίγουρα θα ξεχαστεί γρήγορα από το μουσικό κοινό. Μιλάμε για ένα project που χρειάζεται να περάσουν 10 τραγούδια για να ανακαλύψουμε το πρώτο πραγματικά καλό κομμάτι και μετά από αυτό άλλα τρία για το δεύτερο αξιόλογο track! Επίσης, θα πρέπει και ο ίδιος ο Khaled να καταλάβει ότι όταν βγάζεις έναν δίσκο με προδιαγραφές compilation LP και συμπεριλαμβάνοντας συνολικά 14 κομμάτια, τότε είναι απαραίτητο να υπάρχει ο κατάλληλος πλουραλισμός στους καλλιτέχνες και με την ανάλογη ποιότητα. Δεν γίνεται να εμφανίζεται σε 5 τραγούδια ο Future και σε άλλα τόσα ο Rick Ross. Με αυτόν τον τρόπο, το project βαδίζει στα μονοπάτια ενός collabo album, αλλά με βάσεις μίας απλής συλλογής. Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να συμβαδίσουν, ειδικά όταν επιλέγονται και rappers οι οποίοι δεν έχουν και την απαραίτητη ποιότητα.

Δύο είναι τα ερωτήματα που μπορούν να τεθούν αναφορικά με το συγκεκριμένο album και τους παραπάνω προβληματισμούς: Πρώτον, για ποιο λόγο «εγκατέλειψε» ο Khaled τους Akon, T-Pain, Fat Joe, Ludacris, Big Boi κλπ. από την στιγμή που δεν είχε βρει τους κατάλληλους αντικαταστάτες; Οι Future, Lil Boosie, Fetty Wap και Vado είναι προφανέστατα «λίγοι» μπροστά στα προαναφερθέντα ονόματα. Απλά φανταστείτε τι θα μπορούσαν να κάνουν οι Jay-Z και August Alsina δίπλα στους κατάλληλους καλλιτέχνες. Αν ήθελε τόσο πολύ να ανανεώσει το roster του, υπήρχαν και άλλοι έμπειροι rappers και τραγουδιστές που θα μπορούσαν να βρίσκονται σto «I Changed A Lot», ωστόσο ο DJ Khaled έχει επιλέξει να μην συνεργαστεί ποτέ μαζί τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα υπάρχουν πολλά: The-Dream, Andre 3000, E-40,Tech N9ne κ.α.

Δεύτερον, πότε θα καταλάβουν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, αλλά και ο κόσμος που τους υποστηρίζει, ότι το autotune δεν αποτελεί την ιδανική λύση για όλους τους ερμηνευτές και όλα τα κομμάτια; Δεν είναι όλοι T-Pain ή Akon και καλό θα ήταν να το αφήσουν στην άκρη για εκείνους που νιώθουν πραγματικά άνετοι στην χρήση της εν λόγω τεχνικής.

Συνοψίζοντας, σαν να μην έφταναν βέβαια τα λειτουργικά προβληματάκια του CD, το γενικότερο επίπεδο των παραγωγών του album είναι κάτω του μετρίου, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια του Khaled να «προσαρμοστεί» στον ήχο της νέας γενιάς των rappers από την Atlanta. Οι περισσότεροι ακροατές που δεν είναι παθιασμένοι με τον γνωστό entertainer θα εγκαταλείψουν πιθανότατα όλη αυτή την προσπάθεια από τα πρώτα κι όλας κομμάτια.

Υ.Γ.: Μα καλά ρε Khaled…φωτογραφία εξωφύλλου μπροστά από κοτοπουλάδικο με φανέλα των Heat; Σοβαρά τώρα;

Επιμέλεια: Παναγιώτης Χριστουλάκης & Έκτωρ Αποστολόπουλος

khaled-changed-alot

 

Βαθμολογία:

Κομμάτια που ξεχώρισαν: «Hold You Down (Remix)», «Most High», «They Don’t Love You No More»

Tracklist:
1. I Don’t Play About My Paper (feat. Future & Rick Ross)
2. I Ride (feat. Lil Boosie, Future, Rick Ross & Jeezy)
3. Gold Slugs (feat. Chris Brown, August Alsina & Fetty Wap)
4. I Swear I Never Tell Another Soul (feat. Future, Yo Gotti & Trick Daddy)
5. Lied (feat. French Montana, Meek Mill, Beanie Sigel & Jadakiss)
6. How Many Times (feat. Chris Brown, Lil Wayne & Big Sean)
7. You Mine (feat. Trey Songz, Jeremih & Future)
8. Every Time We Come Around (feat. French Montana, Jadakiss, Ace Hood & Vado)
9. Ain’t Worried (feat. Ace Hood & Rick Ross)
10. They Don’t Love You No More (feat. Jay-Z, Meek Mill, Rick Ross & French Montana)
11. My League (feat. Mavado)
12. Hold You Down (feat. Chris Brown, August Alsina, Future & Jeremih)
13. Most High (feat. John Legend)

Deluxe Edition:
14. Hold You Down (Remix) (feat. Usher, Fabolous, Rick Ross & Ace Hood)
15. Gold Slugs (Instrumental)
16. I Lied (Instrumental)

About Author

Παναγιώτης Χριστουλάκης