Τον Kid Cudi τον έχω παινέψει για την τρέλα του και την ενδιαφέρουσα οπτική με την οποία βλέπει την mainstream μουσική που κάνει. Θα κάνει τα 100% hip-hop κομμάτια, την clubάτη επιτυχία, τις τραγουδιστικές συνεργασίες και γενικότερα δεν λακίζει όταν βλέπει προκλήσεις. Η συνεργασία με τον Dot Da Genius σ’ ένα πολύ πολύ διαφορετικό LP δεν μου προκάλεσε καμία έκπληξη, από την στιγμή που όπως είπα και πιο πάνω, δεν «μασάει» από την ιδέα του κάτι διαφορετικού.

To «WZRD» όμως δεν έχει τις μαγικές ικανότητες που θα περίμενε κανείς. Ο Dot Da Genius είχε ένα όραμα για κάτι πολύ πιο rock και με μία δόση ηχητικής τσογλανιάς που σίγουρα δεν περίμενα να ακούσω από μία συνεργασία ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ανθρώπους. Αυτή η ενέργεια όμως μοιάζει να έχει κολλήσει κάπου στην μέση του project και χωρίς να του έχει δοθεί η δυνατότητα να ολοκληρώσει ένα πραγματικά ενιαίο έργο.

Αρκετές παραγωγές χάνονται μέσα σ’ ένα χαοτικό ύφος («Dr. Pill»), που δεν έχει αρχή και τέλος και αυτό χτυπάει πολύ άσχημα στον ακροατή, ακόμη και αν το κομμάτι ήθελε  να μεταφέρει ακριβώς αυτό το πράγμα: χάος, οργή, ενέργεια και σκοτεινά instrumentals («The Arrival»). Το δυνατό στυλ της κιθάρας όπως στο «High Of Life» μοιάζει δυστυχώς με μία όαση στην αχανή παραγωγική έκταση ενός δίσκου χωρίς  πραγματικό προφίλ και σωστή προσωπικότητα. Ο Dot Da Genius είχε όλη την καλή θέληση και τις ικανότητες να βγάλει το συναίσθημα (Upper Room») που ήταν απαραίτητο για μία τόσο διαφορετική δουλειά, αλλά μόνο με θετικές εκλάμψεις δεν γίνεται δουλειά.

Προφανώς δεν φταίει μονάχα ο μουσικός συνθέτης του «WZRD» αλλά και ο άμεσος συνεργάτης του. Ο Kid Cudi δεν καταφέρνει να βγάλει προς τα έξω τα προτερήματα που έχει ως entertainer. Είναι από τους λίγους καλλιτέχνες που μπορεί και να τραγουδήσει αλλά και να rapάρει σε αρκετά καλά επίπεδα, αλλά εδώ δεν καταφέρνει να πείσει σε καμία περίπτωση όπως στις παλιότερες προσωπικές του κυκλοφορίες. Ασύνδετες σκέψεις, μετριότατα ρεφρέν και στίχοι που εγώ σαν ακροατής όχι μόνο δεν εντυπωσιάστηκα, αλλά ένιωθα μάλιστα ότι διαβάζω πράγματα από ένα χαρτί χωρίς να τα εννοεί. Το «Teleport 2 Me, Jamie» με είχε κάνει να πιστέψω ότι κάτι καλό ψήνεται εδώ πέρα, αν και μου είχε φανεί απλώς συμπαθητικό για τα δεδομένα του Cudi.

Στο WZRD» όμως δεν καταφέρνει με τίποτα να βγάλει προς τα έξω το ψυχοπλακωτικό ύφος που θα συμβάδιζε με τις δημιουργίες που του δόθηκαν από τον άμεσο συνεργάτη του. Ενώ ξέρει να δίνει καταθλιπτικές και σκοτεινές οπτικές γωνίες, εδώ έπεσε και αυτός στην παγίδα του «κάνουμε τα πάντα όλα αλλά και συγχρόνως τίποτα».

Περίμενα πολλά από αυτό το CD και στο τέλος έμεινα αρκετά απογοητευμένος. Kid Cudi και Dot Da Genius προσπάθησαν να κάνουν κάτι που είναι αλλιώτικο, ασυμβίβαστο και επαναστατικό συγχρόνως, αλλά χωρίς πλάνο δεν γίνεται δουλειά. Ακόμη και για τις πιο τρελές και ελεύθερες ιδέες, χρειάζεται ένα σχέδιο, μία γραμμή, που στο «WZRD» απουσίαζε από το πρώτο λεπτό. Η απογοήτευσή μου κορυφώθηκε όταν ακούγοντας τα τρία-τέσσερα καλά κομμάτια κατάλαβα ότι αυτό το album θα μπορούσε να είναι όντως κάτι το ιδιαίτερο.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «High Off Life», «Teleport 2 Me, Jamie», «Upper Room»

Tracklist:

01. The Arrival
02. High Off Life
03. The Dream Time Machine
04. Love Hard
05. Live & Learn
06. Brake
07. Teleport 2 Me, Jamie (Feat. Desire)
08. Where Did You Sleep Last Night?
09. Efflictim
10. Dr. Pill
11. Upper Room

.

Teleport 2 Me, Jamie

.

Επιμέλεια: Έκτωρ Αποστολόπουλος

About Author

Έκτωρ Αποστολόπουλος