O Plies είδε φως και μπήκε με το hit «Shawty» το 2007 και από τότε έχει καταφέρει κατά έναν περίεργο τρόπο να κρατηθεί ζωντανός. Το λέω αυτό γιατί ούτε καταπληκτικός MC είναι, ούτε τρομερά beats έχει να τον υποστηρίζουν. Καλλιέργησε παρ’ όλα αυτά ένα πολύ δυνατό fanbase, το οποίο τον έκανε να έχει εντυπωσιακές πωλήσεις (220,οοο αντίτυπα σε μία εβδομάδα με το «Definition of Real» το 2008) και που γενικώς τον ακολουθεί συνεχώς. Προσωπικά, μόνο τον πρώτο δίσκο του είχα ευχαριστηθεί, αφού μου δημιουργείται η εντύπωση ότι πέφτει συνεχώς σαν καλλιτέχνης…

.

Είναι γεγονός ότι δεν είναι  βαρετός ή τελείως αδιάφορος σαν MC.  Στο «Goon Affiliated» έχει μερικές καλές στιγμές, με έξυπνες ατάκες και κατέχει μία χαρακτηριστική φωνή που δένει όμορφα σε μερικές περιπτώσεις. Πολλές φορές προσπαθεί να χρησιμοποιήσει αυτό το ύφος για να βγάλει προς τα έξω μία ειλικρίνεια, η οποία σε κομμάτια όπως το «Get My Niggas Out», αποδεικνύεται χρυσός. Δυστυχώς, οι καλές λυρικές στιγμές είναι ελάχιστες σε σχέση με τις προηγούμενες δισκογραφικές του κινήσεις. Οι άλλοτε αξιέπαινες προσπάθειες με σοβαρά θεματολογικά τραγούδια, έχουν αντικατασταθεί με ιδιαίτερα πεζά («Kitty Kitty), κουραστικά (άθλιο ρεφρέν στο «Bruh Bruh») και με tracks που σε κάνουν να απορείς. Ένα ολόκληρο τραγούδι για το (συγχωρέστε με)… πουλί του («Good Dick»)?? Έχει πραγματικά την επιθυμία να γίνει… μοντέλο («Model»)? Είπαμε, stay real και κοντά στους fans σου, αλλά θέλει και τρόπο. Ο οποίος για πρώτη φορά, λείπει σε αρκετά σημεία, επισκιάζοντας τις καλές στιγμές που έχει ο ίδιος στο μικρόφωνο. Το χειρότερο βέβαια είναι, ότι η καλούτσικη τεχνική που έχει στο ραπάρισμα πάει στράφι, την στιγμή που αδυνατεί να δομήσει το περιεχόμενο των λέξεων του, σοβαρά και αποδοτικά.

Όταν έχει σοβαρές παραγωγές, καταφέρνει και μετατρέπει αυτόν τον αυθορμητισμό που έχει μέσα του και κρατάει κοντά του τον ακροατή ( «All I Know» ). Αυτό το “όταν” στην προηγούμενη πρόταση, στον συγκεκριμένο δίσκο, έχει μία αρνητική έννοια. Οι παραγωγοί του έχουν δώσει ιδιαίτερα μέτρια beats, με τρανταχτό παράδειγμα το «Go Live», που ακούγεται σαν μία ηχητική δουλειά του Lil Jon, που είχε ξεχάσει στο συρτάρι του. Κάπου εδώ, πέφτει το album σε μία μετριότητα, αφού ελάχιστες είναι οι πραγματικά καλές προσπάθειες και λίγες καταφέρνουν να υψώσουν τον Plies. Αυτό, για έναν rapper που στηρίζεται κατά ένα τεράστιο ποσοστό στην μουσική που τον συνοδεύει, είναι το χειρότερο σενάριο. Μετριάζει και ο ίδιος και παίρνει μαζί του τις λιγοστές συμμετοχές του δίσκου. Fabolous και Young Jeezy δεν πετυχαίνουν κάτι το τρομερό και μοιραία…

… συναντάμε ένα απογοητευτικό LP. Μετά την ολοκλήρωση αυτού του άρθρο, δεν πιστεύω ότι υπάρχει πιθανότητα να ξανακούσω και τα 20 τραγούδια. Ο Plies επιβεβαίωσε την υποψία που είχα, πως όσο χειροτερεύουν τα singles του, χειροτερεύει και ο ίδιος. Για να είμαι δίκαιος, δεν είναι κακός rapper, έχω ακούσει άλλα κι άλλα. Παρ’ όλα αυτά, με λιγοστά καλά beats, άστοχα χιουμοριστικά τραγούδια και με την αδυναμία του ίδιου να συγκεντρώσει μερικά ενδιαφέροντα θέματα, πέφτει στην αφάνεια. Για εκείνους που γουστάρουν αυτό που βγάζει, ίσως βρουν τέσσερα-πέντε tunes να κρατήσουν, αφού η συνολική εικόνα αδικεί κατά κάποιον τρόπο αυτήν προσπάθεια. Από την άλλη όμως, ο πρώτος που αδίκησε τον Plies, είναι ο ίδιος του ο εαυτός, που χαμήλωσε το επίπεδο του.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Get My Ni**as Out», «Whatever I Say», «She Got It Made»

Tracklist:

1. Go Live
2. Rob Myself
3. Awesome (Feat. Fella)
4. Bruh Bruh
5. Get My Ni**as Out
6. Flaw
7. Becky
8. Kitty Kitty
9.Whatever I Say
10. Goonette
11. Good D*ck
12. Model
13. Look Like (Feat. Fabolous & Jeezy)
14. All I Know
15. She Got It Made

Bonus Version:
16. LEGGO
17. Chirpin (Feat. Fella)
18. Bricks On Me
19. Medicine (Feat. Keri Hilson)
20. Letter
.

She Got It Made

About Author

Έκτωρ Αποστολόπουλος