Μου πήρε λίγο καιρό μέχρι να πω το όνομά του όπως πρέπει στα Αγγλικά. Ακόμα θυμάμαι, όταν με πείραζε ένας φίλος μου από το σχολείο που μου τον είχε προτείνει, που αδυνατούσα να προφέρω τον RJD2 σωστά. Θυμάμαι ακόμα και την εντυπωσιακά θετική αίσθηση που μου είχε κάνει το album του «Deadringer», πού ήταν συγχρόνως και η πρώτη φορά που κάθισα και άκουσα ένα τόσο διαφορετικό στυλ hip-hop μουσικής. Δυστυχώς, στριφογυρίζει στο μυαλό μου μέχρι και σήμερα η πλήρης απογοήτευση που ένιωσα όταν άκουσα την τελευταία σόλο δουλειά του, «The Third Hand»…

Ένας παραπάνω λόγος που με έκανε να περιμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το «The Colossus». Να δω εάν αυτός ο πολλά υποσχόμενος τότε καλλιτέχνης, είχε το 2007 μία στιγμή αδυναμίας ή εάν όντως το “έχει χάσει”. Το CD ανοίγει με το «Let Ther Be Horns» που ήταν και το πρώτο single που κυκλοφόρησε και με ένα αντίστοιχο βιντεάκι. Φρέσκος και ευχάριστος ήχος, που σε προδιαθέτει ότι μάλλον έχει βρει τον καλό του εαυτό. Ακολουθεί ένα (με την καλή έννοια) περίεργο instrumental και φτάνουμε στο πρώτο τραγούδι με φωνητικά, το άκρως χαλαρό «The Glow». Ένα πολύ στιλάτο κομμάτι που θα αρέσει και στον πιο casual ακροατή. Μετά το πρώτο τέταρτο, εμφανίζονται οι φουτουριστικές («A Spaceship For Now») και σκοτεινές ( «A Son’s Cicle» ) παραγωγές, με τον RJD2 να συνεχίζει να πειραματίζεται, χωρίς να έχει κακά αποτελέσματα και να βγάζει για άλλη μια φορά έναν τελείως δικό του ήχο. Δεν νομίζω πως παρουσιάζονται ηχητικά εγκλήματα, όλος ο δίσκος κυλάει πολύ ομαλά, αλλά από την άλλη, μου έλειψε ένα πραγματικό διαμάντι, ένα stand out moment που θα το ακούω στο repeat για τον επόμενο μήνα.


Κάποια τραγούδια αντλούν δύναμη και από τις συμμετοχές των Aaron Livingston, Phonte (από τους Little Brother), The Catalyst, Illogic, Kenna, NP που είναι εμφανές ότι δεν ήρθαν για μία αρπαχτή, αλλά για να προσφέρουν, είτε με τη φωνή τους είτε με τα raps τους. Μπορεί να υπάρχουν μία-δύο δημιουργίες που να ήθελαν λίγο περισσότερα φωνητικά ή ίσως ένα rap part, όμως στο τέλος του LP σκέφτεσαι ότι σε γενικές γραμμές είναι όλα δουλεμένα όπως πρέπει. Μεταξύ τους υπάρχει η χημεία  και αν και αιωρούνται κάποιες στιγμές όπου ο καλλιτέχνης θέλει να κάνει το κάτι παραπάνω, σαν σύνολο δουλεύει, κι ας μην αρέσει με το πρώτο άκουσμα. Γενικώς θα πρότεινα δύο-τρεις ακροάσεις πριν βγάλετε ένα τελικό συμπέρασμα.


Πράγματι, το «The Colossus» δεν έχει καμία σχέση με την τελευταία του δουλειά. Είναι πιο κοντά στην καλή του πορεία στα πρώτα χρόνια του 2000 και το «The Third Hand» θα μείνει σαν μία αδιάφορη για τα δεδομένα του και τις ικανότητές του δουλειά. Είναι αλήθεια ότι τον όρο alternative τον έχω πια σιχαθεί, μιας και τείνει ο κόσμος να τον κολλάει παντού. Εδώ πέρα έχουμε με απλά λόγια έναν παραγωγό που κάνει πολύ καλή μουσική. Για όσους δεν έχει τύχει να ασχοληθούν μαζί του πιστεύω ότι το συγκεκριμένο LP είναι μια καλή ευκαιρία να απολαύσουν και κάτι διαφορετικό απ’ ότι έχουν συνηθίσει. Χαλαρά beats που έχουν αρκετά διαφορετικά στοιχεία, από κιθάρες και drums μέχρι διαστημικούς ήχους. Οι παλιοί μπορεί να μην εντυπωσιαστούν,  έχοντας ακούσει κομμάτια σαν το «Ghostwriter», όμως θα συμφωνήσουν μαζί μου ότι δεν φαντάζει και τόσο μακρυά πια η στιγμή που μπορεί να επαναλάβει μία τέτοια παραγωγή.



Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν : «Let There Be Horns», «The Glow», «Crumbs Off The Table»,


Tracklist:


01. Let There Be Horns
02. Games You Can Win (feat. Kenna)
03. Giant Squid
04. Salud 2
05. The Glow
06. A Spaceship For Now
07. The Shining Path (feat. Phonte Coleman)
08. Crumbs Off The Table (feat. Aaron Livingston)
09. A Son’s Cycle (feat. The Catalyst, Illogic, and NP)
10. Tin Flower (feat. Heather Fortune)
11. Small Plans
12. Gypsy Caravan
13. The Stranger
14. Walk With Me






Let There Be Horns

About Author

Έκτωρ Αποστολόπουλος