Η μόδα αρχές του 2000-2001, να υπογράφει R’n’B και Hip-Hop συμβόλαια με μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες και η κουτσή Μαρία, δημιούργησε ένα πρόβλημα που ακόμα και τώρα έχει αφήσει τα στίγματά του. Πολλά μέτρια albums, λίγοι πραγματικά δυνατοί καλλιτέχνες και η αναπόφευκτη αποδέσμευση αρκετών τραγουδιστών που σε βάθος χρόνου χάθηκαν. Βέβαια, στην εποχή της εύκολης πρόσβασης στο internet και με αρκετούς αδύναμους δίσκους στην αγορά, ο κόσμος σιγά σιγά σταμάτησε να αγοράζει ολόκληρες δισκογραφικές δουλειές.
Με αυτήν την κατάσταση, ακόμα και ένας πολύ γνωστός R’n’B artist σαν τον Omarion ( πρώην μέλος και μπροστάρης των B2K ) χρειάζεται να παρουσιάσει κάτι το φρέσκο, κάτι το καινούργιο ή έστω μία σοβαρή μουσικά δημιουργία. Στην αρχή το μάτι μου έπεσε στο tracklist, που αποτελείται μόνο από 11 κομμάτια, μια ευχάριστη αλλαγή σε σχέση με τα κουραστικά νούμερα 18-19 τραγουδιών συναδέλφων του. Δυστυχώς, το opener με τον τίτλο «I Get It In» (που ήταν και το βασικό promotion single ) έχει μια τραγικά μέτρια παραγωγή, που ούτε το mainstream στυλάκι του Gucci Mane δεν μπορεί να το σώσει. Στο ίδιο επίπεδο κινούνται και οι υπόλοιπες club banger προσπάθειές του, αφού δύσκολα θα μπορέσει να πείσει με το «Hoodie» ακόμα και τον πιο σκληροπυρηνικό fan του auto-tune. Γι΄αυτό δεν φταίει αποκλειστικά ο Omarion, αφού τα beats σε κάνουν να σφυρίζεις αδιάφορα και τα hooks επίσης δεν έχουν αυτό το κάτι που θα σε κάνει να το θυμάσαι.


Το μεγαλύτερο μέρος του «Ollusion» χαρακτηρίζεται από πιο χαλαρά κομμάτια και σε αυτά ο 25χρονος δείχνει πιο ισορροπημένος. Κι εδώ όμως λίγα είναι τα highlights, αφού δημιουργίες σαν το «Wet» δύσκολα θα βρεθούν στα (μόνο) 38 και κάτι λεπτά συνολικής διάρκειας. Ο 253 που έχει και το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής επιμέλειας, δεν μπόρεσε να του προσφέρει το κάτι παραπάνω. Οι χαμηλών τόνων και με ήρεμο ρυθμό παραγωγές δεν είναι κακές, αλλά η έλλειψη των φωνητικών δυνατοτήτων του Omarion, καθιστούν αδύνατη την μεταμόρφωση του αποτελέσματος σε κάτι καλύτερο ή εξαιρετικό από άποψη συναισθημάτων. Μπορεί να μην υπάρχει κάποιος τραγικός τίτλος ή άθλια εμφάνιση, όμως όλα αυτά μαζί αφήνουν μια μετριότητα να αιωρείται ως το τέλος της δημιουργίας.


Δεν θα διαφωνήσω ότι μερικοί θα αναφωνήσουν ότι στις κριτικές δίσκων πάντα κάτι φταίει. Μία έχει πολλά κομμάτια και θα μπορούσε να έχουν αφαιρεθεί κάποια για μία καλύτερη συνοχή, την άλλη έχει πολύ λίγα τραγούδια και αφήνει τον ακροατή με μια μικρή απογοήτευση. Η αλήθεια είναι όμως ότι όταν αποφασίζουν εταιρία και καλλιτέχνης να κρατήσουν το album πολύ compact και με λίγα χρόνο, το λιγότερο που περιμένει ο κόσμος είναι να μην έχει μέτρια αποτελέσματα. Με δύο, άντε τρία tracks για τον μέσο ακροατή, δεν μου φαίνεται εφικτό να αναστηθεί σαν όνομα στην αγορά ή στα charts. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι η πορεία του συγκεκριμένου ονόματος είναι φθίνουσα.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Temptation», «Wet»

Tracklist:

01. I Get It In (feat. Gucci Mane)
02. Last Night (Kinkos)
03. Hoodie (feat. Jay Rock)
04. What Do You Say
05. Speedin
06. Temptation
07. Sweet Hang Over
08. Thee Interlude (feat. Marques Houston)
09. Wet
10. I Think My Girl Is Bi
11. Code Red
12. On My Grind (feat. Tank)

I Get It In (feat. Gucci Mane)

About Author

Έκτωρ Αποστολόπουλος