Με τόσα Top και ειδικά αφιερώματα μέσα στις γιορτές, έμεινα λίγο πίσω στο θέμα των Reviews. Σύμμαχός μου ήταν το ότι ελαττώθηκαν κατά πολύ οι κυκλοφορίες στην περίοδο Χριστουγέννων και έτσι δεν μαζεύτηκε ένα βουνό από CD. Αφού άκουσα την προσπάθεια του Lil Wayne να εντυπωσιάσει με Rock ήχο, πριν από μία εβδομάδα περίπου εμφανίστηκε και όλη η κλίκα της εταιρίας του με μία ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά.



Το συγκεκριμένο album θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μια παρουσίαση του ρόστερ της Young Money Entertainment. Μέσα από 15 κομμάτια, ο μέσος ακροατής θα έχει την ευκαιρία να σχηματίσει μία άποψη για την αξία των προστατευόμενων του Wayne. Από την αρχική τριάδα των tracks, καταλαβαίνει κανείς ότι έχει στα χέρια του έναν δίσκο με κομμάτια που στοχεύουν τα clubs και τα R’n’B πάρτι και που έχουν στίχους που κρίνονται κατάλληλοι για άνω των 18. Βέβαια, στην εποχή που ζούμε, ουδείς σοκάρεται πια με τέτοιες ρίμες, οπότε καλύτερα να συγκεντρωθούμε στα skills των νεαρών ράπερ. Σε όλα τα tracks οι Gudda Gudda, Mack Maine και Tyga ακούγονται μέτριοι και χωρίς να έχουν κάτι τρομερό να σου μεταφέρουν. Είτε πουν κάποιες κουβέντες με μηδενικό σεβασμό προς το γυναικείο φύλο, είτε γενικώς προσπαθήσουν να εντυπωσιάσουν με έξυπνα punchlines, δεν καταφέρνουν να πείσουν τον ακροατή. Αυτό είναι λογικό επακόλουθο αφού….


… στο ίδιο τραγούδι εμφανίζεται ο Lil Wayne που ακόμα και στο ρελαντί είναι πιο ενδιαφέρων από τους συνεργάτες του. Βέβαια, το autotune που κυριεύει την ερμηνεία του κατά διαστήματα (για άλλη μια φορά), χαλάει ότι καλό πάει να βγει. Οπότε μένεις με έναν Jae Millz που ήταν γνωστό εδώ και κάτι χρόνια πως ξέρει να κάνει καλές εμφανίσεις, μία Nicki Minaj που είναι υποφερτή σε σχέση με κάτι features της που είχα ακούσει κατά καιρούς, και έναν Drake που σε όλα τα hits που υπάρχουν στον δίσκο, κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να δώσει λίγο air play feeling. Προβληματικό είναι επίσης το γεγονός, ότι μετά την πρώτη ακρόαση οι υπόλοιποι πιο μικρού βεληνεκούς καλλιτέχνες (Lil Chuckee, Lil Twist και T-Streets ) περνάνε απαρατήρητοι. Η Shannel από την άλλη, έχει τις στιγμές της, όμως είμαι σίγουρος πως και η ίδια θα ήθελε να την θυμούνται πιο πολύ για τις εμφανίσεις της στο Rebirth.


Από άποψη παραγωγής, στο «We Are Young Money» έχει γίνει μία προσπάθεια από γνωστούς producers να αποκτήσει σαν σύνολο έναν δικό του ήχο. Οι φίρμες Tha Bizzness, Kane Beatz και David Banner προμηθεύουν την κλίκα με καλούτσικα beats, που συγχρόνως όμως είναι αρκετά δύσκολο να μετατραπούν σε επιτυχίες από μέτριους-άπειρους καλλιτέχνες. Αυτή η ποιοτική διαφορά φαίνεται ιδιαίτερα στο δυνατό «Steady Mobbin’» που έχει μια σοβαρή παραγωγή και που ερμηνεύεται μόνο από τους έμπειρους Lil Wayne και Gucci Mane. Δυστυχώς δεν λείπουν οι δημιουργίες που μπερδεύουν με τον άχαρο ήχο τους («New Shit»),αλλά και τραγούδια σαν το «Streets Is Watching» που είναι πολύ αδύναμα. Όλα αυτά φρενάρουν τον ρυθμό και καθιστούν σχεδόν αδύνατο να λειτουργήσει το album σαν σύνολο.


Για να μην το κουράζω άλλο, τα πράγματα είναι απλά. Ο στόχος της παρουσίασης νέων καλλιτεχνών πέτυχε κατά το ήμισυ. Κι αυτό γιατί στα 65 λεπτά, καταλαβαίνει κανείς τις χτυπητές αδυναμίες που έχει ο κάθε rapper. Δεν ξέρω κατά πόσο θα πειστεί ο κόσμος που δεν είναι fan, από την στιγμή που ουσιαστικά δεν του έδειξε κάτι καινούργιο ή κάτι που δεν ήξερε από πριν. Αυτό που μένει, είναι ότι οι ήδη γνωστοί καλλιτέχνες υπερτερούν ποιοτικά απέναντι στους υπολοίπους και πιο πολύ θα έλεγα πως τους εξέθεσε παρά τους βοήθησε στο να γίνουν γνωστοί. Λίγες καλές στιγμές με το μυαλό να βρίσκεται ήδη στο 2010 και την επόμενη δισκογραφική κίνηση του βασικού σταρ της κλίκας Lil Wayne.

Βαθμολογία:

Κομμάτια που ξεχώρισαν: «Ms Parker», «Pass The Dutch», «Steady Mobbin»

Tracklist:

1. Gooder
2. Every Girl
3. Ms Parker
4. Wife Beater
5. New Shit
6. Pass The Dutch
7. Play In My Band
8. Fuck Da Bullshit (Feat Birdman)
9. Bedrock (Feat Lloyd)
10. Girl I Got You
11. Steady Mobbin
12. Roger That
13. She Is Gone (Feat Pleasure P)
14. Streets Is Watchin
15. Finale

Bedrock

About Author

Έκτωρ Αποστολόπουλος