Review: De La Soul – and the Anonymous Nobody…

Όταν αναγκάζεται ένα από τα πιο γνωστά, ιστορικά και αναγνωρισμένα Hip Hop groups να ξεκινήσει μία Kickstarter καμπάνια με σκοπό να κυκλοφορήσει ένα νέο δίσκο, καταλαβαίνει κανείς άμεσα ότι το σκηνικό στην μουσική βιομηχανία έχει αλλάξει μία και καλή. Από την άλλη πλευρά, η ιστορία της κυκλοφορίας του «and the Anonymous Nobody…» έχει και έναν σύγχρονο ρομαντισμό, αφού οι βετεράνοι De La Soul «αναγκάστηκαν» να καταφύγουν σε νέους τρόπους κυκλοφορίας ενός album, τρόπους οι οποίοι παρέχονται πλέον απλόχερα στην εποχή του διαδικτύου.

Είναι ξεκάθαρο ότι κατά κάποιον τρόπο, η mainstream βιομηχανία δεν είναι πλέον και τόσο φιλόξενη σε τέτοιου είδους rap εγχειρήματα. Το φρέσκο «αίμα», η Trap αισθητική και πολλά άλλα έχουν αντικαταστήσει 40+ MCs και τα πατροπαράδοτα Hip Hop beats. Η πετυχημένη όμως καμπάνια του Kickstarter αποδεικνύει την ίδια στιγμή, ότι υπάρχει ένα αρκετά μεγάλο κοινό με μία σεβαστή αγοραστική δύναμη εκεί έξω, η οποία θέλει να ακούσει π.χ. τους De La Soul μαζί με τον Snoop Dogg να βγάζουν προς τα έξω συναισθήματα σχετικά με τον πόνο ή την απογοήτευση («Pain»).

Το «and the Anonymous Nobody…» δεν επικεντρώνεται όμως αποκλειστικά σε αυτά τα θέματα. Η αλήθεια είναι ότι σου δημιουργεί διαφορετικά συναισθήματα, γιατί πολύ απλά οι De La Soul επέλεξαν να συμπεριλάβουν διαφορετικούς καλλιτέχνες, διαφορετικούς ήχους και διάφορες θεματολογίες.

Η απρόσμενη εναλλαγή μ’ ένα καταπληκτικό transition από το «Snoopies» στο συναισθηματικό κομμάτι «Greyhounds», το οποίο φιλοξενεί τον Usher σ’ ένα απλό storytelling track σχετικά μ’ ένα πασίγνωστο βενζινάδικο στο Hollywood, ανήκει στις καλύτερες στιγμές του album.  Το «Trainwreck» που ασχολείται με τους κινδύνους που υπάρχουν γύρω από μία σχέση και το «Drawn» που εστιάζει με μία πιο εσωτερική ματιά στη ζωή, συμβάλουν επίσης στην διαμόρφωση ενός πλουραλισμού στην θεματολογία και στον ήχο. Γενικά πρόκειται για έναν δίσκο που θα σε κάνει να γελάσεις ή να κάτσεις και να σκεφτείς, αλλά η συγκεκριμένη φάση ενός ποτ-πουρί βάζει στον εαυτό της και κάποιους περιορισμούς.

Δύσκολα θα χαθεί κανείς στις σκέψεις του επειδή θα τον αγγίξουν υπερβολικά πολύ οι στίχοι των De La Soul, όχι απαραίτητα επειδή δεν είναι καλοί, το αντίθετο μάλιστα, απλώς το «άπλωμα» σε τόσα διαφορετικά θέματα και με τόσες διαφορετικές επιρροές βάζει κατά κάποιον τρόπο ένα φρένο στην δημιουργία ενός ενιαίου συναισθήματος. 11 χρόνια χωρίς έναν ολοκληρωμένο δίσκο σε κάνει ως καλλιτέχνη να θέλεις να αναφερθείς σε ποικίλα θέματα και να βασιστείς σε ενορχηστρώσεις με διαφορετικές αφετηρίες και αυτό είναι σεβαστό. Είναι δύσκολο να συγκρατήσεις 17 κομμάτια με αυτό το σκεπτικό πολύ γερά δεμένα και κάπως έτσι δημιουργούνται «highs & lows».

Η εντύπωση του ακροατή ότι υπάρχουν ξεκάθαρα highlights στον συγκεκριμένο δίσκο, ενισχύεται φυσικά και από τις παραγωγές και τα feats. Η απλοϊκή κιθάρα στο funky «Pain» ταιριάζει τόσο πολύ στους De La Soul και Snoop Dogg που το repeat επιβάλλεται. Η ιντριγκαδόρικη συνεργασία με τον David Byrne(!) στο «Snoopies» λειτουργεί καλύτερα απ’ ότι το collabo track με τον David Albarn των Blur και Gorillaz προς το τέλος του δίσκου και γενικότερα θα υπάρξουν ξεκάθαρα φαβορί μετά από την δεύτερη κι όλας ακρόαση.

Ένα απολύτως νορμάλ συναίσθημα, ακριβώς επειδή οι De La Soul επέλεξαν να κάνουν πολλά πράγματα, παρουσιάζοντας έναν Hip Hop δίσκο με έντονα rock, psych rock και Pop/R&B στοιχεία. Τις στιγμές όπου κάποιες συνεργασίες λειτουργούν πολύ καλά ή όπου οι ατάκες είναι άκρως πετυχημένες, ο ακροατής θα περάσει πολύ καλά με βετεράνους που λείπουν από την νεότερη σκηνή. Στις λιγότερο ενθαρρυντικές στιγμές, θα αισθανθεί ότι ακούει πράγματα που έχει ξανακούσει στο παρελθόν, οι οποίες το πάνε πάρα πολύ safe και με ελάχιστο ρίσκο. Γιατί οι ακροατές που θα αγοράσουν το «and the Anonymous Nobody» είναι κυρίως ένα έμπειρο κοινό, που έχει «γράψει» πολλά χιλιόμετρα στην ακρόαση Hip Hop δίσκων.

Το φετινό LP των De La Soul δεν πρόκειται να αλλάξει τις ισορροπίες στον χώρο της Hip Hop σκηνής, ούτε αποτελεί την καλύτερη δισκογραφική απόπειρα της θρυλικής αυτής τριπλέτας. Είναι ένα σοβαρό album, με πλούσιες ενορχηστρώσεις, με πάντοτε ικανοποιητικούς στίχους (ακόμη και στην περίπτωση του 2Chainz στο «Whoodeni»), αλλά μέσα σ’ ένα συγκεκριμένο ηχητικό περιβάλλον που ίσως χαρακτηριστεί από κάποιους και ολίγoν «προβλέψιμο». Εάν ψάχνετε για σοβαρούς MCs και σύγχρονες παραγωγές και με μία δόση «veteran feels from the 90s», το «and the Anonymous Nobody» θα σας ομορφύνει σίγουρα μερικά απογεύματα. Φτάνει να μην περιμένετε κάτι εξωπραγματικό ή την αναβίωση των ‘90s μέσω των «τιμωρών» De La Soul με σκοπό να δοθούν απαντήσεις και να λυτρώσουν την «φάση» από τους «μέτριους mainstream rappers» της εποχής μας. It’s just a decent Hip Hop album, end of story.

de-lasoul-nobody-smallcover

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Pain», «Memory of… (US)», «Snoopies», «Greyhounds»

Tracklist:

01. Genesis feat. Jill Scott
02. Royalty Capes
03. Pain feat. Snoop Dogg
04. Property of Spitkicker.com feat. Roc Marciano
05. Memory of… (US) feat. Estelle & Pete Rock
06. CBGBS
07. Lord Intended feat. Justin Hawkins
08. Snoopies feat. David Byrne
09. Greyhounds feat. Usher
10. Sexy Bitch
11. Trainwreck
12. Drawn feat. Little Dragon
13. Whoodeeni feat. 2 Chainz
14. Nosed Up
15. You Go Dave (A Goldblatt Presentation) feat. David Goldblatt
16. Here in After feat. Damon Albarn
17. Exodus

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *