Review: Frank Ocean – Blonde

4 χρόνια χρειάστηκε ο Frank Ocean για να ανακτήσει τις δυνάμεις του και να μας παρουσιάσει έναν καινούργιο δίσκο. Συνδυάζοντας και το «Endless» μέσω του Apple Music, o αγαπημένος καλλιτέχνης από την Νέα Ορλεάνη παρουσίασε ένα ολοκληρωμένο οπτικοακουστικό εγχείρημα. Ακούγοντας όμως και το «Blonde» λίγες μέρες μετά «Endless», καταλαβαίνει κανείς ότι ο δεύτερος γύρος ήταν και εκείνος που θα μετρούσε περισσότερο.

Το «Blonde» συνόδευσε τον γράφοντα καθ’ όλη τη διάρκεια των καλοκαιρινών του διακοπών, αν και μιλάμε για έναν ήρεμο και άκρως απαιτητικό δίσκο που εμβαθύνει κατά κάποιον τρόπο στις σκέψεις και τα συναισθήματα του Frank Ocean. Αναλογιζόμενος την θετική αύρα του καλοκαιριού στην παραλία, δύσκολα το αποκαλείς ως το απόλυτο καλοκαιρινό soundtrack.

Δεν θα σου μεταδώσει ανάλαφρα και υπερβολικά ευχάριστα συναισθήματα σ’ ότι αφορά το χρώμα των παραγωγών, την προσβασιμότητά του ή τον ρυθμό που επιλέχτηκε από τον καλλιτέχνη. Θα σε κάνει όμως ιδιαίτερα χαρούμενο αν ανήκεις στην κατηγορία των μουσικόφιλων που ψάχνονται για περιποιημένες και καθαρές παραγωγές, ή αν αναζητάς ένα album το οποίο θα ακονίσει λίγο το μουσικό μέρος του μυαλού σου.

Το δεύτερο προσωπικό LP είναι πράγματα «προσωπικό», γιατί ο καλλιτέχνης προσπαθεί και με τον τρόπο που τραγουδάει, αλλά και με τις μουσικοσυνθέσεις που «παίζουν» από πίσω, να σου μεταφέρει μερικά από τα συναισθήματα που τον ταλαντεύουν όλο αυτό το διάστημα. Παρ’ ότι το «Blonde» ξεκινάει μέτρια («Nike») και ολοκληρώνεται μάλλον αδιάφορα («Futura Free»), το κύριο μέρος απαρτίζεται από πανέμορφες καλλιτεχνικές στιγμές.

Το «Pink+White» αποτελεί την πρώτη πραγματικά σημαντική στιγμή του δίσκου, με μία μαγική ενορχήστρωση που αναλαμβάνει κατά κάποιον τρόπο τον ρόλο του ρεφρέν μαζί με τα ονειρεμένα vocals του Frank Ocean. Αντικειμενικά, ο Αμερικανός τραγουδοποιός βρίσκεται στην καλύτερη και σίγουρα, πιο ώριμη φάση της ζωής του σε ότι αφορά τις φωνητικές του δυνατότητες. Είτε σολάρει παρέα με μία απλή pitchαρισμένη φωνή («Self Control»), είτε δοκιμάζει κάτι πιο rap-oriented («Nights») ή πιο παραδοσιακό («Skyline To»), το αποτέλεσμα είναι πάντα αψεγάδιαστο αν το κρίνει κανείς καθαρά φωνητικά. Όχι ότι οι παραγωγές του δίσκου δεν είναι καλές, το αντίθετο μάλιστα, αφού οι πειραματισμοί δημιούργησαν μία ιδιαίτερα πολύπλευρη και σοβαρή εικόνα. Από την εναλλαγή των ήχων και των φωνητικών στο δυναμικό «Nights», μέχρι την αιθέρια ακουστική του «White Ferrari» που θυμίζει κάτι από το θρυλικό opening theme «Twin Peaks», η δουλειά που έχει γίνει στο εν λόγω LP, βοηθάει απεριόριστα ώστε να στηριχθούν και να αποτυπωθούν μέσω της μουσικής οι εσωτερικοί και προσωπικοί προβληματισμοί του Ocean.

Spotify: https://play.spotify.com/album/1PDX0hMmsSdq122EupvNZF

.

Μουσικά ο δίσκος θα ακουστεί σίγουρα σε κάποια μερίδα του κόσμου κάπως υποτονικός σε μερικά σημεία, γιατί το tempo είναι πράγματι πολύ αργό και αρκετά ελεγχόμενο. Αν και οι παραγωγές έχουν αρκετή φαντασία (και μερικές φορές και μπόλικο ρίσκο) για ένα τόσο μεγάλο mainstream release, 2-3 παραπάνω στιγμές τύπου «Nights» θα ήταν σίγουρα καλοδεχούμενες, ειδικά για ακροατές που στηρίζονται στην πρώτη εντύπωση.

Γιατί η αλήθεια είναι, ότι το «Blonde» ξεδιπλώνεται μετά από αρκετές ακροάσεις. Είναι ένας δίσκος που απαιτεί να ασχοληθείς με τους στίχους του και στο τέλος σε επιβραβεύει. Ο Frank Ocean έχει κάνει πραγματικά καταπληκτική δουλειά στο να σου παρουσιάσει ένα μπερδεμένο, προβληματισμένο άνθρωπο ο οποίος βρίσκεται σε μία εσωτερική πάλη με διάφορα ζητήματα που αφορούν την προσωπική του ζωή, χωρίς όμως να ακούγεται υπερβολικός ή «κλάψας». Υπάρχουν στιγμές  όπου ο ακροατής θα του βγάλει το «καπέλο» ακούγοντας το εκάστοτε κομμάτι ενώ παράλληλα παρακολουθεί και τους αντίστοιχους στίχους. Σε αυτό το σημείο αξίζει σίγουρα να πούμε ότι το verse του Andre 3000 των Outkast στο «Solo (Reprise)» είναι ίσως το καλύτερο κουπλέ της χρονιάς, με ασύλληπτα καλή γραφή.

Αυτό όμως δεν υποβαθμίζει την δουλειά του Frank Ocean ως προς το σύνολο του δίσκου, ίσα ίσα που εμπλουτίζει έναν από τους πιο ενδιαφέροντες RnB δίσκους της σεζόν με ένα καταπληκτικό rap verse. Το «Blonde» μπορεί να έχει μερικές ατέλειες, αλλά οι ακροατές που θα εμβαθύνουν στο εν λόγω project θα τις προσπεράσουν άμεσα για χάριν μίας δισκογραφικής κυκλοφορίας που λάμπει στιχουργικά και φωνητικά, προσφέροντας πράγματα πολύ διαφορετικά και άκρως ποιοτικά για το μοντέρνο περιβάλλον της γενιάς των Apple Music και Spotify.

Σε σύγκριση με το «Channel Orange», μπορεί να στερείται της ηχητικής λάμψης του άμεσου εντυπωσιασμού, αλλά προσφέρει παραπάνω πράγματα και περισσότερη ουσία ως ένα αυθεντικό, deep urban LP. Με το που ξεπεράσετε την υπερβολική ηρεμία της πρώτης ακρόασης, θα αφεθείτε στον ρυθμό ενός δίσκου που μοιάζει στην αρχή αφιλόξενος ως περιβάλλον, αλλά στο τέλος δεν θα θέλετε πλέον να απομακρυνθείτε από τα συγκεκριμένα vibes. Αν δεν κολλήσετε στο repeat, σίγουρα θα σας κάνει να σκέφτεστε κάποιες στιγμές του album  και μετά την ακρόασή του. Ένα συναίσθημα που σπανίζει στις μέρες μας και συγκεκριμένα στην mainstream μουσική βιομηχανία.

Frank-Ocean-blonde-album-cover

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Ivy», «Pink + White», «Nights», «Solo (Reprise)», «White Ferrari»

Tracklist:

01. Nikes
02. Ivy
03. Pink + White feat. Beyonce
04. Be Yourself
05. Solo
06. Skyline To feat. Kendrick Lamar
07. Self Control
08. Good Guy
09. Nights
10. Solo (Reprise) feat. Andre 3000
11. Pretty Sweet
12. Facebook Story
13. Close to You
14. White Ferrari
15. Seigfried
16. Godspeed
17. Futura Free

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *