Review: The Game – Streets Of Compton

Σήμερα θα σχολιάσουμε δύο “πρωτότυπα” φαινόμενα. Πρώτον, τον The Game που κυκλοφόρησε νέο album. Και δεύτερον, τον The Game να μιλάει για το Compton. Το δεύτερο θα μπορούσε να σχολιαστεί και ως αρνητικό από την στιγμή που αποτελεί την πλέον καθιερωμένη θεματολογία των δίσκων του εν λόγω καλλιτέχνη, αλλά τουλάχιστον αυτή την φορά υπάρχει και ένας απώτερος σκοπός..

Το “Streets Of Compton” αποτελεί ένα soundtrack για το ομώνυμο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε φέτος στην αμερικανική τηλεόραση, παρουσιάζοντας μία σωστή θεματολογική προσέγγιση από άποψη στίχων. Προφανώς και δεν πρόκειται για μία ηχητική αναβίωση του Compton που θα σας αφήσει με το στόμα ανοιχτό, αλλά τουλάχιστον ακούμε μία σωστή και safe προσέγγιση για μία από τις πιο σκληρές περιοχές των ΗΠΑ.

Από το 2010 (κυρίως) και μετά, ο εν λόγω rapper απογοητεύει με τις ολοκληρωμένες, δισκογραφικές του κυκλοφορίες από άποψη ποιότητας, αλλά και ποσότητας. Ωστόσο, πέρσι στο τριπλό The Documentary 2, είχε αρκετές καλές στιγμές. Όχι βέβαια υπερβολικά πολλές σε σχέση με το σύνολο των κομματιών του project, αλλά τουλάχιστον υπήρχε μία βελτίωση σε σχέση με το αδύναμο “Year Of The Wolf“. Αυτή η μικρή βελτίωση μας έδωσε το “σθένος” να ασχοληθούμε με την φετινή προσπάθεια του γνωστού rapper.

Η διαφημιστική καμπάνια του “Streets Of Compton” συνοδεύτηκε από πολλές συνεντεύξεις, tweets και μόλις ένα single: tο “Roped Off“, το οποίο αποτέλεσε το lead single και ταυτόχρονα το καλύτερο κομμάτι του album. Το συγκεκριμένο track είναι ένα μετριότατο τραγούδι, αλλά παρόλα αυτά κατάφερε να ξεχωρίσει (μαζί με τα επίσης μέτρια “Bullshit” & “Gang Signs“) στον αχταρμά που ακολουθεί!

Ας εξετάσουμε, λοιπόν, από την αρχή της tracklist τα υπόλοιπα κομμάτια του εν λόγω CD. Το χάος ξεκινάει από το πρώτο στη σειρά, το “Support Compton” όπου συναντάμε έναν τελείως άνευρο και ψυχρό The Game, με ατάκες τρίτης διαλογής και ένα ρεφρέν που σε κάνει να θες να σταματήσεις το τραγούδι από τα πρώτα τριάντα δευτερόλεπτα!

Ακολουθούν τα “Hit The News” και “Can’t Wait“, με τον Game να προχωράει σε ανακύκλωση στίχων. Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσες φορές έχουν ακουστεί τα τελευταία χρόνια οι φράσεις “She a ride or die bitch, I swear to God” ή “If you walk around with her gon’ feel like in the mob“, ή το πόσες φορές ο συγκεκριμένος MC μας μίλησε για “nachos“, “cheese“, “Benz“. Φτάνει πλέον σε τέτοιο βαθμό που σου αφήνει την εντύπωση ότι ο γνωστός MC έχει ξεμείνει από φράσεις. Αυτά που rapάρει ακούγονται λες και πρόκειται για ραδιοφωνικό freestyle, ή ως μία κουραστική επανάληψη των ίδιων φράσεων, πολλές φορές μέσα στο ίδιο κομμάτι, χωρίς να πρόκειται για το ρεφρέν, αλλά για κανονικά verses!

Προχωράμε στο “Unfollow Me Bitch“, όπου ενώ υπάρχει ένα καλό beat, ο The Game εμφανίζεται και πάλι στιχουργικά αδύναμος, όπως και σε όλη τη συνέχεια του album! Το εν λόγω track “ψιλοσώθηκε” από τον Problem, ο οποίος σε γενικές γραμμές ήταν ανώτερος του Τhe Game σε όλες τις μεταξύ τους συνεργασίες κατά τη διάρκεια του project.

Στην τελευταία τετράδα κομματιών, θα συναντήσουμε δύο τραγούδια που αναφέρονται αποκλειστικά σε άλλους καλλιτέχνες. Στο “The Chronic” o The Game μας μιλάει κυρίως για τον Dr. Dre, ενώ στο “Death Row Chain” μας εξιστορεί την πορεία της Death Row Records με τον 2Pac, τον Snoop Dogg και άλλα γεγονότα γύρω από το Compton (π.χ. θάνατος Eazy-E). Αν και αυτό το tune είχε αρκετό ενδιαφέρον, κυρίως σαν ιστορία, η παραγωγή ήταν τραγική, με αποτέλεσμα να χαθεί το potential δημιουργίας ενός σοβαρού track. Από την άλλη πλευρά, τα “For The Homies” και “Like Me” είναι αδιάφορα έως κακά.

Το συγκεκριμένο project απέδειξε πιο τρανά από ποτέ ότι η καριέρα του The Game βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο πλάνο, χωρίς δυνατούς στίχους ή ενδιαφέρουσες παραγωγές, με ανύπαρκτα feats (με εξαίρεση τον Problem) και χωρίς καμία λογική ο έμπειρος MC κυκλοφόρησε ένα από τα χειρότερα albums του 2016.

Περίεργη είναι και η στάση του γνωστού rapper στο θέμα των feats. Κυκλοφορεί “The Documentary 2” με πάρα πολλά ισχυρά ονόματα της urban μουσικής σκηνής και λίγους μήνες μετά, σε ένα album όπου ασχολείται αποκλειστικά με το Compton, η μηδενική συνεισφορά από ιστορικά ονόματα της West Coast όπως οι E-40, Snoop Dogg, DJ Quik, Ice Cube, Dr. Dre, Too Short ή ακόμη και καλλιτέχνες της “νέας σχολής” του Compton, όπως ο YG ή ο Τy Dolla $ign προκαλεί αν μη τι άλλο μπόλικα ερωτηματικά.

Το “Streets Of Compton” μπορεί να δίνει μία καλή αίσθηση της ατμόσφαιρας των δρόμων και της περιοχής του Compton, αλλά υπάρχουν άλλοι δίσκοι, και μέσα από την δισκογραφία του ίδιου του The Game, που το έκαναν καλύτερα και πολύ πιο συντονισμένα. Ειδικά από άποψη ήχου και παραγωγών, υπάρχουν τουλάχιστον δέκα δίσκοι που παρουσίασαν τα vibes της West Coast πολύ πιο ώριμα και ολοκληρωμένα.

Υ/Γ: Δεν απορήσαμε ποτέ με το γιατί ο The Game δεν χρησιμοποιείται πλέον ως feat από σημαντικά ονόματα της μουσικής σκηνής τα τελευταία δύο χρόνια (εκτός των Jason Derulo, DJ Kay Slay και N.O.R.E. που φυσικά και είναι αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες). Το εν λόγω project ανέδειξε τους λόγους για τους οποίους συνεχίζεται αυτή η κατάσταση με τον The Game.

Επιμέλεια: Παναγιώτης Χριστουλάκης και Έκτωρ Αποστολόπουλος

the-game-streets-of-compton-slide

Βαθμολογία:

Κομμάτια που ξεχώρισαν: “Roped Off”

Tracklist:

01. Support Compton (feat. J3 & Payso)
02. Roped Off (feat. Problem & Boogie)
03. Hit The News
04. Bullshit
05. Can’t Wait
06. Gang Signs
07. Unfollow Me Bitch
08. The Chronic (feat. AD & AV)
09. Like Me
10. Death Row Chain
11. For The Homies (feat. Micah & Payso)

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *