Review: The Weeknd – Beauty Behind the Madness

Τις τελευταίες ημέρες των καλοκαιρινών μου διακοπών της πέρασα όπως ο περισσότερος κόσμος που επισκέπτεται το Beat-Town. Στην παραλία, με φίλους και ακούγοντας το νέο CD του The Weeknd. Για το πρώτο σκέλος της προηγούμενης πρότασης δεν μπορώ να βάλω φυσικά το χέρι μου στην φωτιά για όλους τους επισκέπτες μας, αλλά το «Beauty Behind The Madness» πρέπει να μονοπώλησε τα playlists των περισσότερων Smartphones και MP3 players των (Ελλήνων) ακροατών.

Η αλήθεια είναι, πως ο Abel Tesfaye κατάφερε επιτέλους να φτάσει στην κορυφή του μουσικού εμπορίου. Την καρδιά των διαδικτυακών μουσικόφιλων (αλλά και την «δική» μας) την είχε κατακτήσει προ πολλού, αλλά φέτος ήρθε η στιγμή να φτάσει στο πολυπόθητο «Νούμερο 1». Και όλα αυτά με άκρως μεθοδικά βήματα. Ξεκίνησε με τα internetικά του mixtapes που «έριξαν» το διαδίκτυο, συνέχισε με το πρώτο solo LP που έθεσε τις βάσεις για μία ισχυρή παρουσία στα Billboards, συνδύασε το ερωτικό concept του «50 Shades Of Grey» με τις δικές του sexual ιδέες ώστε να μπει σε καινούργια «σαλόνια» ενός διαφορετικού κοινού και στο τέλος ήρθε το «Can’t Feel My Face». Το πιο μη-The Weeknd κομμάτι ever.

Χαρούμενη ατμόσφαιρα, ένα κολλητικό baseline, ένα ακόμη πιο κολλητικό ρεφρέν και στίχοι που κρίνονται αρκετά «μαζεμένοι» αν σκεφτεί κανείς τα προηγούμενα τραγούδια του τα οποία θα έπρεπε να έχουν πάνω δεξιά ένα «Χ» όπως συγκεκριμένες ταινίες μετά τα μεσάνυχτα. Ο 25χρονος θέλησε ξεκάθαρα να προσπαθήσει κάτι διαφορετικό σε σχέση με το «Kiss Land», τουλάχιστον σε κάποια συγκεκριμένα αποσπάσματα του νέου του δίσκου και εμπορικά του βγήκε (και με το παραπάνω). Μιλάμε άλλωστε για το πρώτο number one hit-single στα αμερικανικά Billboard και για μία παγκόσμια ραδιοφωνική επιτυχία.

Το πρώτο δείγμα ήταν πολύ πιο Michael Jackson από The Weeknd και λιγότερο R.Kelly-based στίχοι, τουλάχιστον σ’ ότι αφορά το «Can’t Feel My Face» και 2-3 άλλες στιγμές. Το «Beauty Behind The Madness» φιλοξενεί φυσικά τα ερωτικά και εν μέρει «πρόστυχα» στιχάκια που ενθουσίασαν ένα συγκεκριμένο κοινό, παρέα με την σκοτεινή και μελαγχολική αισθητική που χαρακτήριζε τον The Weeknd από την πρώτη στιγμή που ξεπρόβαλε στο YouTube («Often»). O καλός παλιός Abel που γουστάρει σεξ χωρίς ρομαντικές γλύκες σε παρτάκια με «ντράγκια» ζει και βασιλεύει σε κομμάτια όπως το «The Hills» (When I’m fucked up, that’s the real me /I only fuck you when it‘s half past five).

Παραγωγικά όμως, υπάρχουν ξεκάθαρες διαφοροποιήσεις με το παρελθόν σε καίρια σημεία του δίσκου και σε μεγαλύτερο βαθμό συγκριτικά με τον τομέα των στίχων. Το «Real Life» ξεκινάει το δεύτερο προσωπικό album του The Weeknd με ένα πιο φωτεινό, epic συναίσθημα και μ’ένα μικρό ροκ άγγιγμα να τρέχει παρασκήνιο της σύνθεσης. Ακολουθεί το εκπληκτικό «Losers» που δίνει ρέστα με το πιάνο, με τα claps και με έναν φοβερό Labrinth, παρουσιάζοντας μία φωτεινή πλευρά του Abel η οποία ενθουσιάζει με διαφορετικό τρόπο και διαφορετικά «όπλα» σε σχέση με το παρελθόν. Η συγκεκριμένη φόρμουλα δεν λειτουργεί πάντα όπως θα έπρεπε, γιατί ο The Weeknd έχει ουσιαστικά παντρευτεί το σκοτεινό ύφος του παρελθόντος και το «διαζύγιο» δεν μπορεί να βγει εύκολα. Μπορεί στο μέλλον να μας εκπλήξει θετικά με μία ολοκληρωμένη παρουσίαση ενός ολοκαίνουργιου concept, αλλά για την ώρα η ποιοτική διαφορά μεταξύ του «Losers» και του «In The Night» ακούγεται ξεκάθαρα, όπως ξεκάθαρα ακούγεται και η μεγαλύτερη άνεση του τραγουδιστή όταν αναλαμβάνει να τραγουδήσει τα πιο αργά, moody και σκοτεινά beats.

Όχι ότι το «In The Night» θα απογοητεύσει το καινούργιο κοινό που γνώρισε τον καλλιτέχνη μέσα από το «Can’t Feel My Face» και το οποίο ενδεχομένως να λατρεύει και το Michael Jackson-vibe γενικότερα. H μοναδική ένσταση που μπορεί να έχει κανείς με την γενικότερη εικόνα του «Beauty Behind The Madness» είναι ως προς το δέσιμο του LP. Μπορεί ο Illangelo να συμμετέχει όπως πάντα σε σχεδόν όλες τις παραγωγές, αλλά τα νέα ονόματα που προστέθηκαν στο ρόστερ των producers (Kanye West, Moccio κτλ.) απλώνουν το μουσικό στυλ του δίσκου σε τέτοιο βαθμό, που με δυσκολεύει να τον ακούσω «μονοκοπανιά» όπως τα προηγούμενα ολοκληρωμένα projects του (ακόμη και το «Kiss Land»). Σαν μεμονωμένες προσπάθειες, τα περισσότερα tracks λειτουργούν μια χαρά και στον τομέα των συμμετοχών έγινε μία άκρως επιτυχημένη επιλογή. Τα ονόματα των Kanye West (δούλεψε στο θετικότατο beat του «Tell Your Friends»), Lana Del Rey, Labrinth και Ed Sheeran στόχευαν ξεκάθαρα στην εμπορική καθιέρωση του δίσκου και του βασικού καλλιτέχνη, αλλά γι’αυτό που έπρεπε να διεκπεραιώσουν λειτούργησαν υποδειγματικά ως feats.

Και μπορεί το «Beauty Behind The Madness» να μην ήταν το αψεγάδιαστο, classic album που θα λειτουργούσε υποδειγματικά σε όλους τους τομείς της δισκογραφίας, αλλά σαν CD θα δώσει στον The Weeknd την πολυπόθητη δυναμική στην παγκόσμια αγορά που τόσο πολύ επιθυμούσε και που τόσο πολύ άξιζε. Κάποια πειράματα σε μία πιο Pop βάση λειτούργησαν σωστά, κάποια άλλα λιγότερο καλά, αλλά σαν δίσκος θα μπορέσει να κρατήσει το ενδιαφέρον του καινούργιου fanbase που δημιουργήθηκε την τελευταία διετία (και ειδικά το 2015) με μεγάλη ευκολία. Οι παλιοί ακροατές θα πρέπει να κρατήσουν τα θετικά στοιχεία αυτής της μεταβατικής περιόδου στην καριέρα του The Weeknd σε ότι αφορά τον δημιουργικό/καλλιτεχνικό τομέα της καριέρας του. Γιατί κακά τα ψέματα, μία στυλιστική αλλαγή στο ύφος, στις παραγωγές και στους στίχους που χαρακτηρίζουν τον καλλιτέχνη από το 2011 και έπειτα, μόνο καλό μπορεί να κάνει μετά από 1+3 μεγάλα projects που μοιραζόντουσαν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ τους. Το «Beauty Behind The Madness» σπάει σε συγκεκριμένα σημεία την υποτιθέμενη μονοτονία που θα μπορούσε να κάνει φέτος την εμφάνισή της, αφήνοντας αρκετές υποσχέσεις (αλλά και κάποια ερωτηματικά) για το μέλλον του Abel Tesfaye.

The Weeknd - Beauty Behind the Madness

Βαθμολογία:

Kομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Losers», «Tell Your Friends», «Often», «Can’t Feel My Face», «Earned It»

Tracklist:

01. Real Life
02. Losers (feat. Labrinth)
03. Tell Your Friends
04. Often
05. The Hills
06. Aquatinted
07. Can’t Feel My Face
08. Shameless
09. Earned It
10. In the Night
11. As You Are
12. Dark Times (feat. Ed Sheeran)
13. Prisoner (feat. Lana Del Rey)
14. Angel

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *