Review: Eminem & Shady Records – Shady XV

Οι πετυχημένοι rappers προσπαθούν συχνά-πυκνά να «σπρώξουν» τους κολλητούς τους ή την κλίκα τους μέσω διάφορων δίσκων και compilation με στόχο να μεταδώσουν σ’ εκείνους λίγη από την «νεραιδόσκονη» της επιτυχίας τους. Ειδικά οι Eminem, Dr Dre και 50 Cent έχουν προσπαθήσει ουκ λίγες φορές να βγάλουν στην mainstream επιφάνεια τα φιλαράκια τους και να τους καθιερώσουν στην συνείδηση του κόσμου ως τους επόμενους μεγάλους stars. Φυσικά και δεν πρόκειται για κάποιου είδους «χάρη», αφού οι επιτυχία των φίλων ή των ταλέντων που ανακαλύφθηκαν από τους ήδη πετυχημένους MCs μεταφράζεται σε περισσότερες κυκλοφορίες και περισσότερα κέρδη.

Ο Eminem είχε καταφέρει να «ανεβάσει» τους κολλητούς του μέσω του group των D12, αλλά μόνο σαν group-project και μόνο όποτε συμμετείχε και ο ίδιος. Τα υπόλοιπα μέλη δεν κατάφεραν ποτέ να γευτούν την γλύκα των εκατομμυρίων πωλήσεων από solo κυκλοφορίες, όπως συνέβη για παράδειγμα με τους φίλους του 50 Cent. Οι Young Buck και Lloyd Banks έκαναν σημαντικές solo επιτυχίες, κάτι που δεν συνέβη ούτε στην περίπτωση των Cashis, Stat Quo κτλ., «ταλέντα» που πήγαν «άκλαυτα» μετά το «Eminem Presents: The Re-Up».

Το «Shady XV» ξεκινάει όμως από μία διαφορετική βάση απ’ ότι το compilation του 2006. H καινούργια συλλογή της Shady Records είναι χωρισμένη σε δύο μέρη: ένα με ολοκαίνουργια κομμάτια και ένα με παλιές επιτυχίες πρώην μελών της δισκογραφικής εταιρίας του Eminem. Μέσα από αυτά τα tracks μας παρουσιάζεται το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον (!) της Shady Records.

Η ουσιαστική διαφορά όμως με παλιότερες κυκλοφορίες αντίστοιχου χαρακτήρα και περιεχομένου, βρίσκεται στα ονόματα του δισκογραφικού ρόστερ τα οποία έχουν κάνει ήδη καριέρα σαν σόλο καλλιτέχνες, άλλοι λιγότερο πετυχημένα και άλλοι περισσότερο. Skylar Grey, Yelawolf, Royce Da 5’9”, Joe Budden, Crooked I και Joell Ortiz είναι καλλιτέχνες που έχουν πει ήδη τις δικές τους ιστορίες και που μέσα από την Shady Records ευελπιστούν σε ακόμη μεγαλύτερες και «πλατινένιες» επιτυχίες.

Το πρώτο CD του «Shady XV» προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό το πράγμα: να παντρέψει τις δυνατότητες των συγκεκριμένων ονομάτων με την αύρα και το βάρος της «μάρκας» Eminem. Να αγκαλιάσει ο κόσμος, η μεγάλη μάζα, το όνομα Slaughterhouse με τον τρόπο που αγκαλιάζει τον πασίγνωστο Marshall Mathers.

Άποψή μου είναι ότι με το συγκεκριμένο album δύσκολα να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στον εμπορικό τομέα. Δεν υπάρχουν μεγάλα singles που θα αποφέρουν υψηλές θέσεις στα charts, ενώ αρκετές από τις παραγωγές που χρησιμοποιήθηκαν για το πρώτο μέρος της συλλογής είναι μέτριες. Δεν είναι κακές, αλλά δεν δημιουργούν κάτι το ξεχωριστό, μία ατμόσφαιρα που θα την θυμάσαι μετά από μερικές ολοκληρωμένες ακροάσεις. Με μία εξαίρεση όμως.

Αν θέλετε ένα χειροπιαστό παράδειγμα σχετικά με το «συναίσθημα» που περιγράφω, δεν έχετε παρά να ακούσετε το «Psychopath Killer», το καλύτερο κομμάτι του «Shady XV». Το beat μπορεί να μην ανήκει στην κατηγορία «πυρηνική φυσική», αλλά το απλό πιάνο και η μινιμαλιστική ροή δίνουν άπλετο χώρο στους Slaughterhouse και τον Eminem να «ξεσκίσουν» την παραγωγή με τις ρίμες τους. Η Skylar Grey κάνει τα απολύτως απαραίτητα χωρίς να αφαιρεί κάτι από την «σκοτεινή» αύρα του τραγουδιού, ενώ ο Yelawolf μπαίνει σε καίρια σημεία του «Psychopath Killer», προσφέροντας ένα ρεφρέν με αρκετή δόση τρέλας.

Μεγάλοι κερδισμένοι του δίσκου είναι οι Slaughterhouse και ο Yelawolf, οι πρώτοι επειδή επέλεξαν τα πιο ταιριαστά κομμάτια («Υ’All Ready Know») και ο δεύτερος επειδή κάνει μία πολύ ολοκληρωμένη παρουσία η οποία συμπεριλαμβάνει θετικά rhymes και μία προσεγμένη rap-προσέγγιση. Κάποιος που θα ακούσει τον συγκεκριμένο rapper για πρώτη φορά σε αυτό το album, ενδεχομένως να αναρωτηθεί πώς αυτός ο άνθρωπος δεν έχει κάνει ακόμη το μεγάλο εμπορικό «μπαμ».

Αντίθετα η Skylar Grey έχει «υποβιβαστεί» στα μάτια μου σε δευτεροκλασάτη πλέον τραγουδίστρια η οποία προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει περισσότερο με το συναίσθημα παρά με τις φωνητικές τις ικανότητες. Προφανώς και δεν πρόκειται για ερμηνεύτρια με κακή φωνή, αλλά συγκρίνοντάς την με την «φιλοξενούμενη» Sia στο «Guts Over Fear» δεν αφήνει και πολλά περιθώρια σε κάποιον που θέλει να αντικρούσει την εκτίμηση που ακολουθεί:

Μακάρι να διαψευσθώ, αλλά έχοντας ακούσει και τον περσινό της ολοκληρωμένο (και παντελώς αδιάφορο) δίσκο αμφιβάλω για το αν θα καταφέρει ποτέ να κάνει μία πραγματικά μεγάλη σόλο καριέρα. Δεν νομίζω να επιλέχθηκε άλλωστε τυχαία το «Guts Over Fear» ως το μεγάλο ραδιοφωνικό single και όχι κάποιο tune με την Skylar Grey ως lead vocalist.

Φτάνοντας στον Eminem, αξίζει να αναφερθούμε και στους φίλους του D12 οι οποίοι πέρασαν εντελώς απαρατήρητοι από αυτό το project, επειδή πολύ απλά τους δόθηκε «τραγικό» υλικό για το studio («Bane»). Ο Eminem από την άλλη κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί με τις παραγωγές που του δόθηκαν, οι οποίες κινούνται σε καλούτσικα στάνταρ. Θα ήθελα περισσότερα highlights όπως το «Detroit vs. Everybody», αλλά ακόμη και έτσι απολαμβάνεις σαν ακροατής τα πολύ καλά raps και οι λόγοι βρίσκονται προφανώς τόσο στις ατομικές του ικανότητες σαν MC, όσο και στην χημεία που αναπτύσσεται σιγά-σιγά με τα υπόλοιπα μέλη της δισκογραφικής του εταιρίας.

Συνοψίζοντας και συνυπολογίζοντας το δεύτερο CD της συλλογής «Shady XV», είναι προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με μία ουσιαστική κυκλοφορία η όποια μπορεί να μην εντυπωσιάζει καλλιτεχνικά, αλλά – αν μη τι άλλο – προσφέρει ενδιαφέρουσες δημιουργίες για όσους ψάχνονται για ένα compilation album που θα τους δώσει και κάποια φρέσκα πραγματάκια. Το δεύτερο δισκάκι θα μπορούσε να είναι λίγο πιο «συμμαζεμένο» σαν Greatest Hits, αφού η λογική του ακολουθήθηκε με πρόχειρο τρόπο. Οι υπεύθυνοι του εν λόγω project ήθελαν να προσφέρουν στον κόσμο πέρα από τα καθιερωμένα hits όπως το «In Da Club» του 50 Cent και κάποια λιγότερο πετυχημένα τραγούδια όπως π.χ. το «You Don’t Know». Μία ωραία σκέψη για να ικανοποιηθούν τα «θέλω» των fans, η οποία όμως θα μπορούσε να παρουσιαστεί πιο σοβαρά και όχι με το απλουστευμένο σκεπτικό τύπου «πάρτε 16 κομμάτια από την περίοδο 2007 -2012 με εντελώς τυχαία αρίθμηση και άγαρμπο πλάνο».

shady-xv-cover

 

Βαθμολογία (Compilation):

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Psychopath Killer», «Guts Over Fear», «Υ’All Ready Know», «Detroit Vs. Everybody»

Tracklist:

Disc 1
1. Eminem, “ShadyXV”
2. Slaughterhouse, “Psychopath Killer” (feat. Eminem and Yelawolf)
3. Eminem, “Die Alone” (feat. Kobe)
4. Bad Meets Evil, “Vegas”
5. Slaughterhouse, “Y’all Ready Know”
6. Eminem, “Guts Over Fear” (feat. Sia)
7. Yelawolf, “Down”
8. D12, “Bane”
9. Eminem, “Fine Line”
10. Skylar Grey, Eminem, & Yelawolf, “Twisted”
11. Eminem, “Right for Me”
12. Eminem, Royce Da 5’9″, Big Sean, Danny Brown, DeJ Loaf & Trick Trick, “Detroit Vs. Everybody”

Disc 2
1. 50 Cent, “I Get Money”
2. D12, “Purple Pills”
3. Eminem, “Lose Yourself”
4. Obie Trice, Kuniva, Bobby Creekwater, Ca$his & Stat Quo, “Cry Now (Shady Remix)”
5. Yelawolf, “Let’s Roll” (feat. Kid Rock)
6. Slaughterhouse, “Hammer Dance”
7. 50 Cent, “P.I.M.P.”
8. Eminem, 50 Cent, Ca$his & Lloyd Banks, “You Don’t Know”
9. D12, “My Band”
10. Obie Trice, “Wanna Know”
11. 50 Cent, “Wanksta”
12. Obie Trice, “The Setup” (feat. Nate Dogg)
13. 50 Cent, “In Da Club”
14. D12, “Fight Music”
15. Yelawolf, “Pop the Trunk”
Bonus: Eminem, “Lose Yourself” (Original Demo Version)

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *