Review: Calvin Harris – Motion

Τι μπορείς να γράψεις για έναν δίσκο που έχει αποκαλύψει ήδη τα δυνατά του «χαρτιά» τους τελευταίους μήνες; Ο Calvin Harris αποφάσισε να «πακετάρει» πολλά από τα πρόσφατα singles του σ’ ένα ολοκληρωμένο LP, με την λίστα να φτάνει μέχρι και το καλοκαίρι του 2013.

Ο 30χρονος έχει καταφέρει να αναδειχθεί στο top όνομα της EDM και ηλεκτρονικής σκηνής γενικότερα, τουλάχιστον σ’ ότι αφορά το εμπορικό κομμάτι. Δεν ξέρω τι τα κάνει τα λεφτά και αν μοιράζεται με τους συμπατριώτες του τα κλισέ περί «τσιγκουνιάς», το μόνο σίγουρο είναι ότι χρόνο με τον χρόνο πολλαπλασιάζει τα έσοδα του. Το βασικό του όπλο δεν είναι τα sets και τα live stages. Το κύριο χαρακτηριστικό του από τις εποχές που τραγουδούσε «In the ’80s» είναι ένα και μοναδικό: hit-making.

«Blame», «Control», «Summer» και «Outside» κάνουν τα πάντα σωστά για να αρέσουν σε σχεδόν όλα τα είδη ακροατών. Συνδυάζουν τον χαρακτηριστικό του ήχο με κολλητικά hooks και high-profile guests. Οι συμμετοχές άλλων καλλιτεχνών δεν αποτελούν βέβαια απαραίτητο συστατικό για την επιτυχία, κάτι που αποδείχθηκε φέτος το καλοκαίρι με το «Summer».

Ο Calvin Harris αναζητά συνεχώς τις συνεργασίες και το καλό του όνομα του επιτρέπει να επιλέξει οποιονδήποτε ερμηνευτή για να τον πλαισιώσει στο studio. Δεν είναι μυστικό το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης έχει εξελιχθεί σ’ έναν νέο David Guetta, με την διαφορά ότι οι «καλεσμένοι» του πρέπει να χορεύουν στους δικούς του ρυθμούς. Είτε λέγεσαι John Newman είτε Tinashe, θα κινηθείς σύμφωνα με τα δικά του vibes. Ελάχιστες φορές θα προσαρμόσει τον ήχο του στα R&B ή Pop «γούστα» των συναδέλφων του για να πετύχει αυτό που έχει στο μυαλό του, τουλάχιστον σ’ ότι αφορά τα δικά του προσωπικά projects.

Το (πρώτο) πρόβλημα που εντοπίζεται στις «μεγάλες» του κυκλοφορίες είναι τα πολλά «κοινά» τους σημεία. Η παραγωγή του «Outside» μοιράζεται αρκετά πράγματα με το «Summer», ενώ τα drops των hit-singles ακολουθούν το ασφαλές πλάνο του συνθέτη για να πετύχουν στα μεγάλα Μέσα. Η πλούσια λίστα των τραγουδιστών διαφοροποιεί κάπως το πράγμα (με εξαίρεση την «τραγική» παρουσία του Big Sean), αλλά σε γενικές γραμμές πρόκειται για πολύ ωραία singles που μοιάζουν (δυστυχώς) σε μερικά θέματα. Σίγουρα τα synths του Calvin δεν αλλάζουν γιατί είναι ένα είδος ταυτοποίησης του ήχου του 30χρονου, αλλά θα’ θελα να ακούσω πιο τολμηρά βήματα από έναν μουσικό παραγωγό τέτοιου επιπέδου.

Στο «Motion» βέβαια επιβεβαιώνεται και ο πλήρης έλεγχος του παραγωγού πάνω στον παγκόσμιο EDM ήχο. Τα «Slow Acid», «Burnin» και «It Was You» ακολουθούν μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση από τις μεγάλες ραδιοφωνικές επιτυχίες του, με σκοτεινό, βαρύ και εν μέρει big room ήχο. Αυτά τα beats «ξυπνάνε» τον δίσκο κατά κάποιον τρόπο, αλλά σε συνδυασμό με το ατμοσφαιρικό «Ecstasy» και το πολύ ολοκληρωμένο «Pray To God», η συνοχή του δίσκου παίρνει την κάτω βόλτα. Η παρουσία της ’90ίλας «Slow Acid» ανάμεσα από τα πιο φιλικά «Love Now” και «Outside” μοιάζει άτοπη, ενώ πριν από το ατμοσφαιρικό «Ecstasy» «χοροπηδούσαμε» στο μουσικό «πάρε-δώσε» με τον Ummet Ozcan.

Οι διαμορφώσεις της ταχύτητας των συνθέσεων και των διάφορων μουσικών επιρροών διαλύουν την όποια ενότητα και ομοιογένεια δισκογραφικού ύφους. Και δεν θα είχα μεγάλο πρόβλημα με το συγκεκριμένο παραστράτημα, αν παρουσίαζε ο δίσκος λίγο παραπάνω φαντασία. Ακόμα και τα τραγούδια που διαφέρουν μεταξύ τους, σου θυμίζουν παρόμοιες κυκλοφορίες συναδέλφων του, γιατί ο Calvin Harris αποφάσισε να λειτουργήσει σε «safe mode»: «Ό,τι πήγε καλά, ό,τι άρεσε στον κόσμο, αυτό θα βάλω και στον δίσκο μου». Απολαμβάνοντας το album περισσότερες φορές, μου άφησε την αίσθηση ότι άκουγα έναν άνθρωπο που ήθελε περισσότερο να καλύψει όλα τα γούστα της EDM σκηνής, μέσω μίας απλής μεταφοράς των ιδεών που κυκλοφορούν ήδη στην αγορά στο δικό του CD.

Και αυτό είναι κάτι που προσωπικά δεν με ενδιαφέρει, γιατί γνωρίζω από πριν ότι o Calvin Harris έχει προφανώς την δυνατότητα να «ντυθεί» W&W σ’ ένα βράδυ και να μου παρουσιάσει ένα τραγούδι όπως το «Overdrive». Αν δεν είχε αυτές τις δυνατότητες, δεν θα βρισκόταν προφανώς στην κορυφή. Από το «Motion» περίμενα κάτι παραπάνω από μία απλή παρουσίαση των μουσικοσυνθέσεων της EDM σκηνής γενικότερα. Σε συνδυασμό ότι ο ήχος του «Control» προϋπήρχε εδώ και πολλούς μήνες, μ’ έκανε να αναρωτηθώ αν ο νέος δίσκος του Σκοτσέζου μου προσέφερε κάτι καινούργιο, κάτι ουσιαστικό. Περίμενα περισσότερες προσπάθειες τύπου «Pray To God» και σίγουρα μία πολύ καλύτερη διαχείριση των συνεργασιών με τις Gwen Stefani και Tinashe οι οποίες «χαραμίστηκαν» για «θνητά» Pop-EDM tunes.

Υπάρχει πολύ κριτική σε αυτό το συμπαθητικό LP, γιατί από τέτοιους μουσικούς έχω πάντα πολύ υψηλές απαιτήσεις. Στο «Motion» υπάρχουν οι λόγοι για τους οποίους ο Calvin Harris ελέγχει αυτή την στιγμή τον mainstream ηλεκτρονικό ήχο. Τους ακούς, τους απολαμβάνεις και κατανοείς από που πηγάζει όλος αυτός ο ενθουσιασμός προς το πρόσωπό του. Τα μεγάλα του singles όσο απλά και αν μοιάζουν ακούγοντας τα όλα μαζί, παραμένουν έξυπνες ενορχηστρώσεις με όμορφα και εν μέρει εντυπωσιακά vibes. Από εκεί και πέρα όμως, το album σαν album αδυνατεί για τέταρτη φορά να εκτοξεύσει δισκογραφικά το προφίλ του γνωστού καλλιτέχνη όπως γίνεται στην περίπτωση των singles του.

Calvin Harris - Motion

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Under Control», «Blame», «Summer», «Ecstasy», «Pray to God»

Tracklist:

01. Faith
02. Under Control, feat. Alesso & Hurts
03. Blame, feat. John Newman
04. Love Now
05. Slow Acid
06. Outside, feat. Ellie Goulding
07. It Was You, feat. Firebeatz
08. Summer
09. Overdrive, feat. Ummet Ozcan
10. Ecstasy, feat. Hurts
11. Pray to God, feat. HAIM
12. Open Wide, feat. Big Sean
13. Together, feat. Gwen Stefani
14. Burnin, feat. R3hab
15. Dollar Signs, feat. Tinashe

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *