Κριτική Δίσκου: Rick Ross – Mastermind

Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα δισκογραφικά highlights του μήνα, τουλάχιστον σ’ ότι αφορά το όνομα, την διαφήμιση και τις συμμετοχές. Οι δίσκοι του Rick Ross έχουν ανέβει στην εκτίμηση του κόσμου  τα τελευταία χρόνια και αυτό οφείλεται κυρίως στην ποιότητα των παραγωγών του. Μπορεί ο Αμερικανός rapper να μη μας εντυπωσίαζε με την ποιότητα των rhymes του, αλλά ο άτιμος κατάφερνε πάντα να έχει στην κατοχή του τα καλύτερα beats της πιάτσας, στηρίζοντας με αυτόν τον τρόπο τα ολοκληρωμένα του projects.

Πράγματι όλο αυτό έδενε πολύ όμορφα σαν concept και στο τέλος απέδιδε εξαιρετικά σαν μία συνολική εμπειρία. Λογικό λοιπόν, το «Mastermind» να αποτελεί για το Hip-Hop κοινό μία βαρβάτη, mainstream κυκλοφορία που θα συγκέντρωνε όλα τα βλέμματα πάνω της και ας μην πρόκειται για ένα κάργα ποιοτικό CD. Ο Rick Ross ήξερε να αντισταθμίζει τις λυρικές του αδυναμίες με τις υπόλοιπες καλλιτεχνικές του επιλογές, προσθέτοντας τους σωστούς ήχους και τα σωστά feats, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο το σωστό κομμάτι.

Δυστυχώς όμως, το «Mastermind» απογοητεύει. Απογοητεύει σ’ ότι αφορά τα beats, απογοητεύει σ’ ότι αφορά το συνολικό executive producing και για πρώτη φορά ο Ross φαντάζει τόσο «αδύναμος» στο ίδιο του το «σπίτι». Είναι ένας συνδυασμός από λάθος επιλογές που ρίχνει αρκετά την ποιότητα του δίσκου, μα πάνω απ’ όλα αφαιρεί το όποιο ενδιαφέρον υπήρχε από τον ακροατή πριν την ακρόαση.

Δεν υπάρχει σχεδόν καμία παραγωγή που να με εντυπωσιάζει, όπως γινόταν στο παρελθόν. Το «Rich Is Gangsta» είναι ένα αντικειμενικά καλό intro για τον δίσκο και τo «Drug Dealers Dream» έχει το βαρύ ύφος που αρέσει στους υποστηρικτές της MMG. Όλα αυτά όμως είναι απλώς καλά» ή στην καλύτερη των περιπτώσεων «πολύ καλά» κομμάτια. Δεν έχουμε το «beat του μήνα» ή μία πολύ εντυπωσιακή παραγωγή όπως μας έχει συνηθίσει τόσο καιρό ο 38χρονος MC.

Παρ’ όλα αυτά, το πρώτο 20λεπτο κυλάει σε γενικές γραμμές ικανοποιητικά και σε αυτό συμβάλει και το πολύ πετυχημένο «Nobody» στο οποίο αιωρείται το φάντασμα του Notorious BIG, χωρίς να ακούγεται περίεργο για τον ακροατή, αλλά καταφέρνοντας μάλιστα να το μετατρέψει σ’ ένα από τα highlights του «Mastermind» (και όλο αυτό με τον ιδιαίτερο ρόλο του French Montana). Είναι η όρεξη και η πετυχημένη ατμόσφαιρα σε αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι που έλειπε τόσο πολύ στο υπόλοιπο το CD.

Με το που περάσει κανείς όμως το πρώτο μισό του δίσκου και με τα πετυχημένα collabos των «War Ready» και «The Devil Is A Lie», η θετική αύρα γύρω από τον δίσκο αρχίζει και εξαφανίζεται. Ένας φίλος μου είχε σχολιάσει πολύ σωστά ότι ο Rick Ross ακούγεται «κουρασμένος» και ότι «ξεκινάει πολύ δυνατά στα πρώτα πέντε κομμάτια και μετά κάνει μεγάλη κοιλιά». Εγώ θα προσθέσω ότι σχεδόν όλα ξεκινούν πολύ δυνατά στην αρχή του δίσκου και μετά κουράζονται μέχρι και οι παραγωγοί του album, προσφέροντας μέτριες ή στην καλύτερη των περιπτώσεων «τίμιες» παραγωγές.

Και όταν υπάρχει αδυναμία στο μουσικό σκέλος του album, o Rick Ross δεν μπορεί να «το σηκώσει» με τον λυρισμό του ή το flow του. Το’ χω αναφέρει και σε παλιότερες κριτικές μου, ότι ο συγκεκριμένος rapper έχει συγκεκριμένες δυνατότητες τις οποίες μπορεί να τις αναπτύξει μόνο σ’ ένα κατάλληλο περιβάλλον. Αν δεν του δοθούν τα απαραίτητα εργαλεία, οι γνωστές πληροφορίες για τους τραπεζικούς λογαριασμούς του αρχίζουν και ανακυκλώνονται  στο μυαλό του ακροατή, το ενδιαφέρον χάνεται και το τελευταίο 20λεπτο απλά skipάρεται πατώντας συνέχεια το «Νext».

Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα κομμάτια που ξεχώρισα στο «Mastermind» είχαν το λιγότερο μία συμμετοχή κάποιου καλλιτέχνη. Και στα περισσότερα τραγούδια, ο Rick Ross «χάνει» την άτυπη μάχη του μικροφώνου στο δικό του γήπεδο: O Young Jeezy είναι τρομερός στο «War Ready», ο The Weeknd κάνει το κομμάτι να ακούγεται λες και είναι δικό του single, οι Kanye West και Big Sean συγκεντρώνουν τα χαμόγελα του ακροατή στο «Sanctified» και οι Scarface και Jay-Z δείχνουν να έχουν εύκολο παιχνίδι απέναντι στον Ross στα «Blessing In Disguise» και «The Devil Is a Lie» χωρίς να κάνουν και κάτι το ιδιαίτερο.

Το τελευταίο στοιχείο μου έδειξε προσωπικά ότι ούτε ο Rick Ross ήξερε τι να κάνει με τα beats που του έδωσαν, οπότε δύσκολα να τα απολαύσω κι εγώ. Μπορεί το υλικό μεμονωμένα να μην είναι «μέτριο» σ’ ότι αφορά την αξιολόγησή του, σαν σύνολο όμως «χάνει» πάρα πολύ. Δεν υπάρχουν πάνω από δύο , το πολύ τρία τραγούδια που να θεωρούνται κακά, αλλά με 16 + 3 κομμάτια που μοιάζουν με μία αιωνιότητα και 62 λεπτά που μετά από μια-δυο ολοκληρωμένες ακροάσεις δεν θες να τα απολαύσεις ξανά στην ολοκληρωμένη τους διάρκεια, μου φαίνεται λογικό το γεγονός ότι οι περισσότεροι θα κρατήσουν πέντε-έξι καλές στιγμές του δίσκου και θα προχωρήσουν σχετικά γρήγορα στο επόμενο Hip-Hop LP για την μήνα Μάρτιο…

rick ross mastermind deluxe

Βαθμολογία:

Standart:
vote3
Deluxe Edition
vote2,5

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Nobody», «The Devil Is a Lie», «In Vein», «Sanctified», «Blessing In Disguise»

Tracklist:

01. Intro
02. Rich Is Gangsta
03. Drug Dealers Dream
04. Shots Fired
05. Nobody (feat. French Montana)
06. The Devil Is a Lie (feat. JAY Z)
07. Mafia Music III (feat. Sizzla & Mavado)
08. War Ready (feat. Jeezy)
09. What a Shame (feat. French Montana)
10. Supreme
11. Blk & Wht
12. Dope Bitch Skit
13. In Vein (feat. The Weeknd)
14. Sanctified (feat. Kanye West & Big Sean)
15. Walkin’ On Air (feat. Meek Mill)
16. Thug Cry (feat. Lil Wayne)
17. Blessing In Disguise (feat. Scarface & Z-Ro)
18. Paradise Lost
19. You Know I Got It (Reprise)

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *