Review: Eminem – The Marshall Mathers LP 2

Ένας ιδιαίτερος δίσκος απαιτεί και μία ειδική μεταχείριση. Παρέα με τον Αθανάσιο Λογαρά, γνωστό αρθρογράφο του Beat-Town.com αλλά και του Hiphop.gr παλαιότερα, θα συζητήσουμε το πολυαναμενόμενο album «Marshall Mathers LP 2» μετά από πολλές, πολλές ακροάσεις.

 

Έκτωρ Αποστολόπουλος: Λοιπόν, Θάνο, πώς σου φάνηκε το CDάκι όταν το άκουσες την πρώτη πρώτη φορά?

Αθανάσιος Λογαράς: Δυνατό. Eminem σε υψηλά στάνταρ ακόμα και σήμερα. Ακούς ότι έχει όρεξη για δουλειά αλλά σίγουρα ο τίτλος ήταν από την αρχή ρίσκο. Δίνει ένα δυνατό συναίσθημα πάντως για το τι μπορεί να κάνει ο ίδιος. Τα beat τον βοηθάνε πολύ, καθώς τα περισσότερα είναι πολύ καλά αλλά και έχει και,μία-δυο σίγουρες συμμετοχές για να γεμίσουν το CD. Εσένα πώς σου φάνηκε?

 

E: Εμένα με άφησε με περίεργα συναισθήματα, αφού φλέρταρα συχνά με τον ενθουσιασμό και την απογοήτευση. Υπήρχαν στιγμές που με τρέλαναν τα raps του, κάτι που ένιωσα ελάχιστες φορές σαν σύνολο. Με ενόχλησαν κάποια θεματάκια, αλλά θα συμφωνήσω στο γεγονός ότι ο Eminem ακούγεται πολύ ορεξάτος και λυρικά είναι… top! Top, όμως! Και νομίζω ότι το πραγματικό highlight αυτού του δίσκου, είναι η παρουσία του στο μικρόφωνο, τι λες?

 

Θ: Ο Eminem πάντα ήταν τοπ MC/rapper. Στιχουργικά έχει ίσως το πιο περίεργο μυαλό. Έτσι λοιπόν και σε αυτόν τον δίσκο. Δίνει τον παλμό για να συνεχίσει το «Legacy» του. Για αυτό υπάρχουν κομμάτια όπως τα «Legacy» και «Rap God». Σε όλο το album ακούς το πόσο καλός είναι, και πόσο καλά έχει στήσει το album, με κάποιες εξαιρέσεις βέβαια. Τα κλασικά σκιτάκια δεν λείπουν που πάντα είναι κάτι σαν μπόνους. Η παρουσία του για μένα είναι απλά ΤΟΠ. συμφωνείς?

 

E: Και επαυξάνω. Για τους περισσότερους που γουστάρουν την Hip-Hop μουσική, νομίζω ότι ανήκει στο προσωπικό τους Top 5 list. Σίγουρα με την φετινή του παρουσία επισκιάζει οποιαδήποτε άλλη λυρική παρουσία συναδέλφου του και αν δεν συμφωνεί κάποιος με το περιεχόμενο του album, δύσκολα διαφωνεί κανείς σε θέματα τεχνικής. Υπάρχουν στιγμές που θα μπορούσαν πολύ εύκολα να προέρχονται από την πολύ hot εποχή του, όταν έβγαλε τα «SSLP», «MMLP» και «The Eminem Show». Νομίζω ότι είναι από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που κρατάει τόσο μα τόσο ψηλά το στιχουργικό του επίπεδο μετά από τόσα χρόνια και τόσους δίσκους, έχοντας περάσει και κακές στιγμές, έτσι?

 

Θ: >Έτσι είναι. Συμφωνώ 100%. Με εξαίρεση το «Encore», ήταν πολύ δυνατός. Ναι, ακόμα και στο «Relapse». Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο.

E: Μιας και είμαστε στα θέματα που συμφωνούμε, να ξεκινήσουμε με κάποια σχόλια για τα feats και Kendrick Lamar, έναν από τους λίγους rapper που μπορεί να κοντράρει στα ίσια τον Em αυτή την στιγμή?

 

Θ: Ναι. Πέρα από τους θρύλους όπως Jigga και Nas, από την νέα γενιά ο Lamar έχει ανεβάσει τον πήχη και λίγοι κρατάνε τόσο ψηλά τον ανταγωνισμό. Δεν ξέρω αν τον κοντράρει, αλλά στέκεται δίπλα στον Eminem χωρίς να έχει κάποιο άγχος εξαιτίας μίας υποτιθέμενης «διαφοράς δυναμικότητας» που θα είχαν πολλοί, για αυτό και το «Love Game» ήταν ένα από τα κορυφαία κομμάτια του album. Αλλά και τα άλλα feats ήταν πολύ καλά, αν και λίγα. Με την Skylar μοιράζονται την ίδια τρέλα, όπως το βλέπουμε και στο «Asshole». Με την Rihanna απλά θέλανε την επιτυχία πέρα από τους Hip-Hop ακροατές. Δεν θα είναι λίγοι που θα λατρέψουν το «The Μonster». Και τέλος, το «Headlight» με Nate Ruess ήταν μία καλή συνεργασία δίνοντας ένα πιο χαμηλό τόνο από ότι π.χ το «Monster» που είπαμε πριν. Νομίζω ότι σε αυτό δεν θα διαφωνήσεις, ε?

E: Όχι, παρ’ όλο που θεωρώ ότι ο Nate Ruess ήταν λίγο πολύ light για ένα κομμάτι όπως το «Headlight», βλέπεις έχει κλειδώσει στο μυαλό μου να τραγουδάει «Toniiiiiiiiight» και «Just give me a reason lalala» με την Monae και την Pink, είναι σίγουρα πιο ταιριαστό από το «The Monster». Το τελευταίο έχει ένα πολύ καλό (!) feat της Rihanna, σαν απόδοση τουλάχιστον με εξέπληξε θετικά, αλλά το κομμάτι για μένα είναι η απόδειξη ότι το βασικό μου πρόβλημα ήταν τα beats. Η κιθαρίτσα και το όλο setup το κάνει πιο ελαφρύ και radio-like τραγούδι απ’ ότι το «Love The Way You Lie». Γενικά μου ακούστηκε σαν την ύστατη προσπάθεια να κάνει μία μεγάλη επιτυχία…

Θ: Δεν συμφωνώ απόλυτα. Ο Frequency για μένα ήταν πολύ καλός στο «Monster». Μπορεί να μην ήταν και τόσο στα σύνορα ενός Hip Hop δίσκου, αλλά και πάλι δεν ήταν μέτριο ή πολύ light για ένα CD, κυρίως λόγω περιεχομένου. Ωστόσο, αρκετά κομμάτια δεν ήταν τόσο δυνατά. Στο «Asshole» o Alex Da Kid έμπλεξε τους ήχους και τα drums, με το αποτέλεσμα να είναι κακό. Στο «Rap God» οι σειρήνες θύμιζαν τον Swizz Beatz. Το «Brainless» αν το είχε ραπάρει άλλος δεν θα το άκουγα δεύτερη φορά, αλλά παρ’ όλα αυτά με έφερε σε καταστάσεις «MMLP». Σε γενικές γραμμές είχε καλά και κακά. Ο Rick Rubin και ο Dr.Dre σαν executive producers έκαναν καλή δουλειά. Με απλά λόγια, με άριστα το 5 εύκολα παίρνει 3,5 ή και 4 ίσως. Βέβαια για Eminem είναι λίγο. Αλλά για 2013 ήταν πολύ πιο πάνω από τον M.O. Εσύ πόσο δίνεις στα beats?

.
E: Στις παραγωγές το βλέπω λίγο πιο άσχημα, ένα καθαρό 3ράκι, γιατί περίμενα δύο πράγματα και δεν τα άκουσα. 1. σε γενικές γραμμές πιο ποιοτικές δημιουργίες χωρίς λάθη αλά Alex Da Kid όπως είπες και εσύ και 2. έναν πιο εντυπωσιακό-βαρβάτο-εμφατικό ήχο. Για παράδειγμα, τα τελευταία 2μιση λεπτά του «Bad Guy» μου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο. Ήθελα περισσότερες τέτοιες στιγμές. Φαντάζεσαι το «Rap God» πάνω σε μία τέτοια παραγωγή και όχι στα «ίου ίου» με τις κατσαρόλες του Papoose?

 

Θ:  Ναι, ο StreetRunner έδωσε σε ένα ξεχασμένο κομμάτι για αρκετά λεπτά μια απίστευτη δόση «ανατριχίλας». Δηλαδή ποια ήταν τα αγαπημένα σου κομμάτια?

E: To επικό δεύτερο μέρος του «Bad Guy», το «Legacy» είναι στο repeat, το «Love Game» γιατί ανάγκασε τον Eminem να φορτσάρει στο τρίτο κουπλέ για να μην γίνει ο Jay-Z του «Renegade» και το αγαπημένο «Rhyme Or Season» που μου το χάλασε λιγουλάκι το τραγουδιστό ρεφρέν του Em. Γενικά είχα κάποια θεματάκια με αρκετά hooks, θα προτιμούσα σε κάποιες περιπτώσεις να άφηνε π.χ. το sample να αναλάβει αυτό το μέρος

 

Θ:  Θα μπορούσε να μην τραγουδάει, αλλά αυτό το πρόβλημα το έχει χρόνια. Οπότε δύσκολα να το κόψει. Προσωπικά το αγαπημένο ήταν το «Legacy» με πολύ δυνατό παλμό, ωραίο beat και πολύ καλό hook. To Love Game» φυσικά, εκεί που ο Eminem έγινε monster στο τρίτο κουπλέ, το «So Far» μου άρεσε πολύ. Και φυσικά το «Evil Twin» και το «Brainless» που είχαν γεύση 2000. Τέλος, αν το Bad Guy» ήταν δυο διαφορετικά κομμάτια, το δεύτερο μέρος θα το είχα λατρέψει. Από την άλλη, «Rapgod», «Asshole», «Stronger Than I Was» ήταν απογοητευτικά. Κυρίως το τελευταίο, λόγω Εminem και τραγουδιού που δεν πρέπει να πηγαίνουν μαζί. Ακούω τα δικά σου.

E: Το «Stronger Than I Was» είναι ανέκδοτο, sorry αλλά δεν πάει πουθενά σαν track. Το «Rapgod» θα μείνει για μένα στην ιστορία ως το τραγούδι που μου απαγορεύει να έχω στο repeat την καλύτερη rap παρουσία του 2013 εξαιτίας της τραγικής επιλογής του beat. To «So Far» εμένα δεν με τρέλανε, όπως και τα «Survival» και «Brainless» το οποίο θα συμφωνήσω όμως ότι μυρίζει 2000 από το πρώτο δευτερόλεπτο, αλλά αδικείται καθαρά από την παραγωγή.

 

Γενικά, νομίζω ότι ο δίσκος αδικήθηκε από τον Eminem επειδή επέλεξε αυτό το εξώφυλλο και αυτόν τον τίτλο, έτσι δεν είναι?

Θ: Το εξώφυλλο είναι το απόλυτο. Το συγκεκριμένο σπίτι ανήκει σ’ ένα ιστορικό για την Hip-Hop εξώφυλλο. Ωστόσο όταν βάζεις τέτοιο cover πρέπει να προσέχεις και το περιεχόμενο να είναι παρόμοιο. Κάτι που δεν έγινε. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος του Eminem.

E: Έτσι είναι. Καταλαβαίνω όλες τις αναφορές που κάνει σε εκείνη την εποχή, όπως και το γεγονός ότι κλείνει και με πολλά κεφάλαια. Αλλά όπως λες και εσύ, αναφέρεται σ’ έναν δίσκο που δεν έγραψε απλώς ιστορία στην Hip-Hop σκηνή, αλλά γενικότερα έκανε ένα γιγάντιο καλλιτεχνικό μπαμ. Εμένα προσωπικά, μπορεί να μην με έβαλε στην θέση του να περιμένω τον ίδιο ήχο και την ίδια θεματολογία, αλλά περίμενα ένα σχεδόν τέλειο album με μεγάλα raps (τα ακούσαμε) και με μεγάλες παραγωγές (silver alert, αναζητούνται). Δεν υπήρχε αυτή η ολοκληρωμένη ατμόσφαιρα, ουσιαστικά εξαιτίας των ηχητικών προσανατολισμών του, οι οποίοι ήταν αρκετά διαφορετικοί, είχαν θέματα ποιότητας και ουσιαστικά κινήθηκε περισσότερο προς ένα «Recovery 2» σαν concept, μουσικά και στιλιστικά πάντα.

Θ: Ακριβώς αυτό που λέγαμε εχθές στο chat. Ας ήταν οτιδήποτε άλλο. Αλλά όταν θα λες σε κάποια χρόνια για το «MMLP 2», σίγουρα δεν θα έχεις και τις καλύτερες αναμνήσεις. Σαν CD και σαν Eminem, πολλά κομμάτια όσο και ο ίδιος ο δίσκος θα μείνουν στον χρόνο. Το θέμα είναι ότι δεν θα μείνει ως «Marshall Mathers LP 2». Και αυτό είναι το μεγαλύτερο αρνητικό ενός album που το 2013 δεν παίζει να ακούσεις από κάποιον άλλον, με μερικές εξαιρέσεις φυσικά.

 

E: Βασικά ναι, εγώ το ομολογώ ότι με έφαγε αυτό το θέμα γιατί οι απαιτήσεις μου είχαν φτάσει στον… Θεό. Και επειδή έχω πολύ μεγάλο θέμα με τις παραγωγές, δίνω πάντα μία ιδιαίτερη βάση εκεί. Ίσως χρειαστώ τον χρόνο να ξεμπλοκάρω και να «σβήσω» ουσιαστικά τον τίτλο από το μυαλό μου και να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι ακούω godlike raps σε θνητά beats…

 

Θ: Εμένα πάντως στο σύνολο ο Eminem με άφησε ικανοποιημένο. Το 4/5 για μένα είναι μονόδρομος.

E: Και έτσι ακούγεσαι, ότι το νιώθεις το 4ρι! Εγώ πραγματικά δεν το ευχαριστήθηκα όσο θα’θελα, σε κάποιο σημείο σκεφτόμουν μέχρι και το 3, αλλά αυτό θα ταν έγκλημα. Υπάρχει άλλος που παραδίδει τόσο έμπειρα ιδιαίτερα μαθήματα στο rap με μόνο… 18 ευρώ?

 

Θ: Όχι. Κανένας άλλος.

E: 3,5 από εμένα. Χάρηκα με την επιστροφή σου και με την ιδιαίτερη ανάλυση του πιο σημαντικού δίσκου του 2013!

Θ: Θα έρθουν και καλύτερα στο μέλλον.

Eminem - Marshall Mathers LP 2 - beattown

Βαθμολογίες:

Έκτωρ

vote3,5

Αθανάσιος

vote4

Tracklist:

01. Bad Guy
02. Parking Lot (skit)
03. Rhyme Or Reason
04. So Much Better
05. Survival
06. Legacy
07. A*****e (feat. Skylar Grey)
08. Berzerk
09. Rap God
10. Brainless
11. Stronger Than I Was
12. The Monster (feat. Rihanna)
13. So Far…
14. Love Game (feat. Kendrick Lamar)
15. Headlights (feat. Nate Ruess)
16. Evil Twin

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *