Review: Linkin Park – Recharged

Τα τελευταία χρόνια δεν με λες και ιδιαίτερα μεγάλο fan των Linkin Park, μιας και οι κυκλοφορίες τύπου «Living Things” και “A Thousand Suns” δεν κατάφεραν να με κερδίσουν ή να με ενθουσιάσουν. Γενικότερα θεωρώ ότι η εξέλιξη που είχε το συγκεκριμένο γκρουπ τους απομάκρυνε κάπως από τα δικά μου προσωπικά γούστα και θεωρώ ότι σαν σύνολο οι δίσκοι τους δεν καταφέρνουν με τίποτα να πιάσουν το replay value παλαιότερων δισκογραφικών projects.

Αφού λοιπόν ξεκαθάρισα κάποια πράγματα σχετικά με το άλλοτε προσωπικά αγαπημένο μου μουσικό σχήμα, πάμε να δούμε λίγο τι «παίζει» με το «Recharged», ένα project αρκετά διαφορετικό με τα άλλα και που σαν concept μπορεί να συγκριθεί μονάχα με το «Reanimation» του 2002. Πρόκειται για ηχητικές ιδέες που συνθέτουν ένα remix album, δηλαδή έναν δίσκο που επικεντρώνεται σε ήδη γνωστά κομμάτια, αλλά κάτω από μία εντελώς διαφορετική οπτική.

Αυτό το «πράγμα», αυτό το concept είναι πραγματικά «Linkin Park», ίσως περισσότερο και από τα ίδια τα τραγούδια τους. Η συγκεκριμένη κλίκα είναι πολύπλευρη, ταλαντούχα και πάντα άφηνε χώρο για νέους δρόμους και επιρροές από «ξένα» μουσικά genres. Αυτό το στοιχείο της επαναδημιουργίας και του πειραματισμού είναι κάτι που δεν μπορεί να το αμφισβητήσει  κανείς, ακόμα και αν δεν γουστάρει αυτό που κάνουν τα τελευταία χρόνια. Δεν φοβούνται να δοκιμάζουν συνέχεια νέα πράγματα, αν και σίγουρα υπάρχει και το μοτίβο του βλέπουμε τι είναι της μόδας και κάνουμε κάτι αντίστοιχο». Αξίζει βέβαια να σημειωθεί σε αυτό το σημείο, ότι οι Linkin Park ήθελαν πάντα να δουλεύουν με άτομα απ ‘ όλες τις κατηγορίες. Δεν ήθελαν απαραίτητα superstars, «χτυπούσαν» και συνεργασίες με την αφρόκρεμα της underground σκηνής από την τάδε μουσική κατεύθυνση.

Το 2002 ήταν η εποχή της παντοκρατορίας της Hip-Hop σκηνής και έντεκα χρόνια μετά, ο ηλεκτρονικός ήχος και η EDM έχει την μεγαλύτερη επιρροή, είτε μιλάμε για charts είτε για νυχτερινή ζωή και clubs. Όπως το «Reanimation» λοιπόν έκανε την δουλειά του με rap beats, έτσι και το «Recharged» επικεντρώνεται στην επανακυκλοφορία του προηγούμενου δίσκου με electro beats και dubstepιές να έχουν αντικαταστήσει το μεγαλύτερο μέρος των βασικών παραγωγών.

To πρώτο κομμάτι είναι ένα original release για το οποίο σας είχα ενημερώσει και μέσα στο καλοκαίρι και το οποίο αντικατοπτρίζει ένα μεγάλο μέρος αυτού του δίσκου. Μαζί με τον Steve Aoki αποφάσισαν να βγάλουν το «A Light That Never Comes», ένα καλό σε γενικές γραμμές κομμάτι που θα ήθελαν και οι δύο πλευρές να πάει καλά στα charts, κάτι που φαντάζει δύσκολο μιας και του λείπει ένα απαραίτητο «tuning» για να γίνει ένα πραγματικά αλησμόνητο τραγούδι. Είναι όμως μία καλή προσπάθεια, με αρχή μέση και τέλος, κάτι που μου έλειψε ξεκάθαρα σε αυτό το CD.

Παρ’ όλο που καταλαβαίνω ότι είναι πολύ δύσκολο να καταφέρεις να φέρεις στα ίσα του ένα album που αποτελείται κυρίως από remixes και με πάνω από δέκα διαφορετικούς παραγωγούς, το «Recharged» κουράζει από ένα σημείο και μετά. Σε αυτό δεν φταίει μονάχα ο ηχητικός πλουραλισμός που υπάρχει στον δίσκο, αλλά και το γεγονός ότι υπάρχουν κάποια tunes που χαλάνε την ροή μόνο και μόνο εξαιτίας της ποιότητάς τους.

Τρανταχτό παράδειγμα του remix του Shinoda στο «Victimized» το οποίο μοιάζει ανεξέλεγκτο (με την κακή έννοια) και χαλάει το θετικό ξεκίνημα του album στο οποίο είχε συμβάλει με πολύ πιο ουσιαστικό τρόπο ξανά ο Mike Shinoda («Castle Of Glass» remix). Σε αυτό το σημείο υπάρχει γενικά ένα θέμα με την ποιότητα, αφού και το θετικό remix από Dirtyphonics δεν προσθέτει κάτι ουσιαστικό ή κάτι που να μην έχω ακούσει σε κάποιο σκληρό electro-dubstep release από διαφορετικό καλλιτέχνη.

Άκλαυτο πήγε και το feat του Bun B που θα το είχατε ακούσει και στο αυθεντικό πριν από ένα χρόνο, με τα raps να χάνονται μέσα σ’ ένα «τυπικό» μουσικό δημιούργημα το οποίο συγκεντρώνει αρκετά κλισέ πραγματάκια από άποψη παραγωγής.

Πολύ καλύτερα αποτελέσματα είχαν οι Tom Swoon και Enferno με τις δικές τους προτάσεις. Καθαρός EDM ήχος που σίγουρα ικανοποιεί, ο οποίος όμως «σταματάει» πολύ απότομα από τα επόμενα δύο edits των Datsik και Nick Catchdubs και όλο αυτό με έκανε να νιώθω άλλη μία φορά ότι χάλασε η ροή της tracklist τώρα που πήγε να πάρει ξανά φόρα το album.

Προσωπικά, το παραπάνω συναίσθημα ήταν και το κυρίαρχο όσες φορές άκουσα το «Recharged», ένα album που θέλει να προσφέρει πολλά, που έχει μέσα πάρα πολλές πλευρές από την ηλεκτρονική σκηνή και τα άπειρα πρόσωπά της, αλλά στο τέλος δεν κατάφερε να μου τα παρουσιάσει μ’ έναν τρόπο που θα με έκανε να ενδιαφερθώ για κάποιες περιπτώσεις που δεν συμβαδίζουν με τα κλασικά μου γούστα. Υπάρχουν πολλά UPS (Schoolboy και Rick Rubin remixes) και πολλά DOWNS (Money Mark Headphone ή Vice remix) στο νέο remix project των Linkin Park και αυτό μπλοκάρει κατά την άποψή μου έναν ακροατή που δεν είναι μυημένος σε αυτούς τους ήχους.

Και άμα πάρουμε και σαν παράδειγμα το τελευταίο bonus track του album το οποίο συντέθηκε από ένα πραγματικά κορυφαίο όνομα όπως είναι αυτό του Paul Van Dyk, μπορεί κανείς να καταλάβει και το πρόβλημα με την ποιότητα σχεδόν όλων των κομματιών. Μπορεί να μην είναι κακά ή να skipάρονται με την πρώτη κι όλας ακρόαση, αλλά δεν διακρίνω την δυνατότητα να ξεχωρίσει κάποιο από αυτά σε μία ετήσια λίστα με τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς. Πολλές ιδέες, μπόλικη ενέργεια, αλλά σαν σύνολο φτάνει απλώς το «τίμιο» επίπεδο ενός remix based released.

Linkin Park - Recharged - beattown

Βαθμολογία:
vote2

 

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «A Light That Never Comes», «Lost In The Echo (Killsonik Remix)», «I’ll Be Gone (Schoolboy Remix)», «A Light That Never Comes (Rick Rubin Reboot)»

Tracklist:

01. A Light That Never Comes (Linkin Park X Steve Aoki)
02. Castle Of Glass (M. Shinoda Remix)
03. Lost In The Echo (Killsonik Remix)
04. Victimized (M. Shinoda Remix)
05. I’ll Be Gone (Vice Remix Feat. Pusha T)
06. Lies Greed Misery (Dirtyphonics Remix)
07. Roads Untraveled (Rad Omen Remix Feat. Bun B)
08. Powerless (Enferno Remix)
09. Burn It Down (Tom Swoon Remix)
10. Until It Breaks (Datsik Remix)
11. Skin To Bone (Nick Catchdubs Remix Feat. Cody B. Ware And Ryu)
12. I’ll Be Gone (Schoolboy Remix)
13. Until It Breaks (Money Mark Headphone Remix)
14. A Light That Never Comes (Rick Rubin Reboot)
15. Burn It Down (Paul Van Dyk Remix) (Bonus Track)

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *