Review: J.Cole – Born Sinner

Τον Σεπτέμβρη του 2011 είχε αναλάβει ο Θάνος ένα από τα πιο hot releases εκείνου του καλοκαιριού (link). Ο J.Cole, ένα αρκετά ταλαντούχο παλικαράκι που’ χε καταφέρει μέχρι τότε να εντυπωσιάσει αρκετό κόσμο κυρίως μέσω Mixtapes, έβγαζε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο. Ένα album που έκανε τα πάντα σωστά σ’ ότι αφορά ένα mainstream release και την πρώτη περίοδο που το άκουγα από την αρχή ως το τέλος, θα του έβαζα κι εγώ ένα 4ρακι. Πραγματικά το κατάευχαριστήθηκα.

Δύο χρόνια μετά, έχω κρατήσει μόλις επτά  κομμάτια από τον συγκεκριμένο δίσκο και αν με ρωτούσες σήμερα, ίσως και να του έκοβα μισό πόντο. Το «Cole World: The Sideline Story» ανήκει στα album που με την πάροδο του χρόνο απομυθοποιήθηκαν λίγο στο μυαλό μου για τον άλφα ή βήτα λόγο…

Και μπορεί αυτό το συναίσθημα να με έκανε περισσότερο επιφυλακτικό, ξεχωρίζοντας πρώτα τα αρνητικά του ολοκαίνουργιου «Born Sinner».

Ένα από τα βασικά θεματάκια του δεύτερου προσωπικού δίσκου του J.Cole  είναι το απίστευτα «safe» ύφος που έχει επιλέξει. Τα πάντα ακούγονται σαν να ακολουθούν πιστά ένα blueprint για το «πώς θα κάνω αρεστό το CD μου στους hip-hop heads, στους δικούς μου fans αλλά και στο mainstream κοινό γενικότερα».

Θέλω να ξεκαθαρίσω σε αυτό το σημείο, ότι αυτό το πράγμα δεν το θεωρώ απαραίτητα κακό. Θα μουν τρελός να γκρινιάζω επειδή αυτό το album δεν έχει (σχεδόν) κανένα skip ή επειδή ο Cole rapάρει σ’ όλα καλά και σωστά (όχι όμως σπουδαία ή «θρυλικά”). Απλά, νιώθω ότι θα μπορούσε να κάνει το κάτι παραπάνω παίρνοντας κάποια ρίσκα μιας και αυτή την φορά δεν έχει το άγχος του πρώτου projecy!

Το χειρότερο όμως, αυτό που με απογοήτευσε περισσότερο απ’ όλα, ήταν το γεγονός ότι τα EPs που’ χε βγάλει τους προηγούμενους μήνες προς ελεύθερο κατέβασμα κατάφεραν και με εντυπωσίασαν περισσότερο από το «Born Sinner». Θυμάμαι ότι αναρωτιόμουν μ’ έναν φίλο μου μέσω chat «Καλά, τόσο καλό υλικό έχει ο τύπος και βγάζει κομματάρες όπως «Crunch Time» και «Cole Summer» προς free download?”

Απ’ ότι φαίνεται όχι, παρ’ όλο που καταλαβαίνεις ότι δεν φταίνε τα τραγούδια του νέου release σαν τραγούδια που ακούγονται υποδεέστερα. Τα «Truly Yours EP Vol.1 και 2»  είχαν απλώς υπερβολικά καλά tracks και πιστεύω ότι κάποια απ’ αυτά έπρεπε να τα κρατήσει για το μεγάλο του project.

Όλα τα από πάνω είναι η γκρίνια ενός ανθρώπου που γουστάρει την μουσική του Cole και που πιστεύει ότι θα μπορούσε να απογειώσει αυτό το album στην συνείδηση του κόσμου. Έχει ένα πολύ καλό intro («Villuminati»), ένα φοβερό feat (Kendrick Lamar) ως προς το συνολικό συναίσθημα που βγάζει προς τα έξω («Forbidden Fruit») και γενικότερα υπάρχουν αρκετά τραγούδια που θα τα απολαύσω για αρκετό καιρό («Land Of Snakes», «Rich Niggaz», «She Knows»).

Το «Born Sinner» δεν έχει σε καμία περίπτωση το ίδιο πετυχημένα hit-singles (βλέπε το τίμιο, αλλά χωρίς radio potential «Power Trip») με τον προκάτοχο του («Can’t Get Enough», «Work Out»), αλλά προσφέρει άλλες αρετές όπως για παράδειγμα μία πολύ ωραία αυτοκριτική από τον ίδιο τον Cole στο «Let Nas Down». Σε γενικές γραμμές, μπορεί οι πρώτοι δύο δίσκοι του J.Cole να συμβαδίζουν σε διάφορα θέματα όπως στο πόσο φρέσκα και ιδιαίτερα ακούγονται ή στην συνολική τους ποιότητα, αλλά πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικές βάσεις από τις οποίες ξεκίνησαν και τα δύο projects

Σε αυτό το album συναντάμε τον 28χρονο σ’ ένα πιο σκοτεινό περιβάλλον, με λιγότερες στιγμές που θα θυμάσαι μετά από χρόνια, αλλά και με κάπως πιο ώριμα raps τα οποία στηρίζουν και δένουν την tracklist καλύτερα απ’ ότι πρόπερσι. Πιστεύω, ότι μόνο και μόνο λόγω ατμόσφαιρας, ενδεχομένως να αλλάξει η άποψη μου γι’ αυτήν την ολοκληρωμένη δουλειά σ’ έναν χρόνο από τώρα και ελπίζω αυτή την φορά για καλό.

Είναι σίγουρα θετικό ότι καταφέρνει και κρατάει τουλάχιστον το καλλιτεχνικό του επίπεδο και ότι μ’ έχει φτάσει στο σημείο να απογοητεύομαι που δεν βγάζει τον δίσκο της χρονιάς. Οι απαιτήσεις όμως ανεβαίνουν συνεχώς και γι’ αυτό το πράγμα φταίει ο ίδιος ο Cole που καταφέρνει και ανεβάζει πολύ ψιλά το hype για τις ερχόμενες κυκλοφορίες του σε εντελώς άκυρες περιόδους. Και με αυτή την τακτική υποβαθμίζει (άθελα του) την συνολική του απόδοση στα μεγάλα ματς….

Υ.Γ.: Αξίζει να κατεβάσετε τα δύο EPs για τα οποία μιλάω στην κριτική μου γιατί εκτός από πολύ καλά είναι εντελώς ελεύθερα προς κατέβασμα και θα καταλάβατε λίγο προς τα που κινείται καλλιτεχνικά το «Born Sinner»: Link1 & Link2

Unknown

Βαθμολογία:
vote3,5

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Villuminati», « of the Snakes», «She Knows», «Forbidden 

Tracklist:

01. Villuminati
02. Kerney Sermon (Skit)
03.  of the Snakes
04.   (feat. Miguel)
05. Mo  (Interlude)
06. Trouble
07. Runaway
08. She Knows (feat. Amber Coffman)
09.  N****z
10. Where’s Jermaine? (Skit)
11. Forbidden  (feat. Kendrick Lamar)
12. Chaining 
13. Ain’t That Some S**t (Interlude)
14. Crooked Smile (feat. TLC)
15. Let Nas 
16. Born Sinner

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *