Review: Papoose – The Nacirema Dream

Το παλικάρι έκανε ό,τι μπορούσε για να χάσει όλο το buzz, όλο το hype που τον περικύκλωνε σαν καλλιτέχνη. Για όσους δεν θυμούνται (ή δεν άκουγαν εκείνη την εποχή hip-hop), o Papoose ήταν ό,τι πιο hot κυκλοφορούσε στην αγορά, στα streets και γενικότερα στα ξένα urban ΜΜΕ. Στις αρχές του 2000, είχε καταφέρει χάρη σε αρκετές κινήσεις, αλλά πάνω απ’ όλα εξαιτίας της ύπαρξης του «Alphabetical Slaughter», να χαρακτηρίζεται ως το next big thing.

Μπορεί να κούραζε εκεί γύρω στο 2004-2006 με τις αμέτρητες κυκλοφορίες νέων Mixtapes, αλλά όλοι είχαν να λένε για τις ικανότητές του και πως όταν αποφασίσει να κάνει το μεγάλο δισκογραφικό βήμα θα τρίβουμε τα μάτια μας (σ.σ τα αυτιά μας).

Έλα μου όμως που’ χαμε υπολογίσει χωρίς τον ίδιο τον rapper, ο οποίος τα βρόντηξε και «τέλειωσε» το deal με την Jive Records και το πολυαναμενόμενο «The Nacirema Dream» μπήκε στο ψυγείο για πολλά χρόνια!  Με τις κινήσεις της, η ίδια η δισκογραφική εταιρία κλότσησε μία μοναδική ευκαιρία για μία μεγάλη επιτυχία, αλλά αυτός που «έχασε» ήταν σίγουρα ο Papoose για τον οποίο φτάσαμε να συζητάμε για το αν θα μπορέσει να συμπληρώσει τετραψήφιο αριθμό πωλήσεων με το συγκεκριμένο project.

Και τι ελπίδες θα μπορούσα να έχω, όταν τα πρώτα singles ήταν τα «Whats My Name» και «On Top of My Game»? Wack beat από την μία, κουραστικότατος Mavado από την άλλη, δεν σας κρύβω ότι τα’χα βάψει λίγο μαύρα όταν ετοιμαζόμουν να το ακούσω. Στήριξα σχεδόν τα πάντα στην ποιότητα του Papoose και τουλάχιστον αυτός δεν με απογοήτευσε σε ό,τι αφορά το λυρικό κομμάτι του CD.

Από την αρχή κατάλαβα ότι οι ηχητικές και executive επιλογές του album θα παρουσίαζαν τα περισσότερα προβλήματα στο «The Nacirema Dream». Γιατί να ξεκινάς μ’ ένα σχετικά αδιάφορο (ηχητικά) τραγούδι («Motion Picture») και όχι με το αμέσως επόμενο του Ron Browz που’ ναι και πιο μάχιμο? Δεν υπήρχε ένα καλύτερο/ λιγότερο σπαστικό voice sample από αυτό του Lloyd Banks στο «Aim Shoot»? Δεν γινόταν να έχουμε περισσότερες παραγωγές επιπέδου «Turn It Up» και λιγότερο light/εύκολες στην σύνθεση τους όπως το «Pimpin Won’t Die»? Τόσο ανύπαρκτο beat στο «Alphabetical Slaughter Part II»? Επαναλαμβάνω: Δύο από τα χειρότερα tracks του δίσκου ως lead singles? Γιατί??

Πολλά ενοχλητικά πραγματάκια που συνοδεύονται από ερωτήσεις που μοιάζουν με αυτές που έθεσα και τις οποίες ακολουθούν οι συγκεκριμένες σκέψεις: «Τουλάχιστον ήταν πολύ καλός ο Papoose ή «Είχε όμως ένα πολύ δυνατό concept!». Το «Cure» για παράδειγμα, δεν έχει ούτε το καλύτερο Buckwild beat, ούτε φοβερά και τρομερά vocals από την Erykah Badu, αλλά έχει ένα εξαιρετικά ωραίο και σοβαρό concept το οποίο δένει με το προηγούμενο skit.

Και πραγματικά αυτή την κατάσταση τη συνάντησα και σε άλλα tracks σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Το «6 AM» έχει τόσο κακό συνδυασμό παραγωγής-ρεφρέν, που σε άλλες περιπτώσεις θα το skipάρα από την δεύτερη κι όλας φορά. Οι τρεις MCs όμως (συμμετέχουν Jim Jones και Jadakiss) το κάνουν αρκετά ενδιαφέρον ως ιδέα.

Το «Die Like A G» θέλει να πιάσει μουσικά το προ πενταετίας επικό ύφος των Young Jeezy beats, αλλά αποτυγχάνει από ένα σημείο και μετά. Και εδώ έχεις όμως έναν Papoose που δίνει ό,τι έχει και δεν έχει στο mic, με σκοπό να το ανεβάσει και πράγματι τα καταφέρνει. Ως ένα σημείο βέβαια…

Γιατί ή αλήθεια είναι, ότι με 76 λεπτά συνολικού playtime και ένα ηχητικό σύνολο που ακροβατεί ανάμεσα στο μέτριο και στο τίμιο/καλό, θεωρώ ότι θα έχει δύσκολο έργο να αντέξει σαν album στον χρόνο. Και πραγματικά δεν το λέω επειδή το «The Nacirema Dream» μας είχε στο περίμενε για αρκετό καιρό. Απλά, όταν το ακούς και το κρίνεις ωμά σαν ένα CD, χωρίς να σκέφτεσαι τι έχει παιχτεί μέχρι σήμερα γύρω από την δημιουργία του, είναι απλώς καλό.

Όσο «μπόμπα» και ακούγεται ο Papoose, σαν μουσικός δίσκος έχει αρκετά θέματα. Του λείπει το παραγωγικό «wow-effect», του λείπει μία φρεσκάδα που θα βοηθούσε και τον ίδιο τον MC να κερδίσει νέους fans, ένα νεότερο κοινό που ψάχνεται στην Hip-Hop σκηνή και αντικειμενικά θα προωθούσε ακόμα καλύτερα την λυρικότητα που χαρακτηρίζει τον συγκεκριμένο MC.

O χρόνος που πέρασε μέχρι να φτιαχτεί αυτό το album ακούγεται. Όπως και το ταλέντο του Papoose στο να rapάρει και να παίζει με τις λέξεις. Σε κάνει να σκέφτεσαι κάτι τυπάκια που υπάρχουν εκεί έξω και το παίζουν «A-Class rappers» προσπαθώντας να σε πείσουν για τα (ανύπαρκτα) skills τους. Είναι κρίμα που το «The Nacirema Dream» θα μείνει στις μνήμες αρκετών ως η «χαμένη ευκαιρία του Pap» και θα αγκαλιαστεί από τους πέντε-δέκα ακροατές που ψάχνονται για υψηλού επιπέδου ρίμες και punchlines. Από το πρώτο ως και το τελευταίο λεπτό καταλαβαίνει κανείς ότι αυτός ο καλλιτέχνης δεν μπόρεσε (και μάλλον δεν θα μπορέσει ποτέ) να εκτοξεύσει την καριέρα του εκεί που έπρεπε.

Papoose - The Nacirema Dream - cover-beattown

Βαθμολογία:
vote3

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Mother ghetto», «Cure», «naciremA Dream», «Turn it up», «R.I.P»

Tracklist:

01. INTRO
02. Motion Picture
03. Mother ghetto
04. Aim Shoot feat Mobb Deep
05. Skit
06. Cure feat Erykah Badu
07. naciremA Dream
08. Pimpin won’t die
09. 6am feat Jim Jones & Jadakiss
10. Skit
11. Law Library part 8
12. Whats my name feat Remy Ma
13. On top of my game feat Mavado
14. Faith
15. Turn it up feat Dj Premier
16. Die like a G
17. Get at me feat Ron Browz
18. Where I Come from Feat Dada stone, Odog, Manson, Kino & C-Brown of Thugacation
19. R.I.P
20. Alphabetical Slaughter Part II / Z to A

 

 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *