Οι Καλύτεροι 15 + 1 Δίσκοι Του 2012

Από σήμερα ξεκινάμε με τα μεγάλα μας αφιερώματα για το 2012. Πρώτο και καλύτερο το άρθρο που στοχεύει στους καλύτερους δίσκους του 2012 οι οποίοι φέτος ήταν αρκετοί. Έγινε μεγάλη μάχη στις θέσεις 16-11 μιας και υπήρχε ένας πλουραλισμός στην άτυπη κατηγορία με τα «πολύ καλά» albums. Παρ’ ότι εμφανίστηκαν γνωστά ονόματα και καλλιτέχνες με μπόλικη εμπειρία, την παράσταση την έκλεψαν δύο rookies, δύο φρέσκα ονόματα που τόλμησαν να κάνουν την major label κίνηση τους, αφήνοντας αρκετό κόσμο με ανοιχτό το στόμα.

Το πώς και το γιατί, τα περιγράψαμε μέσα στην χρονιά με τις αναλυτικές μας δισκοκριτικές τις οποίες και έχουμε επισυνάψει σαν links στους τίτλους και τα εξώφυλλα που θα δείτε στην συνέχεια. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσετε να θυμηθείτε άμεσα και γρήγορα τα reviews που έγιναν από το Beat-Town για το κάθε CD.

Ακολουθεί λοιπόν μία λίστα με ολοκληρωμένα projects που ξεχώρισαν για διαφορετικούς λόγους, ακολούθησαν διαφορετικά concepts και το καθένα απ’ αυτά άρεσε για την δική του μουσική ταυτότητα. Όλα τους όμως έχουν ένα κοινό στοιχείο: την θετική ενέργεια που άφηναν στον ακροατή μετά την πρώτη κι όλας ακρόαση. Και μερικά απ’ αυτά, κατάφεραν προβάλουν αυτό το «κάτι παραπάνω».

16. Kevin Sunray – Following My Destiny

Πρόκειται για ένα προσεγμένο ελληνικό release που δεν γινόταν με τίποτα να μείνει απ έξω! Το φετινό album του Kevin Sunray αξίζει τον τίτλο της καλύτερης εγχώριας κυκλοφορίας, μιας και κατάφερε να εντυπωσιάσει κατά διαστήματα με τους ηλεκτρονικούς του ήχους, οι οποίοι έκρυβαν αρκετές εκπλήξεις. Σ’ ένα είδος μουσικής όπου ο ανταγωνισμός έχει φτάσει πλέον στα ύψη, ο Έλληνας παραγωγός κόντραρε στα ίσα τους ξένους συναδέλφους και ανήκει δίκαια στα καλύτερα δισκάκια της χρονιάς.

Υ.Γ.: Το «Following My Destiny» έγινε επίσης το πρώτο «ελληνικό» album που καταφέρνει να μπει στην ετήσια λίστα μας με τους κορυφαίους δίσκους της χρονιάς!

.

15. Calvin Harris – 18 Months

Περίμενα το κάτι παραπάνω από έναν από τους αγαπημένους μου παραγωγούς αυτή την περίοδο, αλλά γι’ αυτό φταίει και ο ίδιος . Όσο περνάνε τα χρόνια ανεβαίνει επίπεδο ο Calvin Harris και με το «18 Months» μας παρουσίασε τα πλούσια skills του. Η tracklist του συγκεκριμένου δίσκου αποδεικνύει περίτρανα την επιρροή που έχει ο Σκοτσέζος, γενικότερα στην House και την μοντέρνα ηλεκτρονική Pop σκηνή. Τα singles που κυριάρχησαν στα charts, στα ραδιόφωνα και στις προσωπικές επιλογές του κοινού και το μόνο που μένει να δούμε είναι αν θα μπορέσει να κρατήσει το (ποιοτικό) hit potential που τον χαρακτηρίζει ως καλλιτέχνη.

.

14. Curren$y – The Stoned Immaculate

Ο πιο χαλαρωτικός – «I Don’t give a sh**» δίσκος της χρονιάς, με τον πιο συμπαθητικό «μπαφιάρη» της Hip-Hop σκηνής! Ο Curren$y στηρίχθηκε στο χαρακτηριστικό του ύφος, στην ικανότητα που έχει να κρατάει το στιχουργικό ενδιαφέρον ακόμα και αν δεν είσαι στην «φάση» του και σε παραγωγές που ήταν δεμένες και ραμμένες στα μέτρα του. Το «The Stoned Immaculate» είναι το major album release που θα ήθελε ο μέσος fan από τον αγαπημένο του rapper που όλα αυτά τα χρόνια ικανοποιούσε απόλυτα τα «θέλω» του κοινού, ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης.

.

13. Parov Stelar – The Princess

Η επιστροφή του Parov Stelar στην δισκογραφική αγορά δεν ήταν απλώς καλή, ήταν για πολλά highlights. To πρώτο CD του «The Princess» θα μπορούσε εύκολα να μπει και στο Top 5 μας, αφού δεν έχει σχεδόν κανένα ψεγάδι σαν δίσκος. Σαν double disc σίγουρα θα «τρέλανε» τους υποστηρικτές του Αυστριακού, που αποφάσισε να φορτώσει το όλο project με επιπλέον μουσικό υλικό. Μπορεί το δεύτερο μέρος να μην έφτανε το εξαιρετικό δέσιμο του πρώτου, αλλά είχε και αυτό μεμονωμένες στιγμές που σου επιβεβαίωναν το μουσικό μέγεθος του Parov Stelar.

.

12. Αpollo Brown & Guilty Simpson – Dice Game

O Apollo Brown είναι ο μοναδικός καλλιτέχνης που κατάφερε να μπει στην ίδια λίστα, δυο φορές! Αλλά για το δεύτερο entry θα τα πούμε στις υψηλότερες θέσεις. Μαζί με τον Guilty Simpson δημιούργησαν το «Dice Game», ένα CD φτιαγμένο από αγνούς Hip-Hop καλλιτέχνες για το πιστό Hip-Hop κοινό. Ακόμα και αν δεν «γουστάρεις» πολύ τον «δύσκολο» MC από το Detroit, o Apollo κατάφερε με μερικές σούπερ παραγωγές να τον κάνει να ακούγεται ευχάριστα για αρκετή ώρα.

.

11. Bruno Mars – Unorthodox Jukebox

Το πιο πρόσφατο release της λίστας, από έναν καλλιτέχνη που έδειξε ότι δεν επαναπαύτηκε στις εκατομμύρια πωλήσεις του. Το «Unorthodox Jukebox» είναι εύκολα το πιο ποιοτικό Pop album της χρονιάς και σε αυτό συνέβαλαν στα μέγιστα και οι The Smeezingtons, οι βασικοί παραγωγοί του CD. Αποφάσισαν μαζί με τον Bruno Mars να δώσουν περισσότερη έμφαση στο σύνολο του δίσκου ώστε να μην δείχνουν τα hit singles ως μεμονωμένες θετικές στιγμές. Αυτό το πλάνο ωφέλησε κυρίως τον ίδιο τον τραγουδιστή που έδειξε πιο ώριμος από ποτέ.

.

10. Aesop Rock – Skeleton

Πάμε λοιπόν και στους δύο δίσκους που βρίσκονται στην φετινή μας λίστα χωρίς μία αναλυτική κριτική. O Aesop Rock χρειάστηκε πέντε χρόνια για να επιστρέψει δισκογραφικά και νομίζω ότι η απουσία του από το Hip-Hop business ήταν εμφανέστατη. Ο 36χρονος έχει φτιάξει όλα αυτά τα χρόνια ένα μοναδικό προφίλ γύρω από το όνομά του και με το «Skeleton» κατάφερε να ανεβάσει ξανά το επίπεδο της δουλειάς του. «Κι άλλο?» θα αναρωτηθούν αρκετοί από εσάς. Κι όμως, ο Aesop Rock έδωσε μία ποιητική συνέχεια στο επίσης πολύ καλό None Shall Pass» του 2007, πιστεύοντας στις δικές του παραγωγικές ικανότητες και στο τέλος μας παρουσίασε τον ίσως πιο εύκολα προσβάσιμο δίσκο της καριέρας του.

.

09. Miguel – Kaleidoscope Dream

Όχι ότι δεν συμπαθούσα τον Miguel ή ότι δεν τον θεωρούσα καλό τραγουδιστή, κάθε άλλο! Αλλά αν μου έλεγε κάποιος ότι θα έβγαζε ένα τόσο καλό RnB album μέσα στο 2012, μάλλον δεν θα του έδινα και πολύ μεγάλη σημασία. Το «Kaleidoscope Dream» είναι όμως ένα από τα πιο ολοκληρωμένα LPs της χρονιάς με μπόλικο συναίσθημα, αισθησιακά vocals και ένα παρουσιαστικό που θυμίζει κατά διαστήματα άλλες δεκαετίες. Αν σας αρέσει η Αμερικανική RnB και θέλετε να απολαύσετε ένα πιο πρόσφατο πρόσωπο, τότε η επιλογή αυτού του δίσκου είναι αναπόφευκτη.

.

08. Big K.R.I.T. – Live From the Underground

Πόσοι urban ακροατές περίμεναν το συγκεκριμένο ντεμπουτάρισμα? Πρόκειται για ένα υπερβολικά ταλαντούχο παλικάρι, από το οποίο είχαμε όλοι μας πολύ μεγάλες προσδοκίες.  Λίγο οι κομματάρες που έβγαζε κάθε τρεις και λίγο, λίγο και το σχεδόν αλάνθαστο περσινό του Mixtape, δεν ήθελε και πολύ να αρχίσουν οι επιφωνήσεις «έρχεται το classic» και «the next big thing». Το «Live From the Underground» δεν έφτασε τις τέλειες βαθμολογίες, αλλά σχεδόν όλοι οι κριτικοί συμφώνησαν σ’ ένα πράγμα: ο Big K.R.I.T. έχει μέλλον. Σαν rapper, σαν παραγωγός, σαν καλλιτέχνης γενικότερα, ο τύπος «το έχει». Και το πρώτο του μεγάλο LP το επιβεβαιώνει σε αρκετά σημεία, ξεναγώντας τον ακροατή στην ρομαντική και αυθεντική πλευρά του Νότου.

.

07. Killer Mike – R.A.P. Music

Και μιας και είμαστε στον βρώμικο Νότο, ας μιλήσουμε και για τον Killer Mike. Ένας από τους πιο υποτιμημένους MCs των τελευταίων ετών, που δεν μπόρεσε να στεριώσει υπό την «προστασία» των Outkast, αλλά εντυπωσίασε με τον …. El-P! O Michael Render αποφάσισε να αφήσει τις τύχες του album «R.A.P. Music» σ’ έναν ιδιαίτερο και αρκετές φορές «δύσκολο» για το μέσω αυτί παραγωγό και το αποτέλεσμα ήταν ιδιαίτερο. Ακόμα και αν δεν ακούσαμε beats δεκαετίας ή πρωτοποριακές θεματολογίες, προσωπικά είχα καιρό να ευχαριστηθώ ένα τόσο σοβαρό Hip-Hop album. Προφανώς και δεν θα «πλουτίσει» κανείς τους από τις πωλήσεις αυτού του δίσκου, αλλά αυτό δεν ήταν άλλωστε και ο στόχος τους. Ήθελαν να δημιουργήσουν κάτι που θα σου μείνει στο μυαλό, κάτι που θα σε ωθήσει να ακούσεις λίγο πιο προσεκτικά τους στίχους και ενδεχομένως να σε κάνει και πιο «ενεργό» σαν ακροατή και fan του είδους. Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να γουστάρει αυτό το μουσικό genre και να μην ένιωσε έστω και λίγο εντυπωσιασμένος απ’ αυτή την προσπάθεια.

.

06. Nas – Life Is Good

Ένας θρύλος παραμένει θρύλος ό,τι και να κάνει. Τι και αν μας είχε ψιλοαπογοητεύσει με τις τελευταίες ολοκληρωμένες κυκλοφορίες του, το hype για το φετινό «Life Is Good» παρέμεινε αρκετά υψηλό. Η αγάπη του κόσμου για τον Nas θα είναι παντοτινή και ο ίδιος  αποφάσισε να το ανταποδώσει με έναν πραγματικά πολύ γεμάτο δίσκο. Κομμάτια που υπογράμμισαν γι’ άλλη μια φορά το λυρικό του υπόβαθρο, τραγούδια που ενθουσίασαν με τα feats και τις beat-maker συνεργασίες τους, όλα αυτά συνέβαλαν στο τελικό αποτέλεσμα. Και πράγματι, η ζωή είναι πολύ ωραία όταν υπάρχουν ακόμη τέτοιοι «βετεράνοι» που προσπαθούν ακόμα να αλλάξουν κάποια θέματα για να πάνε καλύτερα τα πράγματα στην καριέρα τους και να συνεχίσουν να είναι relevant σαν όνομα. Χωρίς κολλήματα και επιμονές που συνήθως περιθωριοποιούν ακόμα και τους πιο μεγάλους καλλιτέχνες.

.

05. Axtone Presents Thomas Gold

Ήταν η χρονιά του! Ο Thomas Gold ανέβηκε σκαλί-σκαλί στις υψηλές θέσεις της EDM με πολύ μεγάλα κομμάτια και remixes, φτάνοντας σ’ ένα πολύ ισχυρό καλλιτεχνικό status . Το διπλό δισκάκι «Axtone Presents Thomas Gold» συμπεριλαμβάνει τόσα πολλά εμφατικά tracks που σε κάνει να αναρωτιέσαι πότε πρόλαβε και τα έβγαλε όλα αυτά στην αγορά. Ο Γερμανός έκανε ουσιαστικά μία δήλωση με αυτή την κυκλοφορία. Θέλει να εδραιωθεί στην κορυφή της μουσικής σκηνής που αντιπροσωπεύει, και αν συνεχίσει με αυτόν τον ρυθμό, τότε το 2013 μπορεί να αποτελέσει ακόμα καλύτερη χρονιά για τον ίδιο.

.

04. Eric Prydz presents Pryda

Σαν compilation, ήταν μαζί με εκείνη του The Weeknd (θα τα πούμε και για εκείνον) ό,τι πιο σωστό φέτος. Αυτή η κυκλοφορία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως θησαυρός, ως η απόλυτη δισκογραφική συλλογή του τεράστιου Eric Prydz. Κοιτώντας όμως το πρώτο από τα τρία CDs πιο προσεκτικά επειδή συμπεριέλαβε τα καινούργια τραγούδια, σε κάνει να αναρωτιέσαι πού βρίσκει όλες αυτές τις ιδέες ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης και παραμένει συνέχεια φρέσκος. Σαν παραγωγός, σαν καλλιτεχνική παρουσία, σαν «ήχος», όπως και να το πάρεις, ο Pryda είναι ένα τεράστιο μέγεθος στην ηλεκτρονική μουσική και με την φετινό του album μπορεί να καυχιέται ότι έβγαλε εύκολα και γρήγορα το πιο δυνατό και πλούσιο electro release της σεζόν.

.

03. Apollo Brown & OC – Trophies

Αν το «Diced Game» ήταν καλό, το «Trophies» ήταν σχεδόν τέλειο. Αν δεν υπήρχε και η εντυπωσιακή είσοδος του «rookie της χρονιάς» Kendrick Lamar, θα μιλούσαμε εύκολα για το Hip-Hop highlight του 2012. Με ατμοσφαιρικές παραγωγές από τον μετρ του είδους Apollo Brown, έναν O.C. που ζωγράφιζε στιχουργικά πάνω σε ηχητικά διαμαντάκια και πολύ μεράκι, βγήκε ένα CD που λογικά δεν πρέπει να πούλησε τίποτα μιας και ήταν… πολύ καλό! Σε μία εποχή όπου ο κόσμος συζητάει με πάθος για διάφορα μέτρια έως και συμπαθητικά albumάκια από Game και Wiz Khalifa, υπάρχει μία μικρή φωνή που ακούγεται από αυτόν τον δίσκο και που σου φωνάζει «ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ!». Εμείς στο Beat-Town το τσεκάραμε και σας το φωνάζουμε εδώ και μήνες: αγοράστε το, στηρίξτε το, απολαύστε το!

..02. Frank Ocean – channel ORANGE

Μπορεί να μου τα χάλασε λίγο με το «outing» που έκανε «εντελώς τυχαία» λίγους μήνες πριν την κυκλοφορία του δίσκου, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ποιότητα που έχει σαν album. To «channel ORANGE» επιβεβαίωσε τους διθυράμβους που ακούγονταν (και που θα ακούγονται) για τον Frank Ocean, αφού παρουσίασε ένα έργο που για μερικούς είναι τέλειο, για άλλους πολύ καλό και γενικότερα επικρατεί ένας δικαιολογημένος ενθουσιασμός. Για το αν θα μπορέσει ο 25χρονος να επαναλάβει αυτό το σχεδόν άρτιο album με την επόμενη προσπάθειά του, είναι κάτι στο οποίο δεν μπορώ να δώσω σίγουρη απάντηση. Μπορεί να πρόκειται για ένα τεράστιο ταλέντο, μπορεί και να του πήγαν απλά όλα καλά σε τούτη την κυκλοφορία. Η συνολική εικόνα του «channel ORANGE» είναι όμως αυτή που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί με τίποτα και από κανέναν και η οποία κατάφερε να επισκιάσει σχεδόν τα πάντα φέτος.

.
01. Kendrick Lamar – good kid, m.A.A.d city

Γιατί, μπορεί να σου έρθει ένας πιτσιρικάς από την σκληρή Δύση μ’ έναν «δυναμίτη» στα χέρια του και να στρέψει όλα τα φώτα επάνω του! Κάπως έτσι εξελίχθηκε η ιστορία με τον Kendrick Lamar, τον οποίο, για να είμαστε δίκαιοι, όσοι παρακολουθούν τα δρώμενα της urban σκηνής ήξεραν ότι το πράγμα οδεύει προς τα εκεί. Είχε φτάσει και πέρσι στις υψηλές θέσεις της ετήσιας λίστας μας (link) αλλά φέτος ήταν το κάτι άλλο. Το «good kid, m.A.A.d city» ακολουθεί ένα πολύ ενδιαφέρον concept, λέει μία ιστορία που σε συναρπάζει και η οποία υπογραμμίζεται από σημαντικά beats. Ο rapper καταφέρνει όμως να παραμείνει το κεντρικό πρόσωπο του album, ο σκηνοθέτης μίας «ταινίας» που έχει τον ίδιο ως αφηγητή. Οι στιχουργικές του ικανότητες είναι υπαρκτές, ο μικρός έχει άστρο και με πολύ δουλειά έβγαλε έναν δίσκο ο οποίος θα συζητιέται για αρκετό καιρό.

.

Compilation – Συλλογή της Χρονιάς:

Δεν μπορούσα να βάλω μία κυκλοφορία που συμπεριλαμβάνει τρεις περσινές ολοκληρωμένες προσπάθειες στο βασικό Top 15 και να αδικήσω ενδεχομένως ένα album με ολόφρεσκο υλικό! Το «Trilogy» συμπεριλαμβάνει όμως ποιοτικό υλικό, με μουσικές που παρόμοιες δύσκολα θα βρεθούν σε πάνω από πέντε-έξι διαφορετικές κυκλοφορίες. Ο The Weeknd πακετάρισε τα τρία περσινά του free albums σ’ ένα (κυριολεκτικά) εντυπωσιακό πακέτο, με ξεχωριστά CDs και booklets και με αυτό το release λανσάρει την επίσημη πλέον δισκογραφική του παρουσία. Ο Abel Tesfaye ήρθε για να μείνει.

The Weeknd – Trilogy

Reviews: House Of Balloons και Echoes Of Silence

 

Honorable Mentions:

Υπήρχαν όμως και άλλοι δίσκοι για τους οποίους σας ενημερώσαμε φέτος (πλην του Roc Marciano που δεν προλάβαμε ακόμα, αλλά σας λέω ήδη ότι είναι πολύ καλό) και οι οποίοι θα μπορούσαν να μπουν στο Top 15 μας. Ο επιθετικός Chino XL που δεν κούρασε (!), οι αυθεντικοί Hip-hopάδες REKS και Ski Beatz, οι όμορφες παρουσίες των Alicia Keys και Melanie Fiona, ήταν μόνο μερικά από τα ονόματα που θα τα θυμόμαστε θετικότατα με την ολοκλήρωση της φετινής χρονιάς. Επίσης ο Γερμανός Moguai και ο δικός μας Christos Fourkis κατάφεραν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του κοινού με τις πολύ καλές δισκογραφικές τους απόπειρες.

Alicia Keys – On Fire

Roc Marciano – Reloaded

RZA – The Man with the Iron Fists OST

Christos Fourkis – Sun & Sand
 

REKS – Straight, No Chasers
 

Melanie Fiona – The MF Life

Ski Beatz – 24 Hour Karate School Presents Twilight

Moguai – Mpire
 

Chino XL – Ricanstruction: The Black Rosary
 

.

Δείτε και τις παλαιότερες λίστες μας με τα καλύτερα albums της κάθε σεζόν:

Οι 15 Καλύτεροι Δίσκοι του 2011

Τα καλύτερα 15 Albums του 2010

Τα καλύτερα 15 Albums του 2009

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *