Review: Apollo Brown & Guilty Simpson – Dice Game

Ο Apollo Brown μονοπώλησε το δισκοκριτικό ενδιαφέρον στο internet (και όχι μόνο) με την πρόσφατη ολοκληρωμένη κυκλοφορία του. Μπορεί ο μέσος ακροατής να μην είχε την τύχη να πέσει πάνω σε κάποιο  κομμάτι του εκπληκτικού «Trophies», αλλά όσοι μπόρεσαν να τσεκάρουν το εν λόγω CD μπορούν σίγουρα να κατανοήσουν τον δικό μου ενθουσιασμό.

Ο αγαπημένος παραγωγός δεν δείχνει να κουράστηκε από αυτή την υπερπροσπάθεια και μερικούς μήνες μετά δηλώνει παρών με μία ακόμη πολύ σοβαρή και σταθερή δουλειά. Αυτή την φορά με διαφορετικό συνεργάτη, μιας και την θέση του O.C. την πήρε ο Guilty Simpson – ένας ποιοτικός rapper αλλά με πιο βαρύ στυλ και ύφος. Η αλλαγή αυτή θα χαροποιήσει αρκετούς underground ακροατές, θα κάνει τον δίσκο ακόμη πιο ενδιαφέρον, παρ’ ότι υπάρχουν στιγμές όπου προσωπικά θεωρώ ότι το προηγούμενο collabo λειτούργησε λίγο καλύτερα.

Στα πανέμορφα soulfoul beats τύπου «Truth Be Told» ομολογώ ότι θα προτιμούσα τον O.C., αν και αυτό έχει να κάνει αρκετές φορές και με τo προσωπικό γούστο του καθενός. Άλλωστε υπάρχουν κομμάτια σαν τα «Potatoes» και «Lose You» που αποδεικνύουν το αντίθετο παρουσιάζοντας μία ομαλή συνεργασία ανάμεσα στους δύο ταλαντούχους καλλιτέχνες.

Από την στιγμή που υπάρχουν μονάχα δύο feats (Torae και Planet Asia), o βασικός rapper του «Dice Game» συναγωνίζεται ουσιαστικά μόνο με τον εαυτό του και έχεο συνεχή «κόντρα» με τις παραγωγές του Brown που αναπτύσσει όσο κυλάει ο δίσκος. Υπάρχουν στιγμές που τα beats του είναι τόσο καλά που μοιάζει πρακτικά αδύνατων να τα επισκιάσει κάποιος με τις ρίμες του. Ο Guilty Simpson κάνει παρ’ όλα αυτά μία καλή προσπάθεια να τα ακολουθήσει και όταν σοβαρεύει ο ήχος και το περιεχόμενο («Change») να τα κάνει να ακολουθήσουν εκείνον.

Οι παραγωγές του Apollo Brown είναι πολύ καλές, τουλάχιστον οι περισσότερες απ’ αυτές. Προφανώς και δεν με ενθουσίασαν όλα τα κομμάτια το ίδιο («Dear Jane»), χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει κάποιο skip. Αν εξαιρέσω το όχι και τόσο εντυπωσιακό ξεκίνημα, σαν δίσκος προσφέρει μπόλικο A-class υλικό από έναν παραγωγό που έχει δώσει μέχρι στιγμής πάμπολλα διαμάντια μέσα σε ούτε εννέα μήνες.

Παρ’ όλα αυτά, σαν σύνολο δεν το ευχαριστήθηκα όπως το «Trophies» γιατί δεν μου παρουσιάστηκε το ίδιο καλά δεμένο. Δεν ξέρω αν φταίει η συνεργασία ανάμεσα σε αυτούς τους δύο, η δομή των tracks ή γενικότερα η μεμονωμένη ποιότητα μερικών τραγουδιών. Θέλω άλλωστε να είμαι προσεκτικός σε αυτό το σημείο για να μην αδικήσω το «Dice Game» επειδή το «Trophies» ήταν υπερβολικά καλό. Υπάρχει άλλωστε μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «ο δίσκος αυτός δεν είναι σούπερ» με «ο δίσκος αυτός δεν είναι τόσο σούπερ όσο ο προηγούμενος».

Τα δύο αυτά albums είναι όμως πολύ κοντά σαν κυκλοφορίες και αναγκαστικά πέφτει μία είδους σύγκριση μεταξύ αυτών των δύο. Και το νέο αυτό collabo LP μπορεί να μην καταφέρνει να ενθουσιάσει όπως την τελευταία φορά σαν ένα ολοκληρωμένο έργο, αλλά παράγει τουλάχιστον 8-9 τραγούδια με μεγάλο replay value. Μπορεί να παραμένει μουσικά στα γνώριμα πλαίσια του «Trophies» και εν μέρει να προσπαθεί να κερδίσει τον ακροατή με το ίδιο ύφος που τον κέρδισε και πριν από μερικούς μήνες, αλλά ποιος από εμάς δεν θέλει περισσότερο μουσικό υλικό τέτοιου επιπέδου? Το 2012 τείνει να γίνει η χρονιά της Mello Music Group

Y.Γ.: Full albums stream: http://beat-town.com/2012/11/06/dice-game-album-stream/

20120912-DICEGAME1Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Potatoes», «Change», «Lose You», «The Cook Up», «Truth Be Told», «Nasty»

Tracklist:

1. Freezing Dice
2. Reputation
3. Let’s Play
4. One Man
5. I Can Do No Wrong
6. Potatoes featuring Torae
7. Change
8. Dear Jane
9. Lose You
10. Ink Blotches
11. Neverending Story
12. The Cook Up
13. Truth Be Told
14. Nasty featuring Planet Asia
15. Wrong Hand
16. How Will I Go

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *