Review: Frank Ocean – channel ORANGE

Ένας από τους πιο πολυσυζητημένους καλλιτέχνες των τελευταίων εβδομάδων κι όχι μόνο λόγω της μουσικής του, είναι ο Frank Ocean. Αφορμή αποτέλεσε ένα γράμμα που είχε γράψει τον Δεκέμβριο του 2011 και έδωσε στην δημοσιότητα πριν 10 μέρες. Μέσα μιλάει για τον έρωτα του προς το πρόσωπο ενός ατόμου του ίδιου φύλλου. Έκτοτε προκλήθηκε μεγάλος ντόρος, με την πλειοψηφία πάντως των συναδέλφων του να στέκονται στο πλευρό του και να επικροτούν αυτή την γενναία απόφαση που πήρε να το κάνει γνωστό σε όλο τον κόσμο.

Δεν είναι απίθανο όμως να αποτελεί κι ένα stunt trick, μιας και αποφάσισε να το δημοσιοποιήσει λίγες μόνο μέρες πριν την κυκλοφορία του δίσκου. Όπως και να έχει, το «channel ORANGE» αποτελεί μια από τις πλέον αναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς στην R&B σκηνή και ο Frank Ocean από τα μεγαλύτερα νέα ταλέντα του συγκεκριμένου είδους μουσικής.

Πρώτο single, το «Thinkin Bout You» που είχε κυκλοφορήσει στο ίντερνετ πέρυσι το καλοκαίρι και στον δίσκο υπάρχει στην τελική μορφή του. Δεύτερο single το «Pyramids και τρίτο single το «Sweet Life». Δυνατές επιλογές μιας και τα τρία κομμάτια είναι ανάμεσα στα διακριθέντα.

Με την κυκλοφορία του στις 10 Ιουλίου μέσω iTunes, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον δίσκο και παρακάτω να αναλύσω τι αποκόμισα από το ντεμπούτο του Frank Ocean στην δισκογραφία.

Με το πρώτο ουσιαστικά μισό του δίσκου να θυμίζει ραδιοφωνική εκπομπή και ανάμεσα να παρεμβάλλονται κομμάτια, η πρώτη μου εντύπωση και εφόσον είχα μεγάλη ανυπομονησία για τον δίσκο ήταν σχεδόν απογοητευτική. Όχι φυσικά για τα singles «Thinkin Bout You» και «Sweet Life» που είναι και από τα καλύτερα του δίσκου, αλλά για τα υπόλοιπα. Μια καλύτερη κατανομή της tracklist (τρία skits στα πρώτα οκτώ κομμάτια του δίσκου) σίγουρα θα με έκανε να μην παρατηρήσω την μετριότητα στην αρχή. Το «Sierra Leone» θα μπορούσε να λείπει και εντελώς από το album, το «Super Rich Kids» το συμπάθησα μετά από αρκετές ακροάσεις, ενώ η συμμετοχή του Earl Sweatshirt από το crew του Frank, Odd Future, ήταν κάπως αδιάφορη. Το «Pilot Jones» επίσης κινείται στην γενική μετριότητα των υπόλοιπων κομματιών και δεν μπορεί να ξεχωρίσει.

Τα πράγματα όμως, εντελώς ξαφνικά, αρχίζουν να αλλάζουν προς το καλύτερο με το αμέσως επόμενο κομμάτι, το «Crack Rock». Πολύ ωραία μελωδία και drums που θυμίζουν μια παλιότερη εποχή, με τον Frank να αφηγείται καθημερινές ιστορίες της γειτονιάς για ναρκωτικά, διαλυμένα σπίτια και δολοφονίες. Αμέσως επόμενο, το «Pyramids». Ένα υπέροχο δεκάλεπτο ταξίδι από την αρχαία Αίγυπτο και από τις πυραμίδες και την Κλεοπάτρα στην σημερινή εποχή και στη σύγχρονη «Κλεοπάτρα». Το στιχουργικό ταλέντο του Frank Ocean είναι αδιαμφισβήτητο και αυτό το κομμάτι είναι μια τρανή απόδειξη. Κάπως έτσι, από τους χαλαρούς ρυθμούς της κιθάρας του John Mayer πάμε στο γρήγορο και ανεβαστικό ρυθμό του «Lost». Άλλο ένα από τα highlights του album και πλέον έχω αρχίσει να ενθουσιάζομαι ξανά για τον δίσκο.

Μετά το απαραίτητο διάλειμμα και το skit «White», ακολουθεί το «Monks», ένα πολύ περίεργο κομμάτι με τον Frank να μας μεταφέρει από μια συναυλία και τις groupies, στον Δαλάι Λάμα και την θρησκεία κι από εκεί σε μια καταδίωξη στην ζούγκλα και ένα ταξίδι στα σύννεφα. Ακολουθεί το «Bad Religion». Μια εξομολόγηση σε έναν τυχαίο οδηγό ταξί για τον ανεκπλήρωτο έρωτα προς το πρόσωπο ενός άνδρα. Το γεγονός αυτό είναι και το μοναδικό που με κάνει να μην μπορώ να ταυτιστώ με αυτό το υπέροχο κατά τ’ άλλα τραγούδι. Για να έρθει αμέσως μετά το «Pink Matter», με την συμμετοχή και την κιθάρα του Andre 3000, μέλος των Outkast. Ήμουν πεπεισμένος ότι θα είναι ανάμεσα στα κορυφαία, αν όχι το κορυφαίο, τραγούδι του δίσκου πριν καν το ακούσω. Και επιβεβαιώθηκα και με το παραπάνω. Τα λόγια είναι λίγα, απλά τεράστιο και κλασσικό ήδη.

Τελευταίο τραγούδι το «Forrest Gump», στο οποίο μέσα από τα μάτια της Jenny εξιστορούνται οι περιπέτειες του Forrest από την ομώνυμη ταινία και ο έρωτας της προς αυτόν. Μια πολύ ωραία μελωδία και ο δίσκος έχει φτάσει στο τέλος του σιγά-σιγά με μια πόρτα αυτοκινήτου να κλείνει και την βροχή να πέφτει στο outro.

Σε γενικές γραμμές, το πρώτο cd του Frank Ocean εν τέλει είναι μια πολύ αξιόλογη δουλειά και σίγουρα από τις κυκλοφορίες της χρονιάς. Ωραίες μουσικές, με μια αίσθηση μελαγχολίας και με σαφείς τις επιρροές από τα blues του περασμένου αιώνα. Δεν λείπει βέβαια και ο πιο μοντέρνος ήχος με στοιχεία ηλεκτρονικής μουσικής σε ορισμένα σημεία.

Στιχουργικά, ο Frank Ocean κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Το μεγάλο του ατού άλλωστε είναι η ικανότητα που έχει να αφηγείται καθημερινές και ερωτικές ιστορίες με τον μοναδικό, αν και ορισμένες φορές ιδιόρρυθμο, τρόπο του και στον πρώτο του επίσημο δίσκο το εκμεταλλεύεται στο έπακρο.

Το παραγωγικό κομμάτι της δουλειάς, το ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο γνωστός producer Malay μαζί με τον ίδιο τον Frank με εξαίρεση το «Sweet Life», την παραγωγή του οποίου ανέλαβε ο Pharrell Williams των Neptunes.

Με σεβασμό στην επιλογή του να παρουσιάσει τον δίσκο κατ’ αυτό τον τρόπο, δηλαδή το concept που θέλει τον Frank να κάθεται μέσα στο αυτοκίνητο μαζί με τον άνδρα αυτόν και με το ράδιο να παίζει, έχω κάποιες αντιρρήσεις. Θα μπορούσε να αποτυπωθεί καλύτερα αν γίνονταν καλύτερη κατανομή στην tracklist. Συγκεκριμένα στα skits, τα οποία θα μπορούσαν να είναι πιο διάσπαρτα ανάμεσα στα κομμάτια κι όχι αποκλειστικά στην αρχή του δίσκου. Την μετριότητα του πρώτου μισού την σώζει και με το παραπάνω το καταπληκτικό δεύτερο μισό και γι’αυτό το λόγο ήταν πολύ δύσκολη η απόφασή μου για την τελική αξιολόγηση του «channel ORANGE».

Βαθμολογία:
vote4,5

Κομμάτια που ξεχώρισαν: «Thinkin Bout You», «Crack Rock», «Pyramids», «Lost», Bad Religion», «Pink Matter»

Tracklist:

01. Start
02. Thinkin Bout You
03. Fertilizer
04. Sierra Leone
05. Sweet Life
06. Not Just Money
07. Super Rich Kids feat. Earl Sweatshirt
08. Pilot Jones
09. Crack Rock
10. Pyramids
11. Lost
12. White feat. John Mayer
13. Monks
14. Bad Religion
15. Pink Matter feat. Andre 3000
16. Forrest Gump
17. End

.

Επιμέλεια: Δημήτρης Δημούδης

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *