Review: Nas – Life Is Good

Προσωπικά, έχω μία «αγία τριάδα» σε ότι αφορά το κλασικό ερώτημα των G.O.A.Ts, καλύτερων MCs, πιο ολοκληρωμένων και πάει λέγοντας. Όταν μιλάμε για το 2012, στα μάτια υπάρχουν μόνο τρεις «ζωντανοί» (δισκογραφικά) και συγχρόνως τεράστιοι rappers: Eminem, Jay-Z, Nas (το πήρα αλφαβητικά για να μην πέσουν να με φάνε τα fanboys). Classics, μεγάλα κομμάτια, πωλήσεις και με μία καλλιτεχνική επιρροή που αγγίζει τον οποιοδήποτε ανερχόμενο MC. Στο μοναδικό πράγμα που είχε αρχίσει να μένει πίσω ο Nasir Jones, ήταν στην επιτυχία και στο «wow – effect» των δίσκων του. Και σε αυτό, είχε συμβάλει και ίδιος του.

Δεν σας κρύβω ότι η τελευταία φορά που με εντυπωσίασε πραγματικά ο συγκεκριμένος «θρύλος» μ’ ένα δικό του album ήταν το 2002 και με το «κρυφό» του masterpiece «God’s Son». Από τότε, του έλειπε κάθε φορά και κάτι: φρεσκάδα («Street’s Disciple»), ομογένεια («Hip-Hop Is Dead»), σοβαρά beats («Untitled»). Μόνο όταν κάθισε στο ίδιο τραπέζι μ’ έναν δημιουργικό τραγουδοποιό (Damian Marley) κατάφερε και έβγαλε προς τα έξω αυτό που ήθελε, στον βαθμό που του αναλογεί.

Το αιώνιο πρόβλημα του σωστού single για τα charts δεν λύθηκε ούτε φέτος και δεν ξέρω αν θα μπορέσει ποτέ να επαναφέρει τον εαυτό του στις υψηλές θέσεις του Billboard. Λίγο με ενδιέφερε όμως αυτό το πράγμα, γιατί ακούγοντας τα πρώτα singles του «Life Is Good» ήξερες ότι ο Nas χτίζει κάτι καλό, το ένιωθες ρε παιδί μου.

Ακούγοντας το opener του δίσκου «No Introduction» καταλαβαίνεις αμέσως περί τίνος πρόκειται: ένας από τους κορυφαίους στιχουργούς της εποχής μας πλάθει τις ρίμες με τον τρόπο που μόνο εκείνος ξέρει, δίνοντας πάντα και έναν προσωπικό τόνο σε κάθε κομμάτι. Οι J.U.S.T.I.C.E League του προσέφεραν μία εξαίρετη παραγωγή για το ξεκίνημα, απλή αλλά και εντυπωσιακή, όπως θα έπρεπε να είναι ένα μοντέρνο intro.

Ο ήχος του «Life Is Good» έχει προσαρμοστεί στα δεδομένα της εποχής που ζούμε και ευτυχώς δεν εννοώ electro beats. Με τα collabos που θα ενθουσιάσουν τους νέους ακροατές και θα απογοητεύσουν τα αγύριστα μυαλά («Accident Murderers»), με τον βετεράνο beatmaker που περνάει μία δεύτερη νιότη (No I.D.) και με παραγωγές που είναι εύκολες και καλοδεχούμενες για τα μη μυημένα αυτιά. Ανάμεσα σε όλα αυτά τα στοιχεία, βρέθηκε παρ’ όλα αυτά χώρος για πιο παραδοσιακές προσεγγίσεις («The Don», «Loco-Motive») χωρίς να «πληγώσει» το image του δίσκου.

Κατά την άποψη μου, ο Nas μοιάζει απελευθερωμένος και κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα, έχοντας ως σύμμαχο «καλές» μουσικοσυνθέσεις. Beats που φτιάχνουν μία ατμόσφαιρα που δεν κουράζει και που προσπαθεί να βοηθήσει τον καλλιτέχνη μ’ έναν πιο παθητικό ρόλο («Stay»). Δεν υπάρχουν τέλεια beats για τα οποία θα συζητάμε σε πέντε χρόνια από τώρα, αλλά αντικειμενικά έχει γίνει μία καλή δουλειά σε σχεδόν όλους τους τομείς.

Και λέω «σχεδόν», γιατί πέρασαν και κάποια πράγματα που χαλάνε κάπως την εικόνα. Το «The Don» όσο σκληρό και αν ακούγεται σαν tune, σαν κομμάτι είναι απογοητευτικό. Το «Summer On Smash» δεν ταιριάζει ούτε με τον ίδιο τον Nas, ούτε και με το μουσικό περιβάλλον γενικότερα και σε κάποια φάση ξεχνάς μάλιστα ότι υπάρχει η συμμετοχή του ανερχόμενου Miguel! Επίσης, θα μπορούσαν να τοποθετήσουν το «A Queens Story» λίγο αργότερα στο CD και να ανεβάσουν ένα πιο εντυπωσιακό track στο πρώτο 10 λεπτο, αν και αξίζει να σημειωθεί ότι είναι κατά κάποιον τρόπο (στιχουργικά) συνδεδεμένο με το «Accident Murderers».

Σίγουρα δεν μιλάμε για κάτι μουσικά υπερβολικά ανώτερο από τον ανταγωνισμό. Αυτό που είναι ένα σκαλί πάνω από τα περισσότερα φετινά releases είναι ο βασικός rapper του «Life Is Good». Με εμπειρία, πάθος και βάζοντας στην άκρη τις υπερβολικές συμμετοχές («Hip-Hop Is Dead») και τα concepts που έμοιαζαν καλά στα χαρτιά άλλα αργότερα απέτυχαν στην πράξη («Untitled»), ο Nas μας παρουσιάζει ένα σωστό και όμορφο LP. Ο ζωντανός θρύλος της rap επιστρέφει με κάτι που αξίζει 100% τα λεφτά του καταναλωτή και που δεν κουράζει. Ακούγοντας μάλιστα τα ατμοσφαιρικά «World’s Addiction» και «Cherry Wine», σκέφτηκα ότι έξι χρόνια μετά, ο Nas αναίρεσε ο ίδιος του την δήλωση που είχε κάνει μέσω του τίτλου που είχε επιλέξει για τον όγδοο προσωπικό του δίσκο.

Υ.Γ.: Τσιμπήστε την Deluxe Edition και «διορθώστε» τα λάθη των executive producers. Ένα από τα καλύτερα singles του 2011 («Nasty») και το πανέμορφο «Roses» ανεβάζουν το επίπεδο του CD και σβήνει τα fillers.

Βαθμολογία:

Standart Edition

Deluxe Edition:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «No Introduction», «Loco-Motive», «Daughters», «World’s An Addiction», «Nasty», «Roses»

Tracklist:

01. No Introduction (Produced by J.U.S.T.I.C.E. League)
02. Loco-Motive feat. Large Professor (Produced by No I.D.)
03. A Queens Story (Produced by Salaam Remi)
04. Accident Murderers feat. Rick Ross (Produced by No I.D.)
05. Daughters (Produced by No I.D.)
06. Reach Out feat. Mary J. Blige (Produced by Salaam Remi, Rodney Jerkins, DJ Hot Day & Nas)
07. World’s An Addiction feat. Anthony Hamilton (Produced by Salaam Remi)
08. Summer On Smash feat. Miguel & Swizz Beatz (Produced by Swizz Beatz)
09. You Wouldn’t Understand feat. Victoria Monet (Produced by Buckwild)
10. Back When (Produced by No I.D.)
11. The Don (Produced by Salaam Remi, Heavy D & Da Internz)
12. Stay (Produced by No I.D.)
13. Cherry Wine feat. Amy Winehouse (Produced by Salaam Remi)
14. Bye Baby (Produced by Salaam Remi & 40)

Bonus Deluxe Tracks:
15. Nasty (Produced by Salaam Remi)
16. The Black Bond (Produced by Salaam Remi)
17. Roses (Produced by Al Shux)
18. Where’s The Love feat. Cocaine 80s (Produced by No I.D.)

.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *