Review: Tenacious D – The Rize Of The Phoenix

Ξεκινάω με μια παραδοχή: ακριβώς όπως συμβαίνει και στη ζωή, έτσι και στη μουσική, το να παίρνεις τα πράγματα εντελώς στα σοβαρά οδηγεί μαθηματικά το κεφάλι σου στον τοίχο. Επειδή μιλάμε για τέχνη, είναι πανεύκολο να νομίσεις σε κάποια φάση ότι εσύ και η μπάντα σου είστε οι special ones και να καταλήξετε για γέλια και για κλάματα εξ ημισείας. Έχοντας αυτό κατά νου, έρχομαι στο προκείμενο. Καινούριο album για τους Tenacious D των Jack Black/Kyle Grass, και από εκεί και πέρα, θέλετε να το πείτε «comedy rock», «mock rock», σκέτο rock, λίγη σημασία έχει κατ’ εμέ.

Υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα εδώ πέρα – το λέω χωρίς περιστροφές εξαρχής για να είμαστε εξηγημένοι. Το πρόβλημα λέγεται «έμπνευση», και δε θα το συζητάγαμε περαιτέρω αν ήταν πάντα έτσι με αυτό το συγκρότημα. Ακούγοντας το δίσκο όμως, δε γίνεται να γλυτώσεις από το trip της σύγκρισης. Τη σύγκρισης των Tenacious D με τον παρελθόντα εαυτό τους εννοώ αρχικά – τα υπόλοιπα μετά. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Jack Black και Kyle Grass είναι τεράστιοι rock fans (και καλά κάνουν δηλαδή) και αυτό τους έφερε μέχρι εδώ μουσικά. Το θέμα είναι, μπορείς να κάνεις τρία albums χαβαλετζίδικου rock ’n’ roll όντας απλά ένας fan που κάνει την πλάκα του; Η απάντηση, την οποία αγνοούσαμε μέχρι στιγμής ελπίζοντας να μη συμβεί το τελικά αναπόφευκτο, είναι όχι. Και τελικά, απλά και κατανοητά, το «Rize of The Fenix» είναι βαρετό και δεν είναι αστείο.

11 κομμάτια και 2 (ο Θεός να τα κάνει) skits – και τι σου μένει τελικά; Σου μένει το «Roadie», ένα πραγματικά εμπνευσμένο τραγούδι, σου μένει η καλή ιδέα/μέτρια εκτέλεση του «Senorita», και η (ενός λεπτού διάρκειας) πετυχημένη retro pop φάρσα του «To Be the Best» – τίποτα άλλο. Αν αυτό το συγκρότημα δεν είχε γράψει κομματάρες όπως το «Tribute», το «The Metal» ή το «Dude, I Totally Miss Υou» θα τους απέρριπτα με συνοπτικές διαδικασίες ως το ατάλαντο act ενός χολυγουντιανού καραγκιοζάκου που έγινε διάσημο αποκλειστικά εξαιτίας της κινηματογραφικής του καριέρας. Δεν είναι έτσι όμως και μια απλή ακρόαση των «P.O.D.», «Clasico», «Kickapoo» μεταξύ άλλων θα σας πείσει. Δεν έχουν καμία σχέση μουσικά, τελεία και παύλα. Απλά το καράβι πλέον έχει μπατάρει κι όπου να ‘ναι θα βουλιάξει, και είναι λογικό. Οι μνημειώδεις Spinal Tap, που (χωρίς αμφιβολία) αποτελούν το μέτρο σύγκρισης για μπάντες όπως οι Tenacious D, πόσα albums κάνανε; Ουσιαστικά, ένα. Οι (οριακά εντός νόμου) Mentors κάνανε τέσσερα γιατί δεν αποκλείεται να τα πιστεύανε κι αυτά που γράφανε, οι θεόμουρλοι. Καταλαβαίνετε πού το πάω. Ίσως μερικές φορές είναι καλύτερο να σταματάς όταν είσαι στην κορυφή – ίσως, λέω.

Το «Rize of the Fenix» έχει όλη την καλή διάθεση να επαναφέρει στο rock ‘n’ roll έναν χαρακτήρα κωμωδίας, παρωδίας και σάτιρας. Οι σκοποί της μπάντας είναι αγνοί – δεν έχουν ανάγκη να σε κοροϊδέψουν ως ακροατή, δεν έχουν ανάγκη ούτε τις πωλήσεις. Η ιδέα παραμένει καλή και ενίοτε αναγκαία, απλά δεν μπορεί να λειτουργήσει με σφηνάκια γυμνασιακού χιούμορ και με απλοϊκές (προσέξτε τη διαφορά με τον όρο «απλές») μουσικές φόρμες. Λυπάμαι Jack Black, μου είσαι πραγματικά συμπαθής, αλλά επειδή ξέρω ότι αγαπάμε το ίδιο rock, μην το βγάζεις στη φτήνια ρε φίλε.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Senorita», «Roadie», «To Be the Best»

Tracklist:

1. “Rize of the Fenix”
2. “Low Hangin’ Fruit”
3. “Classical Teacher” (Skit)
4. “Señorita”
5. “Deth Starr”
6. “Roadie”
7. “Flutes and Trombones” (Skit)
8. “Ballad of Hollywood Jack and the Rage Kage”
9. “Throw Down”
10. “Rock Is Dead”
11. “They Fucked Our Asses”
12. “To Be the Best”
13. “39”

.

To Be The Best

Επιμέλεια: Λουκάς Κωνσταντίνου

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *