Review: Game – California Republic

Αγαπητέ Jayceon Taylor,

Δε νομίζω ότι είμαι ένας από τους fair-weather fans σου – εννοώ, είσαι ουσιαστικά (μαζί με καναδυό άλλους) αυτός που με έπεισε ότι το hiphop αξίζει την ενασχόληση με πλήρεις κυκλοφορίες, αντί να ακούς κανένα τραγουδάκι στο youtube ή στο club πότε πότε. Ξεκινάω έτσι για να ξηγιόμαστε – ό,τι γίνεται σ’ αυτό το άρθρο δεν είναι hating.

Όταν είχε πέσει στα χέρια μου το «Doctor’s Advocate», τότε, και αργότερα το «The Documentary», όλοι μιλούσαν για έναν star – και όχι άδικα. Στην αρχή με G Unit και Dre από πίσω, και στη συνέχεια με την κεκτημένη ταχύτητα που σου δίνει (σε κάθε περίπτωση) μια πενταπλή πλατίνα, τα φώτα της σκηνής συνέχισαν να μένουν πάνω σου και κατ’ επέκταση στην ασθμαίνουσα για πολλά χρόνια west coast. Δε χρειάζονταν τίποτα φοβεροί λυρισμοί ή περίπλοκες τεχνικές στιχουργίας – έτσι ήταν πάντα το gangsta rap, και μεταξύ μας, το ανέστησες εσύ ως ένα βαθμό. Attitude και τσαμπουκάς ήταν η απαίτηση, και από αυτά τα δύο είχες και έχεις περίσσευμα. Σε ακολούθησα και στο “L.A.X.», το οποίο πολλοί το έκραξαν χωρίς αύριο. Δεν είχαν δίκιο. Δεν έφτανε τα δύο πρώτα διαμάντια, αλλά είχε πολλά να πει, είχες ακόμα γκάζια κι ας μην μπορούσες να φτάσεις…«100 Miles» πλέον. Είχε κομματάρες που με στοίχειωσαν, περίμενα το «R.E.D. Album» με ανυπομονησία, περίμενα, περίμενα, απογοητεύτηκα. Είχες πάθει γερό knockdown. Writer’s block, καθώς λένε. Κι άλλο namedropping; Με τα ίδια ονόματα; Εντάξει, ήσουν ο εκλεκτός του Dre, o πρίγκιπας της δυτικής ακτής, αλλά πόσα albums περίμενες να κάνεις με το hype και μόνο; Μέχρι κι οι παραγωγές, μιλάμε για DJ Premier, Cool & Dre, Maestro, Pharell, μέχρι κι αυτές δεν ήταν στην καλύτερη τους φόρμα. Ξενέρωσα – για να τα λέμε με το όνομα τους.

Κι έρχεται το φετινό σου mixtape, «California Republic», και μια ίδια προσμονή – καινούριο υλικό από Game μάγκα μου! Παραμέρισα την ξενέρα μου, τι το ‘θελα ο φτωχός; Κατάφερες να με κάνεις να βαρεθώ, φίλε, δεν ξέρω πώς, αλλά το έκανες. Διάβασα συμμετοχές, Busta Rhymes λέει, Fabolous, Snoop, Nipsey – και λοιπόν; Δε θυμάμαι ούτε μισό στίχο, ούτε μισή λούπα μετά από την ακρόαση. Και έρχομαι να ρωτήσω: αν έχεις όλους αυτούς (κι άλλους τόσους που βαρέθηκα να αναφέρω) μαζί σου, τους καλύτερους παραγωγούς και τους καλύτερους guests και βγάζεις τέτοια σούπα, εγώ τι συμπέρασμα να βγάλω;

Δύο είναι τα τινά φίλε Stretch. Το ένα είναι ότι σε «φτιάξανε» κάποιοι μάγκες, ένα παιδί με αυθεντικό street cred και μια αληθινή badass ιστορία από πίσω του αλλά κανένα ουσιαστικό ταλέντο. Μπορεί να σου γράψανε και δέκα είκοσι ρίμες και τώρα το παιχνίδι προχώρησε και σε άφησε, μοιραία, στο χρονοντούλαπο. Σε χρειαστήκαμε για να αναστήσεις το πτώμα του west coast gangsta και αυτό το έκανες καλά – αυτό και μόνο. Η δεύτερη (και πιο ρεαλιστική) περίπτωση είναι ότι, τελικά, δεν μπορείς να πας πολύ μακριά μιλώντας μόνο για γκάνια, γκόμενες και χόρτο. Ο Dre το έκανε στο «Chronic» το ’92, ο Biggie το έκανε στο «Ready to Die» το ’94, ο Pac, ο Ice Cube το έκαναν κάποτε αλλά για πόσο; Τι έγιναν όλοι αυτοί; Ο ένας έκανε δίσκους κάθε 10 χρόνια και αν, οι άλλοι δύο, πριν σκοτωθούν, κατάλαβαν ότι πρέπει να πουν κάτι άλλο όταν πια έφυγαν από το δρόμο, ο Cube π.χ. το γύρισε λίγο στο κοινωνικοπολιτικό. Έτσι είναι. Οι παραγωγές δε θα σου βγαίνουν πάντα hits, πρέπει να λες κάτι ενδιαφέρον κι όχι τα ίδια και τα ίδια, αυτό είναι το hiphop.

Τι κάνουμε τώρα ψηλέ; Το γυρίζουμε στο CEO της Black Wall Street, σε φάση «αποσύρομαι όσο είμαι ακόμα ψηλά»; Είναι μια λύση – δεν έχεις να αποδείξεις κάτι πλέον, γιατί αν κάποτε νόμισες ότι θα φτάσεις στο πάνθεον, ξέχνα το, δεν παίζει. Η άλλη λύση είναι να αρχίσεις να λες μια άλλη ιστορία. Δεν είσαι 25 πια, έχεις παιδιά, δεν είσαι στο πεζοδρόμιο και δεν dealαρεις πια, και δεν είναι 2005 πια. Ο κόσμος δε χρειάζεται πια «gangsta rap messiah” – ο κόσμος έχει αρχίσει μέχρι και τις αιρέσεις.

Μη με παρεξηγείς, τα λέω γιατί πραγματικά θέλω να ξανασυγκινηθώ όπως με το «Start from Scratch» ή το «California Vacation». Όχι άλλες Bentley Phantom και Ferrari, αν το έχεις μέσα σου, κάνε κάτι άλλο. Όπως θα έλεγε κι ένας καλός μου φίλος, «ή τσούλα το ή πούλα το». Γιατί με κυκλοφορίες σαν αυτή, δηλαδή 24 τραγούδια από μπάζα μέχρι ανθυπομέτρια, μόνο την υστεροφημία σου χαλάς. Οι άλλοι σε αφήσανε στο “L.A.X.”, εγώ έφτασα μέχρι εδώ και θα χρειαστεί κάτι πραγματικά γερό για να με φέρεις πίσω – αν πρόκειται τελικά να βγάλεις καινούριο album.

Dre, αν πέσει στα χέρια σου αυτό το γράμμα και σε νοιάζει ακόμα, this guy needs a doctor too, aight?

Με εκτίμηση,

Ένας μεγάλος fan σου – όχι ακόμα (αλλά λίαν συντόμως) πρώην

ΚΑΤΕΒΆΣΤΕ ΤΟ

Link 2

.

Tracklist:

.

Επιμέλεια: Λουκάς Κωνσταντίνου

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *