Αφιέρωμα Ημισκούμπρια

πηγή:facebook.com/imiskoumbria

Όταν το καλοκαίρι του 1996 κυκλοφορούσαν, από χέρι σε χέρι, σε σχολεία και κατασκηνώσεις, αντιγραμμένες κασέτες που περιείχαν τον “Μοναχό” ή την “Απολλώνεια Κορμάρα”, το ελληνικό κοινό είχε τόση σχέση με το σημερινό όσο και με αυτό της μεταπολίτευσης. Η μουσική των Ημισκουμπρίων έπεσε πάνω στην ημιμαθή, ή και πολλές φορές αμαθή, μουσικά Ελλάδα ως κομήτης από το πουθενά. Θυμάμαι εμάς, παιδιά ούτε δέκα χρονών ακόμα, να γοητευόμαστε σχεδόν ενστικτωδώς από τους χαβαλετζίδικους στίχους (κι ας μην καταλαβαίναμε ούτε τους μισούς στ’ αλήθεια) και τη μουσική – κι ας μην είχαμε ακούσει ποτέ hiphop στη ζωή μας. Για να το ξεκαθαρίζουμε εξ αρχής, στα ΗΜΙΖ χρωστάμε μεγάλο μέρος της hiphop κουλτούρας μας ως χώρα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

 

“ Όταν αποφάσισα να πω το παραμύθι”  – Ημισκουμπριακή Ιστορία 

Ο Δημήτρης Μεντζέλος ασχολήθηκε αρχικά με το hiphop πραγματοποιώντας ραδιοφωνικές εκπομπές στις αρχές των 90’s. Μέσω της εκπομπής του στον SPACE FM, το 1992 γνωρίζεται με τους Μιθριδάτη (Μιθριδάτης Χατζηχατζόγλου) και DJ Πρύτανη (Κώστας Κωστάκος) και αρχικά, φτιάχνουν στίχους και μουσική καθαρά για την πάρτη τους, έως και το 1995, όταν και έρχεται η γνωριμία με τον Μιχάλη Παπαθανασίου των Goin’ Through. Μέχρι τότε, το κλίμα ήταν καθαρά αυτό των φίλων που κάνουν χαβαλέ – εξ ου και το όνομα του συγκροτήματος, το οποίο προέρχεται από την εσωτερική slang της παρέας και σημαίνει, σύμφωνα με μαρτυρίες, τον άνθρωπο που ελίσσεται και τα βγάζει πέρα στα δύσκολα. (Μια άλλη άποψη, κάποτε αναρτημένη στην επίσημη βιογραφία της μπάντας στο site της, υποστηρίζει ότι «ημισκούμπριο» είναι το βδελλυρό και γλοιώδες άτομο. Ας μην επιμείνουμε άλλο στα ετυμολογικά.)

Η γνωριμία με τον Παπαθανασίου τους προτρέπει να εισέλθουν στην ελληνική δισκογραφία και το 1996 έρχεται το πρώτο συμβόλαιο με την ανεξάρτητη FM Records, και το ντεμπούτο album «30 χρόνια επιτυχίες”. Ο εν λόγω δίσκος πούλησε περί τις 30.000 κόπιες και έγινε χρυσός, ενώ το αντίκτυπο που είχε στην τότε μουσική σκηνή ήταν κάτι το τρομακτικό. Οι, τώρα πια πασίγνωστοι, ημιακοί στίχοι, πλήρεις σατυρικής διάθεσης και σουρεαλιστικού χιούμορ, συνδυάζονται με oldschool παραγωγές που, αν τώρα μοιάζουν μονολιθικές, στο μακρινό 1996 φάνταζαν ως ο ήχος του μέλλοντος σε μια χώρα που δεν είχε πάρει μυρωδιά από τα ταραγμένα early 90’s, την λεγόμενη “golden age” και την επίθεση του gangsta rap στη μουσική βιομηχανία. Όλοι οι πιτσιρικάδες της εποχής μιλάνε για τα Ημισκούμπρια – κάποιοι ψιλοζορίζονται με το όνομα, κάποιοι σοκάρονται από κάποιους στίχους, οι μεγαλύτεροι πονοκεφαλιάζουν και διαμαρτύρονται, όμως το πρώτο χτύπημα έχει γίνει και έχει στεφθεί με απόλυτη επιτυχία. Ακολουθούν «ο Δίσκος που Διαφημίζετε» και οι «Στενές Επαφές με 3ς Τύπους», τα κατά τη γνώμη μου καλύτερα ημισκουμπριακά albums που έγιναν ποτέ!

Γίνονται πλατινένια και χρυσά αντιστοίχως, όπως χρυσό γίνεται και το CD-single «Η μαγική τσατσάρα». Τα ΗΜΙΖ, με στουντιακή εμπειρία πλέον και αλματώδη βελτίωση σε επίπεδο παραγωγής, μεταλλάσσονται από μια εμπνευσμένη cult παρέα σε ένα πραγματικά μεγάλο συγκρότημα. Sampl-άρουν μεγάλα hits («Big in Japan» για το «Χορεύοντας με το Λίπος», «Σαν με κοιτάς» για το «Je Suis Bossu», μέχρι και Στράτο Διονυσίου για το «Μ.Ε.Θ. στο βολάν»), κάνουν namedropping μεγάλων (αν και άγνωστων σ’ εμάς τότε) καλλιτεχνών («Εγγόνι vs. Γιαγιά») και, μέσα από ένα κλίμα ασίγαστης σάτιρας και αφοπλιστικού χιούμορ, δείχνουν πραγματικά και αναμφισβήτητα skills. Σημαντική σημείωση: σε ολόκληρη την καριέρα τους, τα Ημισκούμπρια επιμελήθηκαν τις παραγωγές των κομματιών τους οι ίδιοι – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, που κυρίως αφορούν συνεργασία και όχι έτοιμες παραγωγές/λούπες. Τα δύο αυτά albums ουσιαστικά κλείνουν την πρώτη, ας την ονομάσουμε underground, περίοδο του συγκροτήματος αλλά και την ταραχώδη συνεργασία με την FM Records, το αποτέλεσμα της οποίας είναι ότι οι εν λόγω δίσκοι εκλείπουν εδώ και πάμπολλα χρόνια από τα ράφια των απανταχού δισκοπωλείων. Τα ΗΜΙΖ, παρ’ όλα αυτά, είναι έτοιμα για το μεγάλο βήμα…

Βήμα, το οποίο όμοιο του πιθανά δεν έχει συναντήσει η ελληνική δισκογραφία – ασχέτως με το πόσοι το αντιλήφθηκαν τελικά. Το 1999, ο δίσκος «Ημισκούμπρια 2030» κυκλοφορεί κάτω από το label της Def Jam, και της Universal. Όχι, δε διαβάσατε λάθος. Τα Ημισκούμπρια ήταν το πρώτο (και μοναδικό) Ελληνικό act το οποίο κυκλοφόρησε υλικό υπό την αιγίδα της θρυλικής εταιρείας του Rick Rubin, ενώ το mastering του δίσκου έγινε στα Sterling Studios της Νέας Υόρκης. Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι τα ΗΜΙΖ είναι ένα τεράστιο συγκρότημα που γράφει ιστορία: οι αμέτρητες (και κάποιες από αυτές, αναπάντεχες) συμμετοχές στο «2030” το αποδεικνύουν περίτρανα. Οι παραγωγές πλέον στέκονται στο παγκόσμιο επίπεδο, ενώ η τεχνική των δύο MC’s αγγίζει την αρτιότητα και διατηρεί το ολοδικό τους στυλ. Η ελληνική hiphop σκηνή πλέον βρίσκεται σε πλήρη δράση και τα ΗΜΙΖ συνεισφέρουν και στην ανάδειξη νέων καλλιτεχνών (S.I.F.U. Versus, Dr. Dreez, Καβουροδεινόσαυροι/Σεξπυρ μεταξύ άλλων) τόσο μέσω του label Imizbiz Entertainment αλλά και μέσω του collaboration album της Imizbiz με τίτλο «La Klikaria» (2000).

Ακολουθεί το πέμπτο album, «Τη Λόλα απ’ τη φωτιά ποιος θα τη βγάλει», το 2001, το οποίο είναι και το τελευταίο προϊόν της συνεργασίας τους με τις Def Jam/Universal. Ένα ακόμα τέλος εποχής για το συγκρότημα, το οποίο έχει ήδη αποσπάσει τρία βραβεία «Καλύτερου Συγκροτήματος», έχει πραγματοποιήσει τηλεοπτικά spots (Milko 1997) και έχει κάνει και ένα σύντομο πέρασμα από την τηλεοπτική σάτιρα, με την βραχύβια εκπομπή “So f*** what?” (2000).

Η πρόσφατη περίοδος των ΗΜΙΖ τους βρίσκει σε συνεργασία με την MINOS-EMI, στα albums «Γυναικολογίες» (2004) και «Η Απλή Μέθοδος των Τριών» (2006). Οι δίσκοι αυτοί κρατούν ψηλά τη σημαία του βασανισμένου ελληνικού hiphop, το οποίο ήδη ακολουθεί μονοπάτια κίβδηλης εμπορικότητας και σύμπλευσης με την mainstream, ελαφρολαϊκή υποκουλτούρα. Αντίθετα με την πλειονότητα της υπόλοιπης σκηνής, τα Ημισκούμπρια παραμένουν πιστοί στο στυλ που οι ίδιοι εφηύραν: άφθονος χαβαλές, κολληματικοί στίχοι και refrains, συναυλίες αντί για νυχτομάγαζα.  Έκτοτε, η κατακόρυφη πτώση της ελληνικής δισκογραφίας αλλά και οι solo δουλειές των Μιθριδάτη («Αιρετικά Ερωτικός” – 2009) και Μεντζέλου («Ο Ράπερ της Χρονιάς» – 2011) έχουν κρατήσει το συγκρότημα δισκογραφικά αδρανές. Σποραδικά, και κυρίως μέσω του διαδικτύου, κάνουν την εμφάνιση τους νέα τραγούδια («Πώς να σου το πω» , «Μια Ιθαγενή») αλλά και συνεργασίες των μελών με νεότερους καλλιτέχνες όπως ο Disastah των SMA, ο DJ Space και ο Don Freaka.

πηγή:facebook.com/imiskoumbria

 

“ To hiphop είναι αλήθεια, είναι μίσος, είναι αγάπη” – Περί skills και άλλων αστικών θρύλων

Τα Ημισκούμπρια βρίσκονται βαθιά χαραγμένα στις συνειδήσεις της γενιάς μου, των ανθρώπων που ήταν παιδιά στα 90’s και έφηβοι στη νέα χιλιετία. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από εμάς, τους σημερινούς εικοσιπεντάρηδες, χρησιμοποιούμε εκφράσεις στην καθομιλουμένη που προέρχονται από στίχους της μπάντας, αλλά και το γεγονός ότι όλοι, μα όλοι, ακόμα και οι πλέον επιφανειακοί ή και άσχετοι με το hiphop ακροατές, έχουν ακούσει/απομνημονεύσει τραγούδια που έκαναν πάταγο όταν κυκλοφόρησαν. Η μουσική τους μπορεί να είναι συνυφασμένη με το άτρωτο χιούμορ της νεότητας μας, όμως ένα πιο προσεκτικό αυτί μπορεί να εντοπίσει τρομακτικά πράγματα όσον αφορά καθαρά το κομμάτι «καινοτομία» και «μουσική ιδιοφυία». Οι ίδιοι οι άνθρωποι που αποτελούν το συγκρότημα είναι ορκισμένοι hiphop fans, ίσως και πριν από την ταυτότητα του καλλιτέχνη, και αυτό φρόντιζαν να το κάνουν πασιφανές σε κάθε τους κυκλοφορία, έστω κι αν κάποτε αυτό απευθυνόταν σε πολύ διαβασμένα αυτιά. Το remix του «Παραμένουμε Μουρλοί», ενός ξεχασμένου κομματιού από τις demo μέρες της μπάντας, ντύθηκε με μια απίστευτη electrofunk παραγωγή, ως tribute σε όλους τους μεγάλους των 80’s. Η «Ένοχη Συνείδηση», από το album «2030», αντλεί την έμπνευση της από το «Guilty Conscience» των Dr. Dre/Eminem, ενώ το «Έτσι που Λέτε”, από την «Απλή Μέθοδο των Τριών», δανείζεται το «σταυρωτό» rhyming style του από το «Imma Tell» του Tech N9ne.

Όλα αυτά φυσικά γίνονται σε μια Ελλάδα που ακόμα εν πολλοίς δεν έχει βρει ταυτότητα στο είδος, είδος το οποίο ακόμα αντιμετωπίζεται ως καθαρό εμπόριο και στερείται ουσιαστικής παιδείας. Πολλοί ακροατές στάθηκαν, και «χάθηκαν», μέσα στον χαβαλέ που επέλεξε να ακολουθήσει θεματικά η μπάντα, χάνοντας συχνά την ίδια την ουσία – που είχε, αναρίθμητες φορές, κάτι πολύ σοβαρό να πει. Αλήθεια, ποιοι από εμάς κατάλαβαν και εκτίμησαν πραγματικά «Το Δώρο του Καίσαρα», ένα βαθιά αντιπολεμικό κομμάτι που γράφτηκε την εποχή της αμερικανικής ανάμειξης στον πόλεμο του Κοσσόβου; Πόσοι από τους ακροατές που γέλασαν με το “Μ.Ε.Θ. στο βολάν», τελικά ανατρίχιασαν όταν άκουσαν το στίχο «έντερα, λουκάνικα, ένα γύρο με διπλή/χέρια πόδια στη γραμμή, όλα κείτονται στη γη»; Και πόσοι πραγματικά θυμούνται την σατιρική, αλλά εν τέλει ευθεία επίθεση της μπάντας στην τηλεοπτική σαπίλα των reality, με τον «Τηλεθρήνο», πίσω στο μακρινό 1997; Θυμάται κανένας το απόλυτο hiphop tribute με το όνομα «1979-1999», με τους Δ.Μ. και Μιθριδάτη να κλείνουν με στίχους από το «The Message» του θρυλικού Grandmaster Flash; Τα παραδείγματα αρκούν για να αποδείξουν το αυταπόδεικτο – το πόσο πιστά και ειλικρινά λάτρεψαν και λατρεύουν τα ΗΜΙΖ το είδος που υπηρετούν.

Ιδιαίτερη μνεία, όσον αφορά το προσωπικό στυλ των ΗΜΙΖ, πρέπει να γίνει και στα skits τους, δηλαδή σε ηχογραφήσεις ανάμεσα σε πολλά τραγούδια των albums. Εκεί η παράνοια αγγίζει ζενίθ, με μοναδικές εμπνεύσεις είτε καθαρής, υπέροχα ανώριμης σαχλαμάρας, είτε χιουμοριστικής και συνάμα καυστικής διάθεσης (δες και “Το σκληρό mp3 του δίσκου», «Σκληροπυρηνική πιπίλα», «Backstage» και άλλα πολλά). Πολλά από τα skits μνημονεύονται από οπαδούς σε ίδιο επίπεδο έμπνευσης όπως και κανονικά τραγούδια.

 

“…και πάλι το hiphop δε γίνεται σταμάτημα” – Το μέλλον

Το μέλλον της μπάντας παραμένει ασαφές – αν και τα μέλη της δείχνουν ιδιαίτερα μάχιμα. Οι προσωπικοί δίσκοι των Μιθριδάτη και Δ.Μ. το απέδειξαν αυτό, χωρίς να πλησιάζουν το επίπεδο των ημισκουμπριακών albums, αλλά «δείχνοντας δόντια» και αποδεικνύοντας ότι η –εξάχρονη πλέον- δισκογραφική απουσία δεν έχει αφαιρέσει τίποτα από τη φόρμα τους. Το επετειακό live για τα 16 χρόνια τους, σε ένα γεμάτο Fuzz club στην Πειραιώς, έδειξε επίσης ότι ο κόσμος δεν τους έχει ξεχάσει και ότι περιμένει ακόμα τη δισκογραφική τους επιστροφή. Απολαμβάνουν πλέον το σεβασμό όλων που πραγματικά γνωρίζουν και ουσιαστικά ένα status εγχώριων θρύλων – και όχι άδικα, με όλα αυτά που έχει γράψει η ιστορία. Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι βρίσκεται σε ισχύ ένα exclusive sponsorship των μελών της μπάντας από την τεράστια Nike.

Για πολλούς, τα ΗΜΙΖ αποτελούν ακόμα ένα cult φαινόμενο μιας εποχής που, αν δεν έχει ήδη απέλθει, κυλάει αργά αργά μακριά μας. Παρ’ όλα αυτά, η αλήθεια είναι ότι μέσα από το, ιδιόρρυθμο και ιδιότυπο, χιούμορ του, αυτό το συγκρότημα διαμόρφωσε συνειδήσεις σε κάποιους από εμάς. Από τη μία, μας δίδαξε τον ημισκουμπριακό τρόπο ζωής και θεώρησης των πραγμάτων: ένας απόλυτος, αλύγιστος σουρεαλισμός όπου ο διάβολος κάνει κόντρες στο Χολαργό και χάνει σε rap battles, οι γκόμενες αντιμετωπίζονται με τσιτάτα Ιρλανδών φιλοσόφων και ο Tony Iommi αράζει σε ελληνικές παραλίες και δίνει συμβουλές για καμάκι. Και από την άλλη, μια σοβαρή hiphop παιδεία και κουλτούρα για όσους επέλεξαν να πάρουν μαζί τους τα Ημισκούμπρια στην ενήλικη ζωή και πορεία τους. Ανταμειφθήκαμε από αυτό. Κερδίσαμε πολλά, όλοι εμείς που παραμείναμε μουρλοί.

Δέλτα Μι, Μιθριδά και Πυθώνιο, σας τα χρωστάω όλα αυτά που γράφω. Είστε φίλοι ζωής – δεν έχει σημασία το «πώς».


Καλύτερα albums: “Ο Δίσκος που Διαφημίζετε”, “Στενές επαφές με 3ς Τύπους”, “2030”.

Κομμάτια που πρέπει να ακούσεις (και που δεν αναφέρονται στο άρθρο)

Βουκολικό

Ο Κύρης του Σπιτιού

Οι Γκόμενες Παρέρχονται

Δημόσιο Forevah

Το Σταχτοραπερόνι

80ρία

Οι Κληρονόμοι

Το Κορίτσι του Μπαρ

Με το Μικρόφωνο στο Χέρι θα Πεθάνω

 

Πηγές:
http://el.wikipedia.org
Ημισκούμπρια official pages (MySpace, Facebook)
www.imizbiz.com
Προσωπικό αρχείο και booklets δίσκων

.

πηγή:facebook.com/imiskoumbria

Επιμέλεια: Λουκάς Κωνσταντίνου

2 Comments

  1. βασικα ο 1ος δισκος ειναι απο τους καλυτερους που εχουνε βγει ποτε. νομιζω πρεπει να ανφερθει στο οτι πρεπει να τον ακουσεις. μεχρι το “λολα” πρεπει να τα εχει μαθει απ’ εξω αν νιωθεις τον ημισκουμπρισμο.

  2. φίλε μου έχεις απόλυτο δίκιο, τα albums που αναφέρω είναι απλά ενδεικτικά. εννοείται ότι και το 1ο είναι κλάσσικ και το αναφέρω σαφώς και στο άρθρο.
    Να είσαι καλά!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *