Chat Noir: Lyrical Invasion Volume 2

Πάει καιρός απο την τελευταία φορά ανάρτησης άρθρου chat noir όμως όπως πιστεύω θα διαπιστώσετε και εσείς δεν χάθηκε και η διάθεση μου να σχολιάζω τα κακώς κείμενα, μακάρι να ήταν μόνο αυτά, της μουσικής. Σίγουρα με τόση μεγάλο sabbatical κάποιος δικαιολογημένα θα περίμενε ένα άρθρο με αρκετά τραγούδια στο στόχαστρο μου και αυτόν τον κάποιο θα τον απογοητεύσω αλλά πλέον ανακοινώνω πως αν είναι σύμφωνη και η διεύθυνση του Beat-Town η στήλη θα γίνει εβδομαδιαία!

«Let’s get down to business» λοιπόν…. και πρώτος στην λίστα μου στάθηκε ο Snoop Dogg με το «Breath It In». Αγνοώ απο που οικονόμησα τον ξαφνικό ενθουσιασμό για το νέο του single επειδή αποφεύγω συνειδητά κι ασυνείδητα να προκαταβάλλομαι μόνο και μόνο απο την επιφάνεια. Δεν περίμενα όμως να ψάχνω για ένα άτομο, ούτε καν μόριο, οξυγόνου απο το πραγματικό ίσως και το πρώτο μη εργαστηριακό κενό στη φύση. Η ολική ανυπαρξία στίχων ίσως να μην εγείρει και φιλοσοφικό προβληματισμό όμως δυσχεραίνει τα μάλιστα οποιαδήποτε προσπάθεια να ακουστεί αυτό το πράγμα αφήνοντας θετικές εντυπώσεις. Μου έχει ξανασυμβεί να μην συναντήσω κάποιον βαθυστόχαστο στίχο στον Snoop Dogg αφού η πλειοψηφία των κομματιών του αποδεικνύεται άδεια «σοβαρών» στοχασμών, τουλάχιστον με τη συμβατική έννοια, όμως πάντα του αναγνώριζα την αλήθεια της g funk. Αυτή τη φορά ωστόσο λείπει και η απουσία της είναι εκωφαντική.  Προτείνω τη μετονομασία σε «Belly It In» καθώς πρόκειται για μια κοιλιά που κανείς οφείλει να κρύβει αν θέλει να τον πάρουν σοβαρά. Ίσως ο διάσημος ράππερ να έχει κουραστεί απο άλλες μη καθαρά μουσικές δραστηριότητες, όμως οι δικαιολογίες δεν αναιρούν την αλήθεια που ουρλιάζει απο τα ακουστικά μου… σκουπίδι.

Συνηθίζω να λέω πως οι χάρες είναι για τους πολιτικούς, η συγχώρεση για το Θεό και η αποτυχία βορά της καυστικότητας; αν ήμουν απο τους πρώτους θα υπέγραφα ειδική λογοκρισία ενώ αν ήμουν ο δεύτερος θα άφηνα πάλι τα νερά της ερυθράς θάλασσας να τους πλακώσουν. Ο λόγος για τους Game, Eric Bellinger και ίσως όχι τόσο τον Slim Thug που μας αφιερώνουν το «Death Penalty». Μαλιστα… όταν τους την επιβάλλουν το συζητάμε μέχρι τότε όμως ας απολαύσουμε έναν καφέ αναπολώντας τη δόξα της west coast που μάλλον πάλι πλανεύτηκε νομίζοντας ότι βρέθηκε άξιος εκφραστής της.   Σίγουρα δεν συγκαταλέγεται στη δεκάδα των χειρότερων κομματιών που έχω ακούσει όμως αποτελεί μία ακόμη απογοήτευτική προσθήκη στο όρος με τις πατάτες πεσμένων ράππερ να πάρουν λίγο air play. Μία πραγματικά άθλια μέρα—πάλι—για τους δυστικούς που ένα ένα τα ονόματα τους πέφτουν. Εντάξει ίσως να ήμουν λίγο σκληρός με το «Breath It In», ίσως αν ήταν κάποιος άλλος ο ερμηνευτής να το έβλεπα αδιάφορα και να τον χαρακτήριζα whack παραμένοντας αντικειμενικά τίμιος… αλλά το «Death Penalty» το άκουσα απευθείας μετά και σχεδόν μου γεννήθηκε η επιθυμία να χαράξω στην οθόνη μου σαν ανάλογία με τη «Hallie Berry» τη λέξη whack. Δεν με ενόχλησε τόσο που δεν ήταν καλό αλλά ότι ήταν ξεδιάντροπα χαζό και ασυνάρτητο με ράππερς που εντυπωνόντουσαν πνιγμένοι στην κάνναβη χωρίς ίχνος χαλάρωσης στο ύφος, μόνο μια βραδύτητα της βαριάς απελπισίας.

Be prepared for the worst but expect the best//no matter where life takes you come home to the West… εκείνη ήταν η δύση που αγαπήσαμε όχι αυτό το μόρφωμα….

.

Επιμέλεια: Βασίλειος Κυρίκος

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *