Κριτική Δίσκου: Moguai – Mpire

Όσοι από εσάς παρακολουθούν έστω και λίγο τα δρώμενα της πιο ηλεκτρονικής και progressive μουσικής σκηνής, πιστεύω ότι το όνομα Moguai τους λέει κάτι. Ο τίτλος «Mpire» δεν αναφέρεται στην «μπύρα» (με έχουν επηρεάσει η καταγωγή του καλλιτέχνη και τα greeklish που βομβαρδίζουν τα μάτια μου καθημερινά, το ομολογώ) άλλα στο ομώνυμο τραγούδι και πρώτο single του Γερμανού Dj. Ένα κομμάτι που συμβολίζει ένα μεγάλο μέρος του καλλιτεχνικού προσανατολισμού του album, αλλά και την πρωτόγνωρη mainstream επιτυχία του τραγουδιού στα charts του Beatport, φτάνοντας μάλιστα στην κορυφή.

Οι ήχοι του δίσκου έρχονται με κεκτημένη ταχύτητα και ο Moguai επέλεξε εμφανέστατα να χρησιμοποιήσει όλα τα «πυρηνικά» του όπλα από το πρώτο κι όλας λεπτό. Το «Smyles» προσφέρει ένα άκρως μελωδικό opener στον ακροατή, κάνοντάς τον να θέλει κι άλλο. Το «Mpire» εδραιώνει την αίσθηση των «επικών» παραγωγών και το «Dynamo» συνεχίζει μ’ ένα (υπερβολικό) introduction που καταλήγει σε μία πανέμορφη ηλεκτρονική παραγωγή. Έχω πολύ καιρό να ακούσω τέτοια καλοστημένη παρουσίαση ενός δίσκου μέσα από τον ίδιο τον δίσκο. Ο Moguai καταφέρνει να πείσει και τον πλέον καχύποπτο ότι δεν ανήκει τυχαία στο ρόστερ της mau5trap και σίγουρα όχι επειδή «μοιάζουν» κατά διαστήματα οι παραγωγές του με τον deadmau5.

Προφανώς και υπάρχει μία άλφα επιρροή του πασίγνωστου Αμερικανού παραγωγού (και πώς να μην επηρεαστείς άλλωστε?), αλλά μιλάμε για μία μηδαμινή αίσθηση που δεν μπορεί να επισκιάσει την μουσική ταυτότητα του Moguai. Ο σκληρός ήχος του «Lyme» εμφανίζει για πρώτη φορά μία πιο άγρια μορφή στο «Mpire», η οποία «ηρεμεί» στο αμέσως επόμενο τραγούδι «Heimaterde». Η «Πατρίδα Γη» ισορροπεί ανάμεσα σ΄έναν όμορφο μελαγχολικό ήχο και μία πιο γρήγορη ταχύτητα, βγάζοντας προς τα έξω μία πιο χαλαρή αίσθηση και καταφέρνοντας να κατεβάσει τους τόνους που ανέβηκαν στην αμέσως προηγούμενη προσπάθεια μ’ έναν πολύ έξυπνο τρόπο.

Ο Moguai στοίβαξε σχεδόν όλα του τα καλά χαρτιά στο πρώτο 20λεπτο φανερώνοντας πολλά θετικά στοιχεία για τον ίδιο.Υπάρχει όμως και άλλη όψη του νομίσματος σε αυτό τον τρόπο σκέψης του executive producing, μία αρνητική. Μέχρι να συναντήσω το επόμενο μεγάλο highlight («Invisible») άρχισα να νιώθω ένα μικρό κενό. Οι πιο δυνατές, έντονες, minimalιστικές παραγωγές έχουν έναν εμφατικό ρυθμό, αλλά συνολικά ακούγονται λιγότερο εντυπωσιακές από τα πρώτα tunes. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται μία μικρή κοιλιά και μερικοί μπορεί να διαχωρίσουν τα tracks σε «παιδιά και αποπαίδια”. Το αλατοπίπερο της υπόθεσης ήταν οι συνεργασίες με τους Kosheen και τον Αυστραλό Tommy Trash που αρέσκεται να «πριονίζει» τέτοιες καταστάσεις. Η περίπτωση των Βρετανών προσέθεσε κάτι «διαφορετικό” και η δεύτερη έναν πιο καλύτερο τρόπο έκφρασης στα σκληρό-progressive-trance-electronic κομμάτια.

Η εταιρία του deadmau5 έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού. Ο Moguai δεν κατάφερε απλώς να εδραιωθεί με το «Mpire» στην συνείδησή μας, αλλά πιστεύω ότι θέτει υποψηφιότητα από πολύ νωρίς για ένα από τα πιο σοβαρά ηλεκτρονικά releases της χρονιάς. Οι ιδέες που είχε, μεταφέρονται σχεδόν άψογα μέσω αυτού του album και παρ’ όλο που δεν είναι τέλειο και πληρώνει κάποιες επιλογές του στην δημιουργία της τελικής tracklist, καταφέρνει κατά διαστήματα να σε flashάρει.

Υ.Γ.: Η έκδοση του Beatport συμπεριλαμβάνει ένα extra κομμάτι. Αν και δεν το θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι του συνολικού release,  η τιμή των 9 ευρώ για ένα τέτοιο album + ενός bonus tune είναι ότι πρέπει. Δεν πρόκειται για «διαφήμιση, αλλά για «ευκαιρία»!

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Smyles», «Mpire», «Dynamo», «Heimaterde», «Invisible»

Tracklist:

01. Moguai – Smyles
02. Moguai – Mpire
03. Moguai – Dynamo
04. Moguai – Lyme
05. Moguai – Heimaterde
06. Moguai – N.E.O.
07. Moguai – Started
08. Moguai – Deaf by Stereo
09. Moguai – Hush Hush
10. Moguai & Tommy Trash – In N’ Out
11. Moguai feat. Polina – Invisible
12. Moguai – Styrum
13. Moguai & Kosheen – Out of Nowhere

.

Moguai – Mpire // Album Preview [mau5trap] by djmoguai

.

Επιμέλεια: Εκτωρ Αποστολόπουλος