Οι 15 Καλύτεροι Δίσκοι του 2011

Άλλη μία χρονιά τελειώνει σε μερικές ημέρες και δεν γινόταν να λείπει η συγκεκριμένη λίστα. Φέτος αργήσαμε πολύ με την τελική κατάταξη, αλλά με τέτοιες κυκλοφορίες που άκουσα τον Δεκέμβρη, κάτι τέτοιο ήταν αναπόφευκτο. Ακολουθούν 15 δίσκοι που ξεχώρισαν μέσα στο 2011 από διάφορα είδη με τα οποία ασχολείται το Beat-Town, με 13 από αυτά να έχουν αναλυθεί με τον δικό μας χαρακτηριστικό τρόπο μέσα από τα reviews μας. Μπείτε, δείτε και διαβάστε ποια albums μας καθήλωσαν και μας γλύκαναν μία μουσική χρονιά που έδειχνε πολύ πιο φτωχή απ’ ότι το 2010 στο ξεκίνημά της

15. 21 – Adele

Ο δίσκος που πήρε πάνω του πωλήσεις, charts, videos και πάμπολλες hitlists διάφορων ραδιοφώνων απ’ όλο τον κόσμο. Η Adele μάγεψε σχεδόν όλο τον κόσμο με την φωνή της και τις top class μπαλάντες της. Τα καλύτερά της κομμάτια είναι κάτι παραπάνω από διαχρονικά, τα ένα-δυο skips δεν με χάλασαν καθόλου και ακόμα μετανιώνω το γεγονός ότι σνόμπαρα χαρακτηριστικά τον δίσκο για ένα review τις πρώτες εβδομάδες, κυρίως εξαιτίας του album «19» του 2008 που δεν με είχε εντυπωσιάσει.

.

14. Smash (I-Tunes Version) – Martin Solveig

Pop-Dance at its finest! Η μεγάλη επιτυχία του Martin Solveig ήταν πανταχού παρούσα στην κεντρική Ευρώπη και ο νέος του δίσκος ήταν διασκεδαστικότατος. Προσοχή όμως. Η καλή έκδοση είναι αυτή των I-Tunes που έχει τα remixes που δίνουν το κάτι παραπάνω στο «Smash». Μουσική για να κουνηθείς, collabos που σου φτιάχνουν την ημέρα (Kele, Dragonette) και ένας Solveig που επέστρεψε πολύ δυναμικά.

.

13. Take Care – Drake

Ναι, δεν είχε περισσότερα highlights από το «Thank Me Later» αλλά ως συνολική εικόνα έβγαλε μία ωριμότητα που δεν είχα συνηθίσει από τον Drake. O Καναδός hitmaker φάνηκε να επηρεάζεται θετικά από την παρέα που έκανε με τον εκπληκτικό The Weeknd και πρόσφερε ατμοσφαιρικότατα vibes. Μην νομίζετε όμως ότι μιλάμε για ένα καθαρό RnB album. Το «Lord Knows» με τον Rick Ross έχει μία Hip-Hop παραγωγή από τον Just Blaze που κατεδαφίζει τα πάντα μπροστά του.

.

12. Cole World: The Sideline Story – J.Cole

Ο πρώτος rookie της λίστας. Ο J.Cole δεν απογοήτευσε σε καμία περίπτωση το κοινό του, έφτασε στην κορυφή των Billboard και αν είχε ένα πιο πετυχημένο single, θα μιλούσαμε σίγουρα για έναν δίσκο με μεγάλο μπάσιμο στην αγορά. Το «Cole World: The Sideline Story» δίνει όλα αυτά που ήθελα και περίμενα από τον συγκεκριμένο MC: καλά rhymes, σοβαρές παραγωγές και τον νεανικό ενθουσιασμό του που τον ακολουθεί από το ξεκίνημα της καριέρας του.

.

11. Stone Rollin’ – Raphael Saadiq

O δεύτερος και τελευταίος δίσκος που δεν πρόλαβε να παρουσιαστεί μέσα από ένα αναλυτικό review μας (κακώς). Ο Raphael Saadiq κυκλοφόρησε στα «μουλωχτά» ένα απίστευτα ενδιαφέρον LP με κλασσικό R’n’B και Soul μουσικό περιβάλλον. Ο έμπειρος καλλιτέχνης καταφέρνει μέσα σε 10 + 1 τραγούδια να δημιουργήσει μία ατμόσφαιρα που θα αγαπηθεί από τους λάτρεις της μαύρης μουσικής.

.

10. Greatest Story Never Told – Saigon

Ένα από τα πιο υποτιμημένα albums της χρονιάς, και το λέω αυτό γιατί μιλάμε για έναν rapper με μεγάλο fanbase, έναν παραγωγό (Just Blaze) με τρομερή παραγωγική ιστορία και ένα tracklist με απανωτά dope tracks. Ναι, μπορεί ο ήχος του να βρίσκεται μία πενταετία πίσω, αλλά όταν μιλάμε για έναν δυναμικό Hip-Hop δίσκο, το «Greatest Story Never Told» θα πρέπει να έρχεται άμεσα στο μυαλό μας.

.

09. Late Nights & Early Mornings – Marsha Ambrosius

Ούτε η Mary J. Blige, ούτε η Beyonce, ούτε η Rihanna… Marsha Ambrosius και ξερό ψωμί. Σε μία χρονιά όπου τα μεγαλύτερα ονόματα των female RnB artists αποφάσισαν να βγάλουν όλες μαζί νέους δίσκους, το πρώην μέλος των Floetry τις άφησε όλες τους πίσω της. Το album αυτό συναρπάζει με το ήρεμο, ρομαντικό περιεχόμενο και με έναν ήχο που δεν τον λες ούτε παλιομοδίτικο, αλλά ούτε και καινοτόμο. Είναι ένα R’n’B CD όπως ακριβώς θα το ήθελε ο μέσος ακροατής που αναζητά τέτοιου είδους δουλειές, σε μία εποχή όπου όλο και περισσότεροι τραγουδιστές του είδους επικεντρώνονται σε πιο γρήγορα και ηλεκτρονικά beats.

,

08. Rhythmatic Eternal King Supreme – Reks

Ρίμες που σε φτιάχνουν, rap – παρουσιαστικό που εντυπωσιάζει και κλασσικά beatάκια που είναι ότι πιο Hip-Hop έχουμε ακούσει φέτος. Το εξώφυλλο προσπαθεί να πείσει το κοινό για την αγορά του δίσκου μ’ όλα τα ονόματα που συνεργάζονται με τον Reks σε αυτό το LP, αλλά πραγματικά δεν χρειαζόταν κάτι τέτοιο. To CD είναι του Reks, η (ποιοτική) επιτυχία καταλογίζεται στον Reks και εκείνος και μόνο είναι ο κύριος υπεύθυνος που η κυκλοφορία αυτή ξεχωρίζει για την αυθεντικότητά της.

.

07. Cats & Dogs – Evidence

Με το «Weatherman LP» λατρεύτηκε το 2007 και με το «Cats & Dogs» υπενθύμισε στους πάντες ότι είναι εδώ, πιο ενεργός από ποτέ. Με σωστές παραγωγές, συμμετοχές που δίνουν το κάτι παραπάνω και χωρίς την γραφικότητα που κουράζει  αρκετές φορές στους «το κρατάω αληθινό» – MCs, ο Evidence πάλεψε και νίκησε με αυτή την ολοκληρωμένη προσπάθεια. Δεν χάνεται αυτό το album.

.

06. Section 80 – Kendrick Lamar

Η μεγαλύτερη έκπληξη της χρονιάς και ο μοναδικός rapper της Westcoast που αξίζει να μπαίνει στην λίστα με τους καλύτερους των καλύτερων του 2011. Το ανεξάρτητο «Section 80» έκανε major επιτυχία γιατί το παιδί το κατέχει, πολύ απλά. Lyrics με νόημα, παραγωγές που θα ζήλευαν πολλοί συνάδελφοι με δεκαπλάσιο budget και μεγαλύτερη ιστορία από τον Lamar και ατάκες και perfomances που θα μείνουν χαραγμένες στους rap fans του 2011.

.

05. Fire & Ice (Deluxe Edition) – Kaskade

Όποιος θέλει να λέγεται υποστηρικτής της House και δεν έχει τσεκάρει την εν λόγω κυκλοφορία, χάνει! Ο Kaskade επιβεβαιώνει γιατί είναι σημαντικό να έχεις ολοκληρωμένες κυκλοφορίες ανεξαρτήτως μουσικού είδους. Καλά τα remixes, τα bootlegs και τα singles, αλλά το διπλό δισκάκι του Αμερικανού παραγωγού – Dj παρουσιάζεται πολύπλευρο όσο λίγα, με διαφορετικά ηχητικά χρώματα και μαγευτικές ερμηνείες από τους ερμηνευτές που συμμετέχουν. Must buy!

.

04. Oneirology – Cunninlynguists

To πρώτο σχεδόν classic LP της σεζόν που με συνόδευσε ολόκληρη την χρονιά και θα συνεχίσει να μου κάνει παρέα. Ένα από τα πιο underrated μουσικά σχήματα παγκοσμίως, δεν «μασάει» από τον ανταγωνισμό και σκορπάει ηχητικά διαμάντια σχεδόν κάθε σεζόν. Μ’ έναν Kno που κάνει αυτό που ξέρει (beatάρες) και τα υπόλοιπα μέλη να δίνουν παθιασμένα rap vocals, ήταν αδύνατον το «Oneirology» να αποτύχει. Ή για να είμαι πιο σωστός, ήταν αδύνατον να μην ξεχωρίσει ανάμεσα σε χιλιάδες κυκλοφορίες..

.

03. The Dreamer / The Believer – Common

O λόγος για τον οποίο άργησε να συγκροτηθεί η λίστα μας. Όλοι γνώριζαν ότι αυτή την φορά ο Common δεν θα ήταν ευχαριστημένος από τον εαυτό του με κάτι που θα ήταν απλώς καλό. Έπρεπε να είναι classic, έπρεπε να επισκιάσει το μεγαλύτερο μέρος των φετινών κυκλοφοριών και κατά ένα μεγάλο ποσοστό το κατάφερε. Με τραγούδια που κόλλησαν στο MP3 player μου αμέσως, μ’ έναν Common που θύμισε εποχές «Be»«Finding Forever» και με τις λιγοστές συμμετοχές που προσέθεσαν την απαιτούμενη ποιότητα στον δίσκο. Ο «πιστός» και «ονειροπόλος» Common δεν βρέθηκε ποτέ πιο κοντά στην τελειότητα του «Be». Maybe next time…

.

02. Watch The Throne – Jay-Z & Kanye West

Ο Kanye West συνέχισε από εκεί που σταμάτησε («My Beautiful Darktwisted Fantasy» ), δίνοντας λιγότερη έμφαση στην συνοχή του δίσκου και περισσότερη στον εντυπωσιασμό των μεμονωμένων ιδεών του. Συνυπολογίστε και την εμφάνιση του Jay-Z σ’ όλα τα κομμάτια, κάτι που ανεβάζει αυτομάτως τεχνικά και ποιοτικά τον στιχουργικό τομέα του album αλλά και τον ίδιο τον Kanye (βλέπε «New Day» ). Οι δύο «κολλητοί» καταφέρνουν γι’ άλλη μια φορά να βάλουν γερά την σφραγίδα τους σ’ άλλο ένα μουσικό έτος, αποδεικνύοντας γι’ άλλη μια φορά ότι ο κόσμος δεν λαθεύει που συνεχίζει να τους στηρίζει σ’ ότι και να κάνουν, όσο «περίεργο»  και “διαφορετικό” και αν είναι.

.

01. undun – The Roots

Το καλύτερο album της χρονιάς  γιατί είναι πολύ απλά το καλύτερο a l b u m. Από την αρχή ως το τέλος, από το πρώτο έως και το τελευταίο λεπτό, ο ακροατής καθηλώνεται στην ιστορία που έφτιαξαν οι The Roots. Με παραγωγές που σε μεταφέρουν στο σκοτεινό περιβάλλον της μπάντας και με τον Black Thought να αφηγείται τα διάφορα θέματα της ιστορίας μέσα από την πιο ολοκληρωμένη rap perfomance της καριέρας του. Μπορεί να υπάρχουν τα ένα-δύο πολύ μικρά λαθάκια που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, μπορεί και κάποιοι από τους προηγούμενους δίσκους να είχαν περισσότερα highlights από το «undun”. Αλλά όσες ατέλειες και αν είχε, δεν θα άλλαζε την τρομερή χημεία που έχουν όλα τα κομμάτια μεταξύ τους και τα οποία συνθέτουν ένα μουσικό περιβάλλον από το οποίο δεν θα θέλετε να φύγετε.

2 Comments

  1. Μου φαίνεται ότι θα αρχίσω να σνομπάρω το beat-town μετά από αυτό. Τι πράγματα είναι αυτά?Νο10???Ντροπή και αίσχος!!!

  2. εεε εντάξι μωρέ, 10 στο beat-town, νούμερο 1 στις καρδιές των fans του saigon χααχχαχαχα

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *