Η Μονομαχία των Δίσκων: Anthony Hamilton VS Robin Thicke

Μία μετριότατη χρονιά για ολοκληρωμένες R’n’B κυκλοφορίες, με ελάχιστα καλά albums και αρκετούς καλλιτέχνες που δεν μπόρεσαν να προσφέρουν τα αναμενόμενα. Είναι ίσως η πρώτη σεζόν που οι παραδοσιακές δυνάμεις των mainstream καλλιτεχνών της συγκεκριμένης σκηνής απουσίαζαν ή που δεν κατάφεραν να κυκλοφορήσουν έναν δίσκο που θα έμπαινε εύκολα στα highlights της χρονιάς. Τραγουδιστές που είχαν το μομέντουμ των επιτυχιών όπως π.χ. Lloyd και Keri Hilson δεν μπόρεσαν να αποφύγουν την μετριότητα ή την συμπαθητική έστω μορφή τους και μέχρι στιγμής, όλα έδειχναν ότι οι The Weeknd, Musiq Soulchild, Marsha Ambrosius (!) και … Drake θα έβγαζαν φέτος τα κάστανα από την φωτιά. Ήρθαν όμως στο τέλος της χρονιάς δύο επιπλέον κυκλοφορίες που άναψαν λίγο την φλόγα στα τεκταινόμενα της R&B πλευράς.

Ο Robin Thicke επιστρέφει μετά το πολύ καλό «Sex Therapy» που έβγαλε πέρσι στην αγορά και ο αγαπημένος Anthony Hamilton εμφανίστηκε αργά και αθόρυβα στο προσκήνιο με το ολοκαίνουργιο LP του. Ο «ερωτιάρης» white boy απέναντι στον πολύπειρο Αμερικανό καλλιτέχνη των δύο σχεδόν τέλειων δίσκων («XTC», «Comin’ From Where I’m From»). Βέβαια, η τελευταία φορά που με είχε ενθουσιάσει πραγματικά ο Hamilton ήταν το 2005 με το «Ain’t Nobody Worryin’» και από τότε πάνε έξι χρόνια. «Η Μονομαχία των Δίσκων» παρουσιάζει λοιπόν δύο φρεσκότατα R&B albums, ρίχνοντάς τα στο ring της «Μπιτούπολης» και σας λέει ποιο κατάφερε τελικά να ξεχωρίσει και γιατί

ΚΑΝΟΝΕΣ
Με αυτή την μορφή κριτικής παρουσιάζω ένα 2 σε 1 review με μια ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση. Σε κάθε κατηγορία που υπερέχει κάποιο άλμπουμ θα του πιστώνεται ένας βαθμός. Στις κατηγορίες όπου και οι δύο δίσκοι είναι ισάξιοι θα παίρνουν και οι δυο από έναν πόντο. Εάν υπάρξουν περιπτώσεις όπου και οι δυο προσπάθειες υστερούν ή δεν μπορούν να κριθούν δεν θα κερδίζουν κανένα πόντο. Οι βαθμολογίες στο τέλος βγαίνουν με τον ίδιο τρόπο όπως όλες οι κριτικές δίσκων στο Beat – Town.

Η πρώτη εντύπωση: Πολλά κομμάτια, πάρα μα πάρα πολλά κομμάτια. 17 τραγούδια για ένα ήρεμο και αισθησιακό LP είναι τεράστιος αριθμός και πέρα από τον R. Kelly, ελάχιστοι έχουν καταφέρει να χειριστούν με σωστό και ομαλό τρόπο τόσα μεμονωμένα tracks. O Robin Thicke επιμένει στην φόρμουλα των πολλών tracks και συνεχίζει να μην θέλει να συμμαζεύει λιιιιιίγο τους δίσκους του.

Για να είμαι ειλικρινής, προσπαθεί να κρατήσει την ομογένεια στο «Love After War» και θα έλεγα ψέμματα αν έγραφα ότι δεν μου έκαναν καλές εντυπώσεις αρκετές παραγωγές εδώ μέσα. Αυτό όμως μέχρι τα πρώτα τρία τέταρτα, μετά άρχισα να ψηλοκουράζομαι «χάνοντας» κατά κάποιον τρόπο δυο-τρία highlights προς το τέλος κατά την διάρκεια της πρώτης ολοκληρωμένης ακρόασης. Σαν album, το «Back To Love» με τα 46 συνολικά λεπτά του, μου φάνηκε πιο στρωτό. (0-1)

 

Παραγωγές: Όμως, χρειάζονται πολλές περισσότερες ακροάσεις για να «πάρεις» από τις δισκογραφικές προσπάθειες τέτοιων καλλιτεχνών το maximum των δυνατοτήτων τους. Και όσο εύκολο, λειτουργικό και χαλαρό και αν είναι το νέο CD του Anthony Hamilton ως σύνολο, τόσο πιο «απλό» δείχνει ως προς το μουσικό του επίπεδο. Ο Robin Thicke και το team του (André Harrell, Neil Jacobson, Pro-J, Kam Sangha) έκαναν περισσότερη και πιο ψαγμένη δουλειά, προσπαθώντας να βάλουν πιο πολλά «υλικά» για να εμπλουτίσουν την συνταγή τους. Από «κλασσική μουσική meets R’n’B» («Never Give Up»), γνωστά mid tempo beats με blazers («The New Generation»), ερωτικές μπαλάντες («Tears Of My Tuxedo», «Boring») και μερικά πιο γρήγορα ή δυναμικά tunes («Lovely Lady», «I’m An Animal»). Όσο καλοστημένο και να μοιάζει το «Back To Love», την πλουραλισμό των ηχητικών «όπλων» του «Love After War» δεν τον φτάνει. (1-1)

 

Παρουσία των καλλιτεχνών/ Περιεχόμενο: Πολύ δύσκολη κατηγορία, ίσως η πιο δύσκολη. Ο Robin Thicke έχει καταφέρει να προσαρμοστεί πλήρως στην «μαύρη» soul πλευράς της μουσικής και αμφιβάλω αν κάποιος ακροατής που δεν τον γνωρίζει, να πιστεύει έστω και μια στιγμή ότι πρόκειται για έναν άσπρο τύπο, ο οποίος με το μακρύ του το μαλλί μοιάζει πλέον με Ισπανό lover. Τα τραγουδάει όλα εξαιρετικά, δεν τον νοιάζει τι ρυθμό θα βρει μπροστά του και τα παρουσιάζει με μία τρομερή άνεση.

Από την άλλη, ο Anthony Hamilton επιστρέφει λίγο στην εποχή των 00’s μ’ ένα καλλιτεχνικό προφίλ που αμφιβάλω αν κάποιος άλλος θα μπορούσε να το εκμεταλλευτεί όπως εκείνος. Πιστεύω ακράδαντα, ότι οποιοσδήποτε έπαιρνε τις συγκεκριμένες παραγωγές στα χέρια του, θα έμοιαζε λίγο μονότονος, βαρετός και πάει λέγοντας. Ο 40χρονος όμως έχει την απαραίτητη χροιά στην φωνή που τον κάνει αναγνωρίσιμο με το πρώτο κι όλας λεπτό και αντί για πεζό συναίσθημα, σου αφήνει μία πανέμορφη μελαγχολία («Life Has A Way»). (2-2)

Life Has a Way (Anthony Hamilton)

Tears Of My Tuxedo (Robin Thicke)

Συμμετοχές: To «φάουλ» ανήκει εδώ σίγουρα στον Robin Thicke, χωρίς να εννοώ βέβαια ότι ο Anthony Hamilton πέτυχε διάνα με την Keri Hilson. Για έναν τόσο παραδοσιακό R’n’B δίσκο, η συμμετοχή της νεαρής και πιο μοντέρνας Keri Hilson σ’ ένα τέτοιου είδους ντουέτου δεν δίνει το απαραίτητο πρεστίζ. Σαν ιδέα είναι όμως λογική, αφού σ’ ένα κυριολεκτικά solo album, ένα ντουέτο με μία γυναικεία φωνή είναι ότι πρέπει.

Στο «Love After War» υπάρχει επίσης μονάχα μία συμμετοχή, αυτή του Lil Wayne, η οποία είναι άκυρη για έναν απλούστατο λόγο. Σ’ ένα CD με 17 τραγούδια, από τα οποία τα 16 είναι σολάρισμα (!) του Thicke, η συνεργασία με τον γνωστό rapper μοιάζει «ζορισμένη» και πιεσμένη, σαν να ήθελε απλά να τον έχει για το crossover single (το οποίο όντως, μαζεύει αργά και σταθερά αρκετό airplay στην Αμερική) . Η έπρεπε να το αφήσει για το τέλος του album, ώστε να μην χαλάσει την ροή του δίσκου, ή έπρεπε να βάλει και τέσσερις-πέντε ακόμα rap συμμετοχές για να το παρουσιάσει ως ένα πραγματικό κομμάτι της δισκογραφικής αυτής ιδέας. (3-2)

 

Τα καλύτερα κομμάτια: Πολλά highlights η δουλειά του Thicke. Το «The New Generation» με ωραίο περιεχόμενο, το δυναμικό «I’m An Animal», το εξαιρετικό ομώνυμο «Love After War» και μερικά ακόμα ερωτικά tracks όπως «Tears Of My Tuxedo» και «Lovely Lady». Ο Anthony Hamilton έχει και αυτός μερικές πολύ καλές στιγμές, όπως π.χ. με το «Life Has A Way» όπου παρουσιάζει ένα από τα καλύτερα tracks του 2011 για τελείωμα δίσκου, αλλά και τα Pray For Me», Baby Girl». Σίγουρα όμως, σε αυτή την κατηγορία υπερτερεί ο «white boy». (3-3)

Τα χειρότερα tracks: Πραγματικά, μου ήταν αδύνατον να ξεχωρίσω ένα κακό τραγούδι στο CD του Hamilton. Αντίθετα, στο «Back To Love» υπάρχουν τέσσερα – πέντε fillers που θα μπορούσαν να μην υπάρχουν στην tracklist, όπως π.χ. το «Dangerous». Όσο συμπαθητικό και να δείχνει, μοιάζει ΤΌΣΟ πολύ στο «Lost Without You»… (3-4)

 

Αντοχή στον χρόνο: Δύσκολη επιλογή. Στους συλλέκτες των δίσκων θα υπερισχύσει η compact έκδοση του Back To Love», που είναι πιο δεμένη και πιο παραδοσιακή. Από την άλλη, οι κυνηγοί των singles δύσκολα θα αφαιρέσουν τα δυνατά μεμονωμένα τραγούδια του Robin Thicke. Και τα δύο δείχνουν ικανά με τον δικό τους τρόπο να μείνουν για αρκετό καιρό στα υποσυστήματα σας. (4-5)

 

Εξώφυλλο: Ο bonus γύρος πάει σίγουρα στον Thicke. Πιο πιασάρικο εξώφυλλο, που προσωπικά θα με έκανε να το γυρίσω να δω την tracklist, να το τσεκάρω, και γενικότερα να το προσέξω σ’ ένα κατάστημα. Το «Back To Love» δεν είναι κακό, αλλά δεν μου κάνει καμία ιδιαίτερη εντύπωση. Ήλιος, γυαλιά ηλίου, κοντινό και ένα… ήρεμο μουσικό περιεχόμενο. Δεν ξέρω πως δένει όλο αυτό ακριβώς. (5-5)

Τελικό Σκορ:

5 – 5

                          

 

Συνοψίζοντας: Δύο πολύ καλοί δίσκοι χωρίς καμία αμφιβολία.Όσο διαφορετικοί και να είναι, από την μία ο νεανικός και πολύ ερωτικός Robin Thicke παρουσιάζεται με μία ενδιαφέρουσα δουλειά που συνεχίζει να κουβαλάει κάποια λάθη το παρελθόντος, και από την άλλη ο Anthony Hamilton, που επιστρέφει με μία πολύ καλή κυκλοφορία μετά από μία μέτρια περίοδο. Σίγουρα δεν φτάνει τα πολύ υψηλά στάνταρ του παρελθόντος, αλλά θεωρώ ότι αξίζει να μπει στην συλλογή οποιουδήποτε R’n’B και Soul ακροατή. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για τον «αντίπαλο» του, που μπορεί να μην καταφέρνει να φτάσει αυτό το κάτι παραπάνω, αλλά είναι αξιοθαύμαστη η μεθοδικότητα του και η σταθερή του καλλιτεχνική πορεία του.

Βαθμολογία:

Anthony Hamilton – Back To Love

.

Robin Thicke – Love After War

Tracklist (με Bold τα κομμάτια που ξεχώρισαν)

Anthony Hamilton – Back To Love

1. “Back to Love”
2. “Writing on the Wall”
3. “Woo”
4. “Pray For Me”
5. “Best of Me”
6. “Never Let Go” (featuring Keri Hilson)
7. “Mad”
8. “I’ll Wait to Fall in Love”
9. “Sucka For You”
10. “Baby Girl”
11. “Who’s Loving You”
12. “Life Has a Way”

.

Robin Thicke – Love After War

1. “An Angel on Each Arm”
2. “I’m an Animal”
3. “Never Give Up”
4. “The New Generation”
5. “Love After War”
6. “All Tied Up”
7. “Pretty Lil’ Heart” (featuring Lil Wayne)
8. “Mission”
9. “Tears on My Tuxedo”
10. “Boring”
11. “Lovely Lady”
12. “Dangerous”
13. “Full Time Believer”
14. “I Don’t Know How It Feels To Be U”
15. “Cloud 9”
16. “The Lil’ Things”
17. “What Would I Be?”

Woo – Anthony Hamilton

.

Robin Thicke – Love After War

Επιμέλεια: Εκτωρ Αποστολόπουλος 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *