Κριτική Δίσκου: Yelawolf – Radioactive

Η γεύση που μου άφησε το «Trunk Muzik 0-60» ήταν κάτι το ανάμικτο καθώς ήταν ουσιαστικά τα πρώτα βήματα του. Πλέον σίγουρα πιο ώριμος και με το όνομα του να μεγαλώνει, ο Yelawolf κατάφερε να κάνει ένα δυνατό deal με την Shady Records του Eminem όπου κυκλοφορεί και το «Radioactive». Για να μπω την αλήθεια, δεν είμαι μεγάλος fan του. Μου αρέσουν κάποια κομμάτια του, το flow του που είναι το δυνατό του σημείο, αλλά έχει πολύ καλές ερμηνευτικές ικανότητες που του επιτρέπουν να δημιουργεί πολύ όμορφα hooks. Οπότε μπήκα στην διαδικασία να το ακούσω.

Έχω εκφράσει αρκετές φορές ότι δίνω πολύ βάση στο Intro ενός δίσκου. Η εισαγωγή θα πρέπει να σε βάζει στο κλήμα του δίσκου με το καλημέρα. Στο «Radioactive» λοιπόν, το «Καλημέρα» δεν ήταν και τόσο καλό. Ένα ιδιότροπο Intro που με έβαλε σε πολύ επιφυλακτικό πνεύμα, κάτι το οποίο ήταν αρκετά αρνητικό. Και η επιβεβαίωση έρχεται με το «Get Away» που ήταν ένα εντελώς αδιάφορο κομμάτι με κακά feats, οι οποίοι δημιούργησαν θόρυβο.  Αργότερα το θέμα φτιάχνει με δυο συνεχόμενα δυνατά κομμάτια. Ο λόγος για το «Roll Up» με τον Kid Rock, που στο hook σε κάνει να ξεχάσεις το μέτριο έως κακό ξεκίνημα, ενώ ο Yelawolf το πάει πολύ ωραία το κομμάτι. Τα γρήγορα flows του πάνω σε συνεχόμενα hats είναι κάτι που αρέσκεται να κάνει και το κάνει καλά. Το «Hard White» από την άλλη είναι ένα περίεργο αλλά πολύ ενδιαφέρον mix του Yela με τον Lil Jon. Δυο εντελώς διαφορετικοί καλλιτέχνες κάνανε ο καθένας το κομμάτι του. Ο Yelawolf στα κουπλέ να κρατάει το σκοτεινό του ύφος και ο Lil Jon αναλαμβάνει το ρεφρέν πάνω στο beat από Tha Hydrox.

Εκεί όμως που σε βάζει στα καλά, έρχεται ένα ακόμα ανούσιο τραγούδι να σου χαλάσει την διάθεση που σου έφτιαξαν τα παραπάνω κομμάτια. Ευτυχώς ήταν ένα κακό break ανάμεσα στα καλά κομμάτια. Το καλό σερί ξανά έρχεται με το «Throw It Up», στο οποίο συμμετέχει και ο Gangsta Boo αλλά και φυσικά ο Eminem, ο οποίος φροντίζει να επιβεβαιώνει όσους πιστεύουν ότι είναι σε εξαιρετική φόρμα. Από εκεί και πέρα, ακούς ωραία και ανάλαφρα κομμάτια με μελωδικά beats και τραγουδιστά ρεφρέν. Ο Yelawolf αλλάζει αρκετά flow καθ όλη την διάρκεια του δίσκου, με την θεματολογία του να κυμαίνεται στα γνωστά θέματα που διαλέγει.

Αυτό που δεν μου άρεσε ενώ άκουγα ωραία κομμάτια είναι αυτή η περίεργη συνοχή που είχε στην tracklist. Είχε δυο κατηγορίες δημιουργιών. Τα σκοτεινά beats με αλλαγή στο flow, και τα «γλυκανάλατα”. Μία έπαιζε το ένα, μία το άλλο, και ξαφνικά παίζουν επτά συνεχόμενα κομμάτια σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο που μετά από λίγο κουράζει. Δεν είναι κακό, αντιθέτως. Αλλά είναι κουραστικό να ακούς έναν ράππερ σαν τον Yelawolf  που μπορεί να κάνει πολλά πράγματα να κολλάει σε ένα τέτοιο θέμα. Δεν μπορώ να πω ότι το «Made In USA», που παρεμπιπτόντως την παραγωγή την έχει αναλάβει ο Ελληνοαμερικανός παραγωγός Emanuel Kiriakou, δεν είναι φοβερό κομμάτι, όπως και το «Radio» που ίσως να είναι και το καλύτερο του δίσκου. Αλλά μου κάθεται κάπως απότομο μετά το «Radio» να πέφτει το «Slumerican Shitizen» με τον Killer Mike, που ανήκει και στα κακά κομμάτια του δίσκου.  Για κλείσιμο επιλέγει ένα εντελώς ήρεμο track με μερικές νότες πιάνου.

Γενικά το CD ήταν αρκετά καλό με διάφορες εναλλαγές συναισθημάτων, αλλά καμία συνοχή στην ροή του. Οι producers αν και δεν ήταν όλοι τόσο γνωστοί κάνανε πολύ καλή δουλειά. Οι συμμετοχές με εξαίρεση μία δύο ήταν αρκετά καλές και ευχάριστες, ενώ ο ίδιος ο Yelawolf στα κομμάτια με εξέπληξε με έναν ωραίο τρόπο, σαν ένας ακροατής που δεν έχει δώσει πολύ βάση στον συγκεκριμένο καλλιτέχνη. Έτσι καταφέρνει να κεντρίσει το ενδιαφέρον αρκετών ακροατών που δεν αποτελούν δικό του fan base. Οπότε το προτείνω σε όλους όσους γουστάρουν να ακούνε γρήγορα flow, δυνατές ερμηνείες αλλά και ήρεμα τραγούδια. Ένα ντεμπούτο album που σίγουρα δεν αφήνει κακή εντύπωση και ελπίζουμε στο μέλλον να μας κάνει ακόμα καλύτερη. Τώρα για το που θα φτάσει το CD στα charts, δεν μπορώ να πω τίποτα. Τα singles του δεν είχαν μεγάλη απήχηση, οπότε πάει με το hype του και το buzz που έχει τον τελευταίο καιρό λόγο Eminem και Shady Records.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Lets Roll», «Throw It Up», «Made In USA», «Write Yourname», «Radio»

Tracklist:

01. Radioactive Introductio
02. Get Away (Feat. Shawty Fatt & Mystical)
03. Let’s Roll (Feat. Kid Rock)
04. Hard White (Up In The Club) (Feat. Lil’ Jon)
05. Growin’ Up In The Gutter (Feat. Rittz)
06. Throw It Up (Feat. Gangsta Boo & Eminem)
07. Good Girl (Feat. Poo Bear)
08. Made In The U.S.A. (Feat. Priscilla Renea)
09. Animal (Feat. Fefe Dobson)
10. The Hardest Love Song In The World
11. Write Your Name (Feat. Mona Mona)
12. Everything I Love The Most
13. Radio
14. Slumerican Shitizen (Feat. Killer Mike)
15. The Last Song

.

Hard White (Up In The Club) (Feat. Lil’ Jon)

 Επιμέλεια: Αθανάσιος Λογαράς

2 Comments

  1. είναι η Gangsta boo, ακούγεται κιόλας ότι είναι γυναίκα

  2. λογικα θα εκανε σαρδαμ γιατι πραγματικα ειναι πολυ αρρενωπό το όνομα της για female καλλιτέχνη και παει αυτοματα στο “ο” το χερι οταν γραφεις. Επρεπε να προτιμήσει πάντως το Lady Boo κι ας εκανε συμπαθητική καριέρα ως Gangsta Boo 😛

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *