Κριτική Δίσκου: Gym Class Heroes – The Papercut Chronicles II

Το στυλ των Gym Class Heroes είναι εύκολο στο αυτί και σίγουρα διασκεδαστικό για το μεγαλύτερο μέρος του ραδιοφωνικού κοινού. Στο γκρουπ αρέσει να μπλέκεται με περισσότερο από ένα μουσικό είδος: λίγο rap, r&b συμμετοχές, pop beats, κιθάρες και γενικότερα ένα ύφος ανάλαφρο και ταξιδιάρικο. Ο Travie McCoy βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο μετά από μία καλή σόλο δισκογραφική κίνηση και το μεγάλο hit έσκασε σαν βόμβα το καλοκαίρι. Οι βάσεις για ένα πετυχημένο album μπήκαν, το θέμα είναι αν τα κατάφεραν το ίδιο καλά και στον ηχητικό τομέα.

Η επανάληψη είναι κάτι που με ενοχλεί, ιδιαίτερα όταν είναι εμφανέστατη από την αρχή ως το τέλος. Δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα στην λειτουργία των κομματιών του «The Papercut Chronicles II» μέσα σε αυτό το project, τα οποία χωρίζονται σε δύο τέλεια, δύο καλούτσικα και σε επτά μέτρια έως και αδιάφορα. Αναφέρομαι περισσότερο στην φόρμουλα του δίσκου, η οποία είναι καρμπόν με εκείνες των τελευταίων albums των Gym Class Heroes. Πραγματικά, αν αποφασίσω να πάρω κάποια κομμάτια από το CD και να τα τοποθετήσω στις προηγούμενες τους κυκλοφορίες έτσι χύμα ανάμεσα στα υπόλοιπα, δεν θα υπάρξει κανένα απολύτως πρόβλημα. Σχεδόν ίδιο περιεχόμενο, ίδιος τρόπος μεταφοράς των lyrics και των hooks, και παραγωγές που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως τα «μικρά αδερφάκια» των παλαιοτέρων τους δημιουργιών.

Σε κάποιον που γουστάρει πάρα πολύ την «φάση» των «Gym Class Heroes, μάλλον θα νιώσει ευχαριστημένος ακόμα και από τα πιο αδύναμα tracks όπως «Martyrial Girls» και «Holy Horseshit, Batman», τα οποία έχουν τρομερό πρόβλημα στο hook. Το τελευταίο το παρατήρησα μάλιστα και σε άλλα τραγούδια, τα οποία μπορεί να επικεντρώνονται στα ωραία τελειώματα τους με την κιθάρα και στα catchy beats, χωρίς να έχουν όμως την ίδια αποτελεσματικότητα και στο βασικό ρεφρέν τους. Ένα σημαντικότατο στοιχείο για τέτοιου είδους ηχογραφήσεις, μιας και αυτό βοηθάει στα μέγιστα στην ανθεκτικότητα του ίδιου του τραγουδιού με το πέρασμα του χρόνου.

Οι δύο πιο γνωστές συμμετοχές του «The Papercut Chronicles II», αυτές των Adam Levine των Maroon 5 και Ryan Tedder από One Republic, κάνουν και την διαφορά. Πρόκειται για τα δύο μεγάλα highlights του album, τα οποία είναι τόσο σταθερά ως προς την καλλιτεχνική δομή τους, που μετά την τρίτη ολοκληρωμένη ακρόαση περίμενα συνεχώς να περάσουν τα υπόλοιπα τραγούδια για να ξεκινήσουν τα μεγάλα singles. Δεν έψαχνα για βαθυστόχαστα tracks ή για παραγωγές δεκαετίας. Απλώς περίμενα αυτή την φορά μία καλύτερη και πιο ώριμη προσπάθεια, κυρίως επειδή κράτησαν το playtime τόσο μικρό (με το ζόρι τρία τέταρτα).

Μπορεί και να μην είναι και τόσο απογοητευτικό όσο μου φαίνεται εμένα όλο αυτό το διάστημα. Μπορεί να αρέσει σε αρκετό κόσμο που ψάχνεται για radio friendly καταστάσεις. Όταν όμως φτάνεις σε ένα σημείο ως Travie McCoy, να κυκλοφορείς ένα album μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας σου, το οποίο μοιάζει φοβερά και με την δική σου προσωπική δουλειά του 2010 («Lazarus»), τότε κάτι δεν πάει καλά. Δεν ξέρω αν οι Gym Class Heroes επαναπαύτηκαν στο μεγάλο τους fanbase ή στα δυο μεγάλα hits που βγάζουν συνήθως κάθε χρονιά που επεξεργάζονται μία νέα δισκογραφική κίνηση, αλλά είναι γεγονός ότι πρέπει σιγά σιγά να ανέβουν στο επόμενο επίπεδο. Ειδικά όταν ασχολείσαι με πολλά και διαφορετικά είδη,μία ενδιαφέρουσα αλλαγή μπορεί να κάνει μόνο καλό.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Life Goes On», «Stereo Hearts», «The Fighter»

Tracklist:

01. ZA Intro
02. Martyrial Girls
03. Life Goes On (Feat. Oh Land)
04. Stereo Hearts (Feat. Adam Levine)
05. Solo Discotheque (Whiskey Bitness)
06. Holy Horseshit, Batman
07. Ass Back Home (Feat. Neon Hitch)
08. Nil-Nil-Draw
09. Lazarus, Ze Gitan
10. The Fighter (Feat. Ryan Tedder)
11. Kid Nothing And Never Ending Naked Nightmare

.

Stereo Hearts (Feat. Adam Levine)

 Επιμέλεια: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *