Κριτική Δίσκου: Styles P – Master Of Ceremonies

Ο Styles P ήταν και είναι ένας ικανότατος και ποιοτικός MC που πάντοτε θα ικανοποιεί τις απαιτήσεις του κοινού. Το μοναδικό του πρόβλημα είναι η ανεύρεση καλών παραγωγών για περισσότερο από πέντε – έξι κομμάτια σερί. Δεν περίμενα να αλλάξει και πολύ αυτή η κατάσταση στον νέο του δίσκο, με το που άκουσα το πρώτο single με τον Jadakiss.

Tο πρόβλημα με το συγκεκριμένο τραγούδι βρίσκεται στην σύνθεση του beat που για άλλη μια φορά κρίνεται ανεπαρκής σ’ όλους τους τομείς. Ειδικά την στιγμή που συναντάει κανείς αυτό το κομμάτι στην ροή του δίσκου, γίνεται άμεσα αντιληπτό τι ακριβώς εννοώ.

Το «I’m A Gee» είναι εξαιρετικό γι’ αυτό που είναι, το «Ryde On A Legular» είναι βούτυρο στο ψωμί του Styles P για μία πιο χαλαρή και deep φάση. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για το «Keep the Faith» που έχει και πολύ όμορφα γυναικεία φωνητικά από την Aja. Με λίγα λόγια, τρία πολύ καλά tracks τα οποία κρατούν το ενδιαφέρον του ακροατή, ο οποίος προσπαθεί να ακούσει και τα λόγια του Styles, χωρίς να σκέφτεται συνεχώς ότι το beat που έρχεται από πίσω είναι μέτριο ή κουραστικό.

Είναι πολύ εύκολο να δημιουργήσεις έναν καλό ή έστω αξιόπιστο δίσκο, αλλά ακόμη πιο εύκολο να χαλάσεις τα όποια θετικά στοιχεία φτιάχτηκαν από τα highlights του «Master Of Ceremonies». Για παράδειγμα, υπάρχουν πραγματικά πολύ δυνατές συνεργασίες με βαριά ονόματα, όπως Busta Rhymes, Pharoahe Monch, Avery Storm και Rick Ross, τα οποία όμως στέκονται στην σκιά των πιο χαλαρών tunes που προανέφερα λίγο πιο πριν.

Γι’ αυτό το κάπως μέτριο αποτέλεσμα στις πολυαναμενόμενες συνεργασίες, το κεντρικό πρόσωπο του CD έχει την λιγότερη ευθύνη. Λίγο τα ηχητικά αποτελέσματα που δεν καλλιεργούν τον δυναμισμό και τον αυθορμητισμό που θα ήθελα να ακούσω σε μία αυθεντική D-Block – συνεργασία, λίγο η μη-εντυπωσιακή απόδοση των καλεσμένων, και κάπως έτσι έχουμε μία χούφτα από tracks που θα μπορούσαν να είναι τέλεια, αλλά χάνονται σε μία μετριότητα.

Μόνο ο Styles P καταφέρνει και επιπλέει συνεχώς μέσα στην νέα δισκογραφική του προσπάθεια. Αν ο σκοπός του ήταν να επιδείξει κυρίως το προφίλ του ως «Master of Ceremonies» , τα κατάφερε. Δεν τίθεται αμφιβολία για τις ικανότητες του. Πραγματικά υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι, το πόσο πολύ έχει πέσει το λυρικό και καλλιτεχνικό επίπεδο αρκετών rappers όλα αυτά τα χρόνια, σε αντίθεση με εκείνον . Από την άλλη, με τσαντίζει το γεγονός ότι γι’ άλλη μια φορά έχω στα χέρια μία ολοκληρωμένη δισκογραφική προσπάθεια που έμεινε στην μέση και που θα με κάνει να σχολιάζω το έργο ενός πολύ καλού τεχνικά MC, ως ένα συμπαθητικό album.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «I’m A Gee», «Ryde On Da Regular», «Keep The Faith», «Children»

Tracklist:

1. How I Fly (Feat. Avery Storm)
2. We Don’t Play (Feat. Lloyd Banks)
3. I’m A Gee (Feat. Rell)
4. Ryde On Da Regular
5. Keep The Faith (Feat. Aja)
6. Children (Feat. Pharoahe Monch)
7. Street Shit (Feat. Sheek Louch)
8. Feelings Gone
9. Harsh (Feat. Rick Ross & Busta Rhymes)
10. It’s OK (Feat. Jadakiss)
11. Don’t Turn Away (Feat. Pharrell)
12. Uh-Ohh (Feat. Sheek Louch)

It’s OK (Feat. Jadakiss)

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *