Κριτική Δίσκου: Lil Wayne – Carter 4

Τη στιγμή που ετοιμάζεσαι να ακούσεις τον Μάιο το album, και τρως pushbacks, θα τη χαρακτήριζα ως ξενέρα. Και μετά σου λένε θα βγει τέλος καλοκαιριού και συ σαν μικρό παιδί απογοητεύεσαι και δε θες να περιμένεις τόσο πολύ. Δε λέω, με αποζημίωσε με τον καλύτερο τρόπο εμένα και πολλούς άλλους fans με το πολύ καλό mixtape «Sorry 4 the Wait», αλλά όσο να πείς θέλεις και το αλμπουμάκι σου για να «νιώσεις». Φτάνει όμως η στιγμή που leakάρει, και έρχεται η ώρα να το ακούσεις! Πατάς play και εκείνη τη στιγμή σκέφτεσαι… «άξιζε η αναμονή?»… Και δε μιλάμε για ένα δίσκο απλό που σκέφτηκε να βγάλει ο Lil’ Wayne, μιλάμε για την συνέχεια της σειράς «Tha Carter», μιας σειράς που αναδείχτηκε και μπήκε στον χάρτη της μουσικής. Τρία χρόνια πριν, βγήκε το τελευταίο της σειράς «Tha Carter III», οπότε είναι πιο μεγάλη η αγωνία και πιο μεγάλη η ανυπομονησία να το ακούσεις, για να δεις σε τι επίπεδα το κράτησε και αν είναι καλύτερο από το προηγούμενο ή όχι.

Ο δίσκος ξεκινάει με ένα cool Intro, έτσι για να σε βάλει στο κλίμα τι εστί C4 και συνεχίζει με το «Blunt Blowin». Το πρώτο κομμάτι που ηχογράφησε μετά την αποφυλάκισή του και φαίνεται από τη χροιά της φωνής του. Στο επόμενο κομμάτι με τίτλο «Megaman», βρίσκουμε ένα δυναμικό σύνολο. Εκεί αρχίζει το γλέντι. Κλασσικό «Lil’ Wayne ατακίστικο» και battle ύφους κομμάτι! Με wordplays όπως: «we jack son (Jackson), then light up the “L”… Samuel» , και διάφορες άλλες ατάκες έχουνε τη θέση τους.

Και συνεχίζει με το «6 Foot 7 Foot». Ποιός δε το ξέρει αυτό το κομμάτι πλέον!? Το οποίο έχει γίνει και ένα έξυπνο video clip. Εδώ βλέπουμε και την πρώτη συμμετοχή τον Cory Gunz. Δυναμικό κομμάτι με έξυπνα lines: «Real G’s move in silence like lasagna» – DAMN NIGGA!

Όμως εδώ κάνουμε ένα διάλειμμα για χαλάρωση και το «Nightmares of the Bottom» είναι ό,τι πρέπει. Ένα κομμάτι που εγώ προσωπικά, αγάπησα από το Unplugged στο MTV που το είχε πρωτοπεί. Πολύ όμορφο με γλυκιά μουσική και με αρκετά καλούς στίχους αλλά και με ατάκες:

«But who am I to talk? I ain’t shitting roses We in the same picture, but we all got different poses»

«”Pause! Like a red light, I’m dead, right? Highway to Heaven, God: Do you see my headlights?»

Το γνωστό «She Will» μαζί με τον Drake, που είναι αναμφίβολα από τα καλύτερα κομμάτια του C4, και έχει φτάσει από τη μέρα κυκλοφορίας του #1 στο I-Tunes, μας ξεκουράζει με την όμορφη μελό μουσική του, αλλά κι εκεί δε λείπουνε τα wordplays και οι ατάκες. Και μετά το «Ηow to Hate» με τον T-Pain. Το κομμάτι δε με ενθουσίασε αρκετά για να σας πώ την αλήθεια. Δε θα έλεγα ότι είναι και πολύ αξιοπρόσεχτο στην αρχή, διότι έχει πολύ T-Pain και κουράζει λίγο. Είναι το συναίσθημα που περιμένεις να τελειώσει το support στη συναυλία για να βγει ο main artist και να τα «σπάσεις».

Interlude με Tech N9ne για να πάρουμε δυνάμεις, και μαζί και ο Andre 3000 (!?) αλλά χωρίς να αναφέρεται στα feats. Ένα απλό ευχάριστο διάλειμμα. Και συνεχίζουμε με «John» με Rick Ross. To κομμάτι αυτό σίγουρα την πάτησε επειδή είχε παρόμοιο (τι παρόμοιο, ολόιδιο) beat με το «I’m Not a Star» του Rick Ross. Αλλά μέσα γίνεται λίγο παιχνίδι που χάνεται για το λόγο που σας είπα.

«Abortion». Από τα καλύτερα του δίσκου θα έλεγα. Θεματολογία – ερμηνεία είναι classic Weezy style, πολύ όμορφο και παραγωγή από Streetrunners σε πολύ καλά επίπεδα που μου θύμισε αρκετά «Rebirth» το όλο στυλ του κομματιού. Οι ατάκες δίνουνε και παίρνουνε!

Και ΝΑΙ! Κομμάτι Lil’ Wayne με John Legend σε παραγωγή Cool and Dre, όνειρο!! Το «So Special» είναι ένα κομμάτι με ερωτικές διαθέσεις, μου θύμισε και λίγο «She Will», αλλά και με ωραίες μεταφορές και το πρώτο κουπλέ (προσωπική άποψη) σκότωσε. Και μας αφήνει στο ίδιο mood χαλάρωσης με το «How to Love». Διαφορετικό ύφος από Lil’ Wayne σε πιο τραγουδιστό στυλ. Θυμάμαι όταν είχε βγει το θεωρούσανε αρκετοί το καλύτερο και πιο καλοφτιαγμένο single του που έχει βγάλει μέχρι σήμερα.

Και μετά από την χαλαρή φάση του album, βρίσκουμε μπροστά μας το «President Carter». Σε καθηλώνει κατευθείαν με την μελό μουσική του και τα vocals στην αρχή να λένε «President Carter». Με αυτό το κομμάτι έχουμε άλλο ένα στη συλλογή με κομμάτια τέτοιου ύφους («Mr. Carter», «Dr. Carter», «Carter II», «This Is The Carter»). Διαφορετικό ύφος στην παραγωγή από τον classic south ήχο, φτιαγμένη από Infamous! Στο outro του κομματιού για να συνεχίσει το concept του τίτλου, τον ακούμε να βγάζει λόγο σαν President Carter! Το επόμενο κομμάτι, είναι κάτι το οποίο δε περίμενα να ακούσω. Όχι, δεν είναι άσχημο κομμάτι, και οι συμμετοχές Jadakiss και Drake θα έλεγα κάνουνε καλή δουλειά, αλλά τα φώτα τα κλέβει ο Lil’ Wayne. Γιατί? Γιατί μέσα από το κομμάτι παίρνει θέση ο Lil’ Wayne και ρίχνει πυρά κατά Jay-Z.

Συγκεκριμένα: «Talkin ’bout baby money? I got your baby money/ Kidnap your bitch, get that ‘how much you love your lady’ money/ I know you fake nigga, press your brakes nigga/ I’ll take you out, that’s a date nigga/ Im a grown ass blood, stop playin with me/ Play asshole and get an ass whippin’/ I think you pussy cat ha, hello kitty/ I just throw the alley-oop to Drake Griffin».

Ως απάντηση στο «You got Baby Money» που είχε πει ο Jay-Z στο «H.A.M». Σε καμιά περίπτωση απ’ ότι λέει δε θέλει να ανοίξει beef. Απλά ήθελε να ξεκαθαρίσει, αλλά και δε νομίζω να τον συμφέρει να ξεκινήσει αυτή την διαμάχη. Το κακό όμως είναι ότι πήρε η μπάλα και τον Jadakiss, που φαίνεται να συναίνεσε κι αυτός στα πυρά ενάντια στον Jay-Z, πράγμα που ο ίδιος αρνείται, γιατί το κουπλέ του είχε περάσει μήνες πριν ο Wayne.

Και τελειώνουμε με το Outro. Ένα κομμάτι «μπάτε -σκύλοι- αλέστε». Δε θα εκφραστώ για το πώς μου φάνηκε. O Lil’ Wayne δεν έχει καν κουπλέ, αλλά έχει ο Shyne και αυτό φτάνει για να το καταστρέψει. Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση που έχει τον Nas συγκεκριμένα εκεί. Ποιος ο λόγος? Τι καλό βγήκε από αυτό ήθελα να ‘ξερα? Πολύ κακή κίνηση! Ο Nas θέλει ολόκληρο δικό του κομμάτι χωρίς τους άλλους τρείς. Αν και νομίζω, πως δεν είχε κουπλέ ο Lil’ Wayne για το λόγο «murder you on your own shit». Στη deluxe edition του δίσκου, βρίσκουμε και άλλα 3 bonus κομμάτια: «I Like the View, «Mirror με συμμετοχή Bruno Mars (πολύ ωραίο μάλιστα) και το «Two Shots»  με παραγωγή διαστημόπλοιου.

Για να συνοψίσουμε, το album είναι ωραίο, με πολλά lines, ατάκες, μεταφορές, αναφορές σε πρόσωπα, δυνατά beats αλλά και ωραίες χαλαρές παραγωγές και οτιδήποτε μπορεί να χαρακτηρίσει έναν rap δίσκο, δείχνοντας ότι ο Lil’ Wayne είναι ακόμα ντούρος και με όρεξη. Αλλά κάτι λείπει! Η διαφορά με το προηγούμενο «Tha Carter» είναι φανερή. Δε με άφησε με το «WOW» που με άφησε το «Carter III» , αλλά με ικανοποίησε αρκετά. Βλέπουμε όμως ότι η ανοδική πορεία της σειράς βρήκε εμπόδιο, αλλά όχι σε βαθμό μετριότητας.

Για μένα άξιζε η αναμονή γιατί μου έδωσε κι άλλο υλικό, έστω κι αν δεν έφτασε τις πολύ ψηλές προσδοκίες μου. Άλλοι rappers ούτε καν σκέφτονται να σου δώσουνε υλικό να ακούς. Αν για ένα πράμα που έχω για να χαρακτηρίσω τον Wayne, είναι ότι δουλεύει πολύ και δίνει πολύ «πράμα» στο κοινό του. Και το τελευταίο πράγμα που ήθελα να πω είναι, για ποιο λόγο να μη βάλεις το «Dear Anne»στο δίσκο σου?

Βαθμολογία:

Tracklist:

  1. Intro (prod. by Willy Will)
  2. Blunt Blowin (prod. by Develop)
  3. MegaMan (prod. by MegaMan)
  4. 6 Foot 7 Foot feat. Cory Gunz (prod. byBangladesh)
  5. Nightmares of the Bottom (prod. by Snizzy & Kenoe)
  6. She Will feat. Drake (prod. by T-Minus)
  7. How to Hate feat. T-Pain (prod. by Young Fyre)
  8. Interlude feat. Tech N9ne (prod. by Willy Will)
  9. John feat. Rick Ross (prod. by Polow da Don, Rob Holladay & Ayo the Producer)
  10. Abortion (prod. by StreetRunner & Commission)
  11. So Special feat. John Legend (prod. by Cool & Dre)
  12. How to Love (prod. by Noel “Detail” Fisher & Drum Up)
  13. President Carter (prod. by Infamous)
  14. It’s Good feat. Drake & Jadakiss (prod. by Boi-1da & Matthew Burnett)
  15. Outro feat. Bun B, Nas, Shyne & Busta Rhymes) (prod. by Willy Will)
Deluxe Edition:
16.  I Like The View
17.  Mirror feat. Bruno Mars
18.  Two Shots

 

2 Comments

  1. το οτι ελειπε απο το interlude δεν τον γλυτωσε απο το murder you on your own shit…σε μενα εδωσε την αισθηση οτι φοβαται πραγμα που νομιζω οτι ειναι χειροτερο για τον ιδιο…το προβλημα του αλμπουμ ειναι οτι του λειπει το παλιο του γρηγορο delivery…που εκανε τα punchlines να ακουγονται ακομα πιο δυνατα…και μαζι με τη δυναμη χανεται η ζωντανια και ο παιχνιδιαρικος χαρακτηρας των στιχων του… πραγματα που σε τραβηξαν αρχικα στον lil wayne…για πρωτη φορα τον ακουω να βαριεται και οπως ηδη φημολογειται αυτο το αλμπουμ του ισως να ειναι το τελευταιο…πικρα…

  2. δε λέω για το interlude αλλά για το outro που είχε nas μέσα. και πές το “murder you on your own shit” άστο, μα στο outro του δίσκου να μη συμμετέχεις? ντροπή. μιλάμε για το κλείσιμο του δίσκου σου. θες δε θες, μένει στον ακροατή το “φινάλε”.
    η ζωντάνια του έχει πέσει, συμφωνώ. από Carter III και πίσω ήτανε η καλύτερη εποχή του no doubt. αλλά ευτυχώς τα lines του πέφτανε με το τσουβάλι. πολλά κιλά lines το Carter IV.
    και κάπου διάβασα πως τελικά δε θα είναι το τελευταίο album του. ίσως το τελευταίο “Tha Carter”, αλλά έχει υποσχεθεί κι άλλα albums.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *