Κριτική Δίσκου: Game – The R.E.D. Album


Αν έλεγες σε κάποιον πριν 3 μήνες ότι το «Red Album» θα το ακούμε στα μέσα του Αυγούστου, το ποιο πιθανό ήταν να σε κοροϊδέψει και όχι να σε πάρει στα σοβαρά. Και όμως, ο Κύριος Game μετά από 2 χρόνια με συνεχόμενα push backs κατάφερε να βρει το “κόλπο” και να το κυκλοφορήσει επιτέλους. Άραγε τι να μας επιφυλάσσει ο ράππερ από το Compton; Θα μπορέσει να επιστρέψει στην εποχή του «Documentary» ή θα ακολουθήσει τα βήματα των τελευταίων ετών; Το Beat-Town το άκουσε και σας το παρουσιάζει όπως κανένας άλλος.

Κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας έχουν υπάρξει άπειρα singles, αλλά κανένα δεν μπόρεσε να κάνει την διαφορά. Όλα ήταν πρόχειρα singles μπας και αποκτήσει λίγο buzz, ώστε να μπορέσει να βγάλει το CD. Τι έγινε όμως αυτή την φορά και η δισκογραφική του έδωσε το “ΟΚ” που ψάχνει τόσα χρόνια; Η απάντηση βρίσκεται στο “σάρσαλο” που έγινε με την κυκλοφορία του videoclip του «Red Nation», όπου απαγορεύτηκε στο MTV και για κάποιο καιρό ήταν στην επιφάνεια των Media.
.
Το δεύτερο single δεν άργησε. Μετά τον Lil Wayne δοκίμασε τον Chris Brown για να αυξήσει το hype του δίσκου. Ένα κομμάτι σε ύφος μπαλάντας με τον Chris Brown να κρατάει την κιθάρα και να τραγουδάει σε ήρεμους ρυθμούς. Φαίνεται η Interscope ήταν ευχαριστημένη με τα views του «Pot Of Gold». Εμένα προσωπικά κανένα από τα δυο single δεν με έπεισε ότι o Game θα μπορέσει να επιστρέψει στον καιρό των επιτυχιών του με G-Unit. Όταν έβαλα το CD να παίζει άκουσα μερικά κομμάτια που με έκαναν να λέω ότι ίσως να ακούσουμε έναν Game με μπόλικο west coast ύφος. Το «The City» με τον Kendrick Lamar σε παραγωγή Cool & Dre με το γνωστό πιανάκι και τα δυνατά drums που η δυτική ακτή προτιμάει. Μετά πάμε στο «Drug Test» όπου ο Game μαζεύει την τετράδα του «Kush» για να φτιάξουν δημιουργήσουν ένα “compton κλήμα“.
.
O λόγος για τους Dr.Dre, Snoop Dogg, Sly ενώ στο beat έχουμε τον Dj Khalil. O Khalil μπόρεσε να κάνει αυτό που του ζήτησαν και το κομμάτι είναι από highlight του δίσκου. Αυτό το κλήμα δυστυχώς δεν κράτησε για πολύ.
Καθώς η ακρόαση συνέχιζε, το CD άλλαζε ύφος κομμάτι με το κομμάτι με αποτέλεσμα στα μέσα του δίσκου να έχει αρκετά ποιο soft στυλ, κάτι που χαλάει όλη την ατμόσφαιρα που κατάφερε να κάνει ο Game στην αρχή του δίσκου. Τα κομμάτια δεν ήταν κακά. Το «Heavy Artillery» για παράδειγμα ήταν αρκετά ωραίο με τον Rick Ross να δίνει αυτό που ξέρει να δίνει, ο Beanie Sigel ήταν καλός, ενώ οι StreetRunners στο beat ήταν πολύ καλοί. Ωστόσο το έχασε αρκετά από εκείνο το σημείο και μετά. Κάποια ανάλαφρα hook από τον Lloyd για παράδειγμα ή ένα περίεργο κομμάτι με Big Boi και E-40 που θα μπορούσε κάλλιστα να μείνει στα left overs. Από οτι φαίνεται ο Mars, αν και δεν έκανε κακή δουλειά. δεν μπόρεσε να ταιριάξει σε αυτό που ήθελε να βγάλει ο Game.

Προς το τέλος κάτι πάει να σώσει με μερικά καλά beats από Boi-1da στο «All I Know» ή  το «Born In The Trap». Από Premier η αλήθεια είναι ότι περίμενα καλύτερο beat που τελευταία σίγουρα έχει πέσει αρκετά αλλά το κομμάτι δεν θα μπορούσε να μην είναι καλό. Οι Neptunes δεν κάνανε άσχημη δουλειά, πράγμα που δεν το περίμενα και το κομμάτι δεν βγήκε άσχημο με την Nelly Furtado να δίνει φωνητικά και να βάζει το δικό της χρώμα στο αποτέλεσμα. Το CD κλείνει με ένα ωραίο pitchaρισμένο sample από τον Mars στο «California Dream». Γενικά στο θέμα των παραγωγών ήταν αρκετά ικανοποιητικό έχοντας τα “Ups & Downs“, αλλά σε καμιά των περιπτώσεων δεν ήταν κακά αλλά και σίγουρα δεν ήταν και αριστούργημα.

Αλλά αυτό που ρίχνει επίπεδο στον δίσκο δεν είναι τα beats, όπως αρχικά περίμενα. Το πρώτο είναι τα πολλά κομμάτια. 21 κομμάτια είναι πολλά. Πόσο μάλλον για έναν ράππερ που έχει μείνει αρκετά στάσιμος στο rap του. Η θεματολογία είναι η γνωστή που έχει από το ξεκίνημα της καριέρας του, κάνοντας συνεχές αναφορές σε ονόματα που πλέον έχουν καταντήσει κλισέ. Στο album λείπει η δημιουργία, η έμπνευση και γενικά η αλλαγή σελίδας μετά από τόσα που έχει περάσει η καριέρα του Game. Προσωπικά δεν μου πρόσφερε κάτι νέο, ενώ περίμενα να δώσει κάτι νέο. Πέρα από αυτά, το CD ήταν καλύτερο των προσδοκιών μου, μιας και τόσα χρόνια το έχει κουράσει με κάποιες κακές επιλογές. Σίγουρα την αξίζει από όλους όσους έχουν μία συμπάθεια στον Game.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν:«The City»,«Drug Test», « Martians vs. Goblins»,  «Red Nation», «Heavy Artillery», «Born in the Trap»

Tracklist:

01. Dr. Dre (Intro)
02. The City feat. Kendrick Lamar
03. Drug Test feat. Dr. Dre, Snoop Dogg, & Sly
04. Martians vs. Goblins feat. Tyler, the Creator & Lil Wayne
05. Red Nation feat. Lil Wayne
06. Dr. Dre 1 (Interlude)
07. Good Girls Go Bad feat. Drake
08. Ricky
09. The Good, The Bad, The Ugly
10. Heavy Artillery feat. Rick Ross & Beanie Sigel
11. Paramedics feat. Young Jeezy
12. Speakers on Blast feat. E-40 & Big Boi
13. Hello feat. Lloyd
14. All the Way Gone feat. Mario & Wale
15. Pot of Gold feat. Chris Brown
16. Dr. Dre 2 (Interlude)
17. All I Know feat. Luu Breeze
18. Born in the Trap
19. Mama Knows feat. Nelly Furtado
20. California Dream
21. Dr. Dre (Outro)

.

3 Comments

  1. Καμία αναφορά στο υπέρτατο “Ricky”? Το καλύτερο κομμάτι που άκουσα για φέτος. Απλά επικό. Όπως και το The City. Γενικώς τα πρωτα 10 tracks ήταν ένα και ένα. Όπως και τα 5 τελευταία. Απλά στη μέση έχει αρκετά fillers και αδιάφορα beats. Σίγουρα καλύτερο από L.A.X. Πιστεύω έπρεπε να πάρει ένα 3.5 το λιγότερο. Πολύ δυνατό album για μένα.

  2. επιτελους το εβγαλε. Ειχα βαρεθει να βλεπω mixtapes στα διαφορα site για την ¨”προωθηση” του

  3. @Deedo 3,5?? Ούτε καν.Εδώ είχε lines σχεδόν αυτούσια από παλιότερα κομμάτια του.21 κομμάτια με το εκνευριστικό namedroppin’,δικό του style στα fts 0 και μία τεράστια κοιλιά λες και είναι ο Πάγκαλος.Το 3 το έδωσα επειδή περίμενα στα beats να είναι χειρότερος. Αν είχε πιο μέτρια beats πήγαινε για 2,5 καρφωτό.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *