Κριτική Δίσκου: Snoop Dogg – Doggumentary

Σε μία συζήτηση που είχα μ’ έναν καλό μου φίλο χθες, του έλεγα χαρακτηριστικά ότι «άκουγα το νέο album του Snoop Dogg και προβλέπω να του δίνω κάνα 2,5ρακι». Όταν εκείνος μου απάντησε: «Αλήθεια? Τότε παίζει να λέει»  κατάλαβα γι’ άλλη μια φορά, το πόσο πολύ έχει ξεπέσει ο θρυλικός αυτός Westcoast rapper στα μάτια των fans του είδους. Όχι επειδή «δεν το κρατάει αληθινό», αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι τα τελευταία του CDs ουσιαστικά δεν ακουγόντουσαν. Από το 2006 είχα να ακούσω έναν σοβαρό δίσκο του Doggfather και κοιτώντας την τεράστια λίστα κομματιών στο νέο «Doggumentary», οι ελπίδες για μία καλή δουλειά που είχα πριν την ακρόαση φάνταζαν ελάχιστες πλέον…

Δεν είναι βέβαια μόνο η tracklist που με είχε προϊδεάσει για ένα κακό αποτέλεσμα, αλλά και τα βασικά singles «Sweat» και «Boom». Το πρώτο είναι απίστευτα κακόγουστο (χίλιες φορές να έβαζε στην θέση του το remix του David Guetta σαν bonus κομμάτι) και το δεύτερο έδειχνε στα πρώτα δευτερόλεπτα στοιχεία καλού radio single, μέχρι που ήρθε το παντελώς αδιάφορο ρεφρέν του T-Pain. Όσοι όμως παρακολουθούσαν και τις διαρροές των τελευταίων ημερών από το «Doggumentary», θα είχαν ακούσει σίγουρα το φοβερό «I Don’t Need A Bitch» και το χαλαρό «El Lay», το οποίο μπορεί να μην είναι σούπερ, αλλά τουλάχιστον είναι ευχάριστο σαν ιδέα. Η αλήθεια είναι, ότι κομμάτι σαν το «I Don’t Need A Bitch» είχα να ακούσω αρκετά χρόνια από τον Snoop Dogg, αναθερμαίνοντας αυτόματα κατά κάποιον τρόπο το ενδιαφέρον μου για την συγκεκριμένη ακρόαση. Πράγματι, δεν ήταν τα τραγούδια όλα μέτρια, αλλά αντίθετα ανακαλύπτει κανείς αρκετές θετικές στιγμές μέσα στο «Doggumentary». Ήδη μετά το πρώτο περίεργο intro, ακολουθεί μία μία πολύ καλή τριάδα, με ατμόσφαιρα («My Own Way») και λιγοστά funkadelic στοιχεία («Wonder What I Do»). Ξαφνικά όμως, εμφανίζεται από το πουθενά το κάκιστο «My Func House» το οποίο βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου, χωρίς να μπορεί να χρησιμοποιήσει προς όφελος του τις συνεργασίες με Young Jeezy και E-40.

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα του «Doggumentary». Πέφτει στην παγίδα των fillers, των κομματιών που υπάρχουν απλά για να υπάρχουν και το μόνο που καταφέρνει ο Snoop είναι να βάζει τρικλοποδιές στον εαυτό του.Τ ο εξωπραγματικό νούμερο των 21 τραγουδιών (!), το οποίο τεστάρει στο μάξιμουμ τα νεύρα του μέσου ακροατή (φτάνει τα 79 λεπτά η συνολική διάρκεια!), είναι ένα δυνατό φάουλ στην συνοχή του δίσκου. Για τα singles τα είπα και πιο πάνω, το «Platinum» συνεχίζει την κουραστική ανακύκλωση ιδεών του Lex Luger και δημιουργίες σαν το «Raised In Da Hood» δεν έχουν καμία θέση σ’ ένα album ενός τόσο μεγάλου ονόματος. Οπότε, μία λύση υπήρχε για μένα ώστε να συγκεντρωθώ στα θετικά αυτής της κυκλοφορίας: η αφαίρεση των έξι-επτά fillers από την tracklist. Κάπου εκεί κατάλαβα, το πόσο καλύτερο θα μπορούσε να είναι το image αυτού του δίσκου. Όχι μόνο επειδή έχει μερικά εξαιρετικά tracks («Cold Game»), αλλά και επειδή έχει κάποιες προσπάθειες που δίνουν ένα καλλιτεχνικό ενδιαφέρον στον δίσκο, όπως π.χ. οι συνεργασίες με Gorillaz, Kanye West ή το ενδιαφέρον και αστείο ντουέτο με Willie Nelson. Εκεί κατάλαβα, ότι ήταν η πρώτη φορά μετά από μία πενταετία όπου βρήκα τόσες καλές προσπάθειες από τον Snoop Dogg μαζεμένες σ’ ένα LP.

To «Doggumentary» είναι πολύ καλύτερο απ’ ότι περίμενα όταν επικεντρώνομαι στις καλές στιγμές του και ας είχε τις δυσκολίες που είχα προβλέψει. Σαν ολοκληρωμένη δουλειά κουράζει αφάνταστα, είναι πρακτικά αδύνατον εν έτει 2011 να σταθεί μία τέτοια δισκογραφική κίνηση αξιόλογα. Από την άλλη, θα ήταν λάθος να αποτρέψω ανθρώπους που σκεφτόντουσαν μία αγορά αυτού το album, γιατί μέσα σ’ όλο αυτό το αρνητικό executive producing ξεχωρίζουν αρκετά αξιόλογα τραγούδια. Ίσως, δεν είναι τυχαίο ότι ήταν μία από τις λίγες φορές στις οποίες ο Snoop Dogg θύμισε (έστω και λίγο) έναν βετεράνο rapper ο οποίος το κατέχει ακόμα το άθλημα. Πρόκειται για ένα album που φαίνεται στην αρχή μέτριο, αλλά στο τέλος ομολογώ ότι τα καλά κομμάτια υπερτερούν στην γεύση που σου αφήνουν έναντι των κακών προσπαθειών του Snoop. Είναι στο χέρι του καθενός να δει το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «The Way Life Used to Be», «My Own Way», «I Don’t Need No Bi*ch», «We Rest In Cali», «Gangbang Rookie», «This Weed Iz Mine», «Cold Game»

Tracklist:

01. Toyz N Da Hood (Feat. Bootsy Collins)
02. The Way Life Used to Be
03. My Own Way (Feat. Denaun Porter)
04. Wonder What It Do
05. My Func House
06. Peer Pressure
07. I Don’t Need No Bi*ch (Feat. Devin The Dude & Kobe)
08. Platinum (Feat. R. Kelly)
09. Boom (Feat. T-Pain) (Prod. Scott Storch)
10. El Lay (Feat. Marty James)
11. We Rest In Cali
12. Gangbang Rookie (Feat. Pilot)
13. This Weed Iz Mine (Feat. Wiz Khalifa)
14. Wet
15. Take U Home (Feat. Too $hort, Kokane & Daz Dillinger)
16. Sumthing Like This Night (Feat. Gorillaz)
17. Superman (Feat. Willie Nelson)
18. Eyez Closed (Feat. Kanye West & John Legend)
19. Raised In Da Hood
20. It’s D Only Thang
21. Cold Game (Feat. LaToya Williams)

.

I Don’t Need No Bi*ch (Feat. Devin The Dude & Kobe)

2 Comments

  1. File m pragmatika ehoume to idio gousto , to review sou einai aplo kai katholou kourastiko , auto akribos ithela na diabaso . Pantos ksafniastika , ehoume akribos to idio gousto sta komatia pou les oti ksehorisan.
    Απο σήμερα ειμαι Fan τις ιστοσελίδας.

  2. hahaha σε ευχαριστω πολυ φιλε μου για τα καλα σου λογια! Μπορεις να γινεις και μελος στο facebook group για να βλεπεις κι απο εκει τα νεα της ημερας! Παντως, χαιρομαι που δεν ειμουν ο μονος που το βρηκα καλο σαν αποτελεσμα αυτο το αλμπουμ. Υπηρχε μεγάλη αρνητικη προκατάληψη το τελευταιο διάστημα για τον snoop.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *