Κριτική Δίσκου: Pharoahe Monch – W.A.R. (We Are Renegades)

Ερωτήθηκα αρκετές φορές μέσα στο τελευταίο διάστημα για τον νέο δίσκο του Pharoahe Monch και συγκεκριμένα, για τον λόγο που δεν έχω γράψει ακόμα ένα review για εκείνο. Ο πρώτος και βασικότερος όλων, είναι ότι περίμενα καρτερικά την «κυκλοφορία» του δίσκου χωρίς τα απίστευτα ενοχλητικά shouts της εταιρίας, όταν το είχε βγάλει με streaming μεθόδους. Ο δεύτερος λόγος για την μικρή καθυστέρηση που υπήρξε και μετά το επίσημο release του πολυαναμενόμενου αυτού δίσκου, ήταν το φουσκωμένο πρόγραμμα των τελευταίων ημερών. Τα λέω αυτά, γιατί πράγματι μετανιώνω που δεν κατάφερα να κάτσω νωρίτερα να γράψω γι’ αυτό το εντυπωσιακό album.

.

Το γεγονός ότι λυρικά δεν θα με απογοήτευε ο Pharoahe Monch ήταν αναμενόμενο. Όχι μόνο επειδή είναι ένας κατά διαστήματα απίστευτος rapper, αλλά και για πρακτικούς λόγους. Σχεδόν τέσσερα χρόνια πέρασαν από την τελευταία του δουλειά «Desire» και γενικότερα είναι ένας καλλιτέχνης που δεν τα πάει καλά με την ποσότητα (μόλις τρεις επίσημες solo κυκλοφορίες κατά την διάρκεια της καριέρας του). Οπότε μεσολάβησαν πάρα πολλοί μήνες ώστε να φτιάξει κάτι καλό και ν’ αναφερθεί σε διάφορα θέματα, είτε πολιτικά είτε για να κράξει τις προηγούμενες εταιρίες του. Μα πάνω απ’ όλα καταφέρνει και κλέβει την παράσταση ο ίδιος με το πάθος που δείχνει γι’ άλλη μια φορά μέσα σ’ έναν δίσκο του. Είναι ένας MC που του αρέσει να βγάζει προς τα έξω την συγκέντρωση σ’ αυτό που κάνει, αφού πολύ δύσκολα θα τον βρω να λέει κάτι ανούσιο ή να χάνει τον ρυθμό των λέξεων του. Άλλωστε, η δύναμή του βρίσκεται και πάλι στην τεχνική που έχει. Όλα αυτά θα εκπλήξουν το νέο κοινό, ακροατές που δεν τον γνώριζαν και μάλλον δεν έχουν ακούσει ποτέ γι’ αυτόν τον άνθρωπο μέχρι τώρα. Οι παλιότεροι, ξέρουν, γνωρίζουν και μπορούν να κοιμηθούν ήσυχοι σ’ ότι αφορά τις ρίμες του Pharoahe Monch. Υπάρχουν δείγματα έξυπνου rap, για όσους συνεχίζουν να προσέχουν το περιεχόμενο των λέξεων ενός MC, χωρίς να δείχνουν το ενδιαφέρουν τους μόνο για τα beats.

Εννοείτε, πώς η λυρικότητα του Pharoahe Monch δεν μπορεί να με αποπροσανατολίσει από το ηχητικό του πλάνο. Άλλωστε, όπως σ’ όλα τα μουσικά ήδη, με ενδιαφέρει πρωτίστως το θέμα του δεσίματος του καλλιτέχνη με τα υπόλοιπα απαραίτητα εργαλεία. Τα beats που δόθηκαν από τους Marco Polo, Exile, Diamond D, M-Phazes, Samiyam και Adam Deitch & Eric Krasno εξυπηρετούν τις απαιτήσεις της στιγμής και όχι τόσο την διάρκεια. Τo «Evolve» ταιριάζει τέλεια, η παραγωγή του «W.A.R» μπερδεύει αλλά συγχρόνως δένει απόλυτα με την συμμετοχή του Immortal Technique και το «Black Hand Side» βοηθάει τα κεντρικά πρόσωπα να σερφάρουν απάνω στις ήρεμες νότες. Όλα αυτά μαζί όμως, δεν ταιριάζουν στον βαθμό που τουλάχιστον εγώ επιθυμούσα. Αυτό το κατάλαβα στο τελευταίο δεκάλεπτο, όπου «Assassins» και «Still Standing» δεν μου ταίριαζαν και τόσο καλά για να συνυπάρχουν σε τόσο κοντινά διαστήματα. Το καθένα όμως, για τους δικούς του λόγους, με συναρπάσει και θα με κάνει στο μέλλον να τα έχω άμεσα ως πρώτες επιλογές όταν θα φτιάχνω κάποιες συγκεκριμένες playlists. Οι παραγωγές γενικότερα ικανοποιούν, δεν είναι όλες τέλειες, ούτε δίνουν το απαιτούμενο δέσιμο για ένα classic, αλλά προωθούν το βασικό ύφος της σοβαρής πλευράς της Hip-Hop Music. Δηλαδή,…

…ακριβώς αυτό που πρεσβεύει ο Pharoahe Monch σαν καλλιτέχνης, rapper, άνθρωπος και ότι άλλο θέλετε. Είναι λίγο στενάχωρο να βλέπεις μετριότατα τυπάκια να κατακτούν για πλάκα τα charts και ο συγκεκριμένος MC να δυσκολεύετε να έχει ένα σοβαρό buzz. Και να πω ότι κουράζει με την παρουσία του? Κάθε άλλο, άποψη μου είναι μάλιστα ότι όσο complex και να είναι τα rhymes του, άλλο τόσο προσβάσιμα μου ακούγονται την στιγμή που απολαμβάνω τις δημιουργίες του. Τα 47 λεπτά μου φάνηκαν κι εμένα στην αρχή «λίγα», για ένα album που περίμενα με αρκετή ανυπομονησία εδώ και τόσο καιρό. Από την άλλη, η χαμηλή διάρκεια σώνει το υπαρκτό πρόβλημα της συνοχής του μουσικού συνόλου, το οποίο σ’ έναν τυπικό 60λεπτο δίσκο θα μ’ ενοχλούσε πολύ περισσότερο απ’ ότι τώρα. Συνυπολογίστε και τις σωστές συνεργασίες που έκλεισε με διάφορους συναδέλφους και έχετε το album «W.A.R. (We Are Renegades)» το οποίο ανακηρύσσει έμμεσα τον πόλεμο στα αδιάφορα στιχάκια των ημερών και στα Hip-Hop CDs χωρίς ουσία.

 

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Evolve», «Clap (One Day)», «Black Hand Side», «Let My People Go», «Still Standing»

Tracklist:

01. The Warning Ft. Idris Elba
02. Calculated Amalgamation
03. Evolve
04. W.A.R. Ft. Immortal Technique And Vernon Reid
05. Clap (One Day) Ft. Showtyme And DJ Boogie Blind
06. Black Hand Side Ft. Styles P And Phonte
07. Let My People Go
08. Shine Ft. Mela Machinko
09. Haile Salassie Karate Ft. Mr. Porter
10. The Hitman
11. Assassins Ft. Jean Grae And Royce Da 5’9′
12. The Grand Illusion (Circa 1973) Ft. Citizen Cope
13. Still Standing Ft. Jill Scott

.

Black Hand Side (Feat. Styles P & Phonte)

One Comment

  1. Πήρε 4αράκι?Εγώ στο 3,5 το είχα.Θα το ξανα ακούσω πιο προσεκτικά.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *