Κριτική Δίσκου: Lupe Fiasco – Lasers

 

Λένε ότι οι υποστηρικτές κάποιου κάνουν πάντα τα στραβά μάτια για τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη, ακόμα και αν αλλάξει στυλ ή χειροτερέψει σε αυτό που κάνει. Σωστό, αλλά τις περισσότερες φορές το μεγαλύτερο μέρος των fans έχει και ιδιαίτερα υψηλές απαιτήσεις, ακριβώς επειδή είναι ο αγαπημένος τους artist. Οι περιπτώσεις όπου οι μικροί «Stans» υπερτερούν των ανθρώπων που περιμένουν πολλά από ένα LP, συναντιόνται σε φαινόμενα τύπου Backstreet Boys. Στον Lupe Fiasco τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο κόσμος περιμένει στιχουργικά και παραγωγικά πολλά, επειδή έτσι τους έμαθε από την πρώτη μέρα της καριέρας του. Αν απογοητεύσει έστω και λίγο, το συγκεκριμένο fanbase ενδεχομένως να του γυρίσει την πλάτη

.

Θεωρώ τον Lupe Fiasco έναν από τους καλύτερους νέους rappers της εποχής μας, αφού με το ντεμπούτο του είχε κατασπαράξει λυρικά τον ανταγωνισμό του. Στην καριέρα του στάθηκε ιδιαίτερα άτυχος, μία με τις διαρροές των δίσκων του (μήνες πριν την επίσημη κυκλοφορία), μία με χαμένες ευκαιρίες για πετυχημένα singles (το «Nothing On You» κατέληξε στον B.o.B) και με άπειρες διαμάχες με την δισκογραφική εταιρία του. Το τελευταίο άλλωστε καθυστέρησε το «Lasers» σχεδόν δύο ολόκληρα χρόνια και όλη αυτή την πικρία την βγάζει ο ίδιος ήδη μέσα από τα singles του νέου του δίσκου:

«They treat you like a slave, with chains all on your soul,
and put whips up on your back,
they be lying through they teeth
hope you slip up off your path»

Αυτή η πίεση φαίνεται απ’ όλο το ύφος του δίσκου, γιατί κατά την άποψη μου το «Lasers» είναι το λιγότερο «Lupe-Album» απ’ όσα έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα. Η εταιρία πίεσε εμφανέστατα να προχωρήσει σ’ ένα πολύ πιο Pop μουσικό στυλ και με αρκετό mass appeal. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά ποιοτικά τα περισσότερα beats βρίσκονται ένα σκαλί κάτω από τα τραγούδια που τον εκτόξευσαν στην Hip-Hop κοινότητα. Tα «I Don’t Wanna Care Right Now» και «Out Of My Head», όσο θετικός και να είμαι απέναντι σε ραδιοφωνικά ανάλαφρα κομμάτια, δεν με εντυπωσιάζουν. Συγκριτικά με τα singles που είχαν βγει το τελευταίο διάστημα («The Show Goes On», «Words I Never Said) δεν έχουν καμία επαφή. Ο Lupe Fiasco κρατάει ψηλά τον λυρικό πήχη, προσπαθεί να προσαρμοστεί πάνω στα νέα μουσικά για εκείνον χαλιά, όμως δεν εκλαμβάνω το αποτέλεσμα που θα ήθελα. Δεν ξέρω γιατί υπήρξε τόσο μεγάλη επιμονή στις συνεργασίες με MDMA, αφού μόνο μία προσέφερε ένα αρκετά αξιόλογο tune («Coming Up»). Από την στιγμή που συνεργάζεται τόσο αρμονικά με τους Mathew Santos και Sarah Green στο παρελθόν, γιατί να αλλάξεις μία πετυχημένη συνταγή? Που έχει αποφέρει και πωλήσεις! Άβυσσος η ψυχή της δισκογραφικής…

Ας εστιάσουμε όμως την προσοχή μας στον MC, ο οποίος καταβάλει συγκινητικές προσπάθειες ακόμα και στους ηχητικούς «δούρειους ίππους» του ραδιοφώνου. Στο εξαιρετικό τραγούδι με την Skylar Grey, απευθύνετε σε άπειρες θεματολογίες:

«I really think the war on terror is a bunch of bullshit
Just a poor excuse for you to use up all your bullets»

«Gaza strip was getting bombed, Obama didn’t say shit
That’s why I ain’t vote for him, next one either
I’ma part of the problem, my problem is I’m peaceful
And I believe in the people.
».

Σίγουρα, ατάκες όπως το «9/11 building 7 did they really pull it» κουράζουν πλέον ακόμα και τους πιο κολλημένους συνομοσιολόγους, αλλά όλο αυτό το παρουσιάζει μ’ ένα ωραίο περιτύλιγμα που σε κάνει να εύχεσαι να υπήρχαν περισσότερα παρόμοια τραγούδια στο ραδιόφωνο. Βασικά, από την στιγμή που δοθεί σε αυτή την δουλειά περισσότερος χρόνος και ξεπεραστεί το σοκ της διαφορετικής καλλιτεχνικής προσέγγισης σε σύγκριση με παλαιότερες ηχογραφήσεις, θα σου έρθει μία σκέψη στο μυαλό: αν ήταν ο μέσος rapper να κυκλοφορεί ένα τέτοιο mainstream LP, τότε θα κοιμόμουν και θα ξυπνούσα αγκαλιά με το MTV και το Mad.

To «Lasers» απευθύνετε άμεσα σ’ ένα νέο κοινό και έμμεσα στους παλιούς followers του Fiasco. Αυτό θα κακοφανεί σίγουρα σε αρκετούς ακροατές που περίμεναν ένα δεύτερο «The Cool». Δεν κάνει όμως να παραβλέψουν ότι παρ’ όλο τον πόλεμο που δέχθηκε από τα αφεντικά του γι’ αυτό τον δίσκο, μπόρεσε και πέρασε με το έτσι θέλω το εξαιρετικό «All Black Everything». Ακόμα και στην ύστατη προσπάθεια δημιουργίας ενός chart topper (βάζοντας τον Eric Turner στο CD), προσπαθεί να μην παρασυρθεί λυρικά. Οι παραγωγές δεν τον βοηθούν να ελιχθεί με το γνωστού flow του και την απερίγραπτη μεταφορά των στοίχων του, αλλά ακόμα και έτσι είναι πολύ πάνω από τον μέσο όρο. Όπως και να’χει,…

…ένα «καλό» album θα φανεί την πρώτη στιγμή για αρκετούς ως μία αποτυχία. Ειδικά όταν προέρχεσαι από έναν (σχεδόν) ΚΛΑΣΣΙΚΌ δίσκο, ένα φοβερό «The Cool» και άπειρα Mixtapes. Αν ήταν το «Lasers» να θυσιαστεί στον βωμό του airplay για να μας δοθεί η ευκαιρία να ακούσουμε στο τέλος της χρονιάς το «Food & Liquor II», τότε χαίρομαι για το τελικό αποτέλεσμα. Προσφέρει έξι-επτά ανάλαφρα τραγούδια με φανταχτερές και εντυπωσιακές στιγμές, ένα μικρό tracklist και αποφεύγει να χαρακτηριστεί ως μία αντικειμενικά μέτρια προσπάθεια. Υπάρχουν δημιουργίες που θα αρέσουν σ’ ένα πολύ μεγάλο μέρος του κοινού, αρκεί να κοιτάξουν και λίγο παραπέρα από τα ήδη γνωστά για εκείνους ονόματα. Ίσως, πρόκειται για μία ευκαιρία για τον Lupe να προσελκύσει ένα κοινό που δεν ζει μέσα στα ψαγμένα forums και blogs και να το κάνει (έστω και από σπόντα) να αγαπήσει το καλό rap.

Υ.Γ.: Πρώτη φορά βλέπω τόσο «περίεργο» executive producing. Προσπαθείς να κάνεις πωλήσεις, να μπεις στα Pop ραδιόφωνα, να τσακώνεσαι ουσιαστικά με τον καλλιτέχνη σου και να αφήνεις απ’ έξω το «I’m Beaming» και να λες «ναι» στην προσθήκη του «State Run Radio». Ασόβαρες επιλογές, που ευτυχώς διορθώνονται με την Deluxe Edition, της οποίας η αγορά φαντάζει ως μονόδρομος.

Βαθμολογία:

Deluxe Edition:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Letting Go», «The Show Goes On», «All Black Everything», «Never Forget You»

Tracklist:

01. Letting Go Ft. Sarah Green (Produced By The Future)
02. Words I Never Said Ft. Skylar Grey (Produced By Alex Da Kid)
03. Till I Get There (Produced By Needlz)
04. I Don’t Wanna Care Right Now Ft. MDMA (Produced By The Audibles)
05. Out Of My Head Ft. Trey Songz (Produced By Miykal Snoddy)
06. The Show Goes On (Produced By Kane Beatz)
07. Beautiful Lasers (2Ways) Ft. MDMA (Produced By The Future)
08. Coming Up Ft. MDMA (Produced By The Future)
09. State Run Radio Ft. Matt Mahaffey (Produced By The Future)
10. Break The Chain Ft. Eric Turner And Sway (Produced By iSHi)
11. All Black Everything (Produced By Wizzo Buchanan)
12. Never Forget You Ft. John Legend (Produced By Wonda Co-Produced By Arden Altino)

Deluxe Edition:

13. Go To Sleep
14. I’m Beaming
15. Shining Down (feat. Mathew Santos)

.

The Show Goes On

6 Comments

  1. νομιζω οτι μαυτη σου τη βαθμολογια αδικεις δουλειες οπως το rolling papers που ηταν πολυ ανωτερο απο το lasers…καταλαβαινω οτι το κακο αποτελεσμα οφειλεται κυριως στην πιεση της εταιριας αλλα αυτο δεν αλλαζει το γεγονος οτι ειναι ενας πολυ μετριος δισκος για ενα τετοιο ραππερ…

  2. Βασικά, το Rolling Papers είναι γραμμένο από άλλον συνεργάτη :p Παρ’ όλα αυτά, παραγωγικά μπορώ να συμφωνήσω μαζί σου ότι του Wiz Khalifa ήταν ανώτερο, είχε καλύτερη λειτουργία, χωρίς όμως να πρόκειται για κάτι τρομερό. Το θέμα είναι όμως, η στιχουργική διαφορά ανάμεσα τους, είναι πιο μεγάλη απ’ ότι αυτή στα beats τους.

    Δεν θέλω να πω ότι ο Wiz είναι κακός rapper, αλλά μόνο και μόνο το All Black Everything του Lupe, είναι πιο “ενδιαφέρον” σαν concept απ’ όλο το “Rolling Papers”. Βέβαια, είναι και πολύ διαφορετικοί σαν καλλιτέχνες, οπότε δύσκολα μπορείς να τους συγκρίνει κανείς εντελώς αντικειμενικά. Τεχνικά πάντως, ακόμα και εδώ, ο Lupe ήταν πάρα πάρα πολύ καλός.

  3. Επίσης το Lasers εκτώς απ’τον τεχνίτη Lupe, έχει μεγάλη ποικιλία σε ήχους, θεματολογίες και θετικά μηνύματα. Το Rolling Papers απ’την αρχή μέχρι το τέλος κινείται στο ίδιο mood, στρίβω γάρα, δε νιώθω τίποτα, κάνω 2 γραμμάρια τη μέρα και το βραδυ κουνιέμαι στο club. Κουράζει απ’τη μέση και μετά.

  4. ειναι αυτο που λεει ο ντιντο. καλο lp,αλλα μ’ ενα θεμα και τιποτα αλλο.αυτη πιστευω ειναι και η μεγαλη διαφορα οχι μονο μεταξυ των αλμπουμ, αλλα και τον ιδιων των rappers.

  5. πιστευω οτι η βασικη διαφορα των ραππερ ειναι οτι στον wiz ο συνδυσμος ποπ-ραπ παει πολυ περισοτερο αποτι στον lupe…προσωπικα λατρεψα τα 2 πρωτα cd του lupe και το σχολιο μου πιο πολυ βγηκε απο την απογοητευση μου για αυτον σε αυτο το δισκο παρα για τον θαυμασμο μου πρς τον wiz…ακομη το γεγονος οτι εχει ποικιλια στους ηχους δεν αλλαζει το γεγονος οτι πολλοι απαυτους τον μειωνουν…ο wiz δεν εχει ποικιλια αλλα εχει βρει κατι που του παει και το κανει πολυ καλα…προσωπικη αποψη και παντα ελπιζω να επιστρεψει o lupe με κατι ανταξιο του ταλεντο του…

  6. Ας ελπισουμε, ότι τον τιτλο Food & Liquor 2 δεν τον επελεξε τυχαια για το επομενο δισκακι του 😉

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *