Κριτική Δίσκου: Talib Kweli – Gutter Rainbows

Ο Talib Kweli είναι ο rapper που όλοι λατρεύουν. Και όταν λέω «όλοι», το εννοώ κυριολεκτικά: από τον απλό ακροατή, μέχρι τον μεγαλύτερο hater, από τους μουσικοκριτικούς, μέχρι και τους πιο γνωστούς rappers. Είτε είσαι κολλημένος με το παρελθόν, είτε γουστάρεις καγκουρίστηκα κομμάτια των 00’s, είναι αδύνατον να μην νιώθεις ότι ο συγκεκριμένος MC βρίσκεται ανεξαρτήτως φόρμας στην λίστα των 10 καλύτερων MCs της εποχής μας. Γιατί το λέω αυτό? Μία ακρόαση του νέο του LP θα σας κάνει να καταλάβετε τον λόγο.

Η rap μουσική έχει περάσει από πολλά και πλέον βρισκόμαστε σε μία περίοδο όπου προσωπικά είναι αδύνατον να φτιάχνομαι μόνο με το περιεχόμενο ενός τραγουδιού. Τα έχω ακούσει όλα, δύσκολα μπορεί να με εντυπωσιάσει ένα κομμάτι με αλήθειες ή δύσκολα θέματα την εποχή όπου μ’ ένα click μπορώ να βρω τα πάντα στο διαδίκτυο. Οπότε, το μόνο, ή για να μην ακουστώ απόλυτος, το καλύτερο όπλο για έναν rapper είναι τα skills που κατέχει. Ο τρόπος που θα μου μεταφέρει τα λεγόμενα του, το βάθος που υπάρχει στην τεχνική του και πολύ βασικό, οι μουσικές επιλογές του καλλιτέχνη που θα τον πλαισιώσουν στην ολοκληρωμένη ηχογράφηση του.

Το τελευταίο θέμα που θίγω το ξεχνούν αρκετοί MCs, αναγκάζοντας τους ακροατές να τους παρακολουθούν σε άχρωμα και βαρετά beats. Στο «Gutter Rainbows» υπάρχει μία αρμάδα παραγωγών που έδωσε αξιοπρόσεκτο υλικό στον Talib Kweli. Ο 88-Keys δίνει ένα χαρακτηριστικό  intro track, oι M-Phazes και Marco Polo προσθέτουν τις πρώτες «ντόπες» του δίσκου, και o S1 (παραγωγός του κομματιού «Power» του Kanye West) δίνει το mainstream approach που είναι απαραίτητο. Το «Mr. International» ελαφρύνει το κλίμα την σωστή στιγμή, με φωνητικά στο hook που είναι συμπαθητικά και τον Talib Kweli να ρολάρει εξαιρετικά πάνω στην συγκεκριμένη σύνθεση. Το ίδιο μοτίβο κρύβεται και στο «Wait For You», με τα blazers στο τέλος να προωθούν ένα συγκεκριμένο στυλ και την Kendra Ross να προσφέρει τις υπηρεσίες της δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό, βραδινό radio track. Το «Ain’t Waitin’» μπορεί για κάποιους να ακούγεται προβλεπόμενο η μέτριο, αλλά αν το απολαύσει κανείς μεμονωμένα, γίνετε γρήγορα κατανοητό ότι έχει τα φόντα για ένα πολύ καλό κομμάτι. Απλά, εκεί που το τοποθετήθηκε στην tracklist ακούγεται κάπως out of place.

Τα μικρά λαθάκια μπορεί να υπάρχουν και σίγουρα καμία από τις παραγωγές δεν χαρακτηρίζεται ως μουσικοσύνθεση δεκαετίας. Το «Gutter Rainbows» όμως, είναι η προσωποποίηση των ικανοτήτων του καλού rapper. Οι συμπαθητικές παραγωγές μεταμορφώνονται σε σούπερ τραγούδια επειδή υπάρχει μία χημεία με τον Talib Kweli. Για παράδειγμα, το «Tater Tot» μουσικά δεν μου λέει κάτι. Το γεγονός όμως ότι ο κεντρικός χαρακτήρας του album επέλεξε να δημιουργήσει ένα story telling tune πάνω σε αυτόν τον ήχο, το μετατρέπουν σ’ ένα από τα κρυφά highlights του CD. Η αντίδραση του Talib στα περισσότερα beats είναι καταλυτική κι αυτό επειδή πάντα έχει τον έλεγχο των δημιουργιών του. Το «Palookas» έχει την καλύτερη συμμετοχή του album, εκείνη του Sean Price. Σε αντίθεση με τις παρουσίες των Jean Grae, Blaq Toven κ.α. που ήταν καλοί, αλλά δεν μου έμειναν στο υποσυνείδητο, η συνεργασία με τον θρυλικό MC σε κάνει να έχεις το κομμάτι σε σταθερό repeat.

Η επιλογή του Kweli να αφήσει τα βαριά και κοινωνικοπολιτικά θέματα στην άκρη σε σχέση με το περσινό Reflection Eternal album ήταν η καλύτερη απόφαση γι’ αυτό το LP. Αν και πάντα υπάρχουν μερικά υπολείμματα σοβαρών θεματολογιών ( «Do they ask you your religion before you rent an apartment? / Is the answer burning Korans / So that we can defend Islamics?»), είναι φανερό ότι ήθελε να επικεντρωθεί στο image που λατρεύει να ακολουθεί στις solo δισκογραφίες του. Αυτό του δημιουργικού rapper που ξέρει να σου ζωγραφίζει εικόνες στο μυαλό, να κολλάει με μία απλότητα τις λέξεις μεταξύ τους, που γι’ άλλους συναδέλφους θα μοιάζει μ’ ένα χαοτικό παζλ που αποτελείτε από χιλιάδες κομμάτια. Χαλαρώνει και επιταχύνει το flow του χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και εξιστορεί ενδιάμεσα ένα θέμα χωρίς να τρενάρει την λειτουργία του project. Αυτή η γενικότερη έννοια που υπάρχει στο μυαλό του ως θεματολογία, τον ευνοεί για να δείξει τις κρυφές και φανερές πτυχές που έχει σαν καλλιτέχνης.

Έχοντας στο μυαλό μου ότι ενδεχομένως να απολαύσουμε ένα Black Star LP στο άμεσο μέλλον, με κάνει να ξεφυσάω με μία μικρή απογοήτευση που δεν είδα μία συνεργασία με Mos Def. Από την άλλη δεν θέλω να ακούγομαι γραφικός, μια και ο Talib Kweli αποδεικνύει γι’ άλλη μια φορά ότι δεν μασάει από ελλείψεις συνεργασιών ή major και indipendent συμβόλαια. Ότι και να του δώσεις θα στο μετατρέψει σε χρυσό και αυτό το λέω γνωρίζοντας ότι ακούγομαι σαν groupie του συγκεκριμένου rapper. Μπορεί και να είμαι, γιατί πολύ απλά μου αρέσει να ακούω έναν καλλιτέχνη που παίζει με δύσκολους συνδυασμούς λέξεων και τους κάνει να φαίνονται ως ιδιαίτερα προσβάσιμους. Έχω την εντύπωση, ότι λίγοι αμφέβαλαν αφού άκουσαν το πρώτο leak με τον τίτλο «Cold Rain» σε παραγωγή Ski, ότι στις 25 το μήνα θα υπάρχει στα χέρια μας μία ιδιαίτερα σοβαρή δουλειά. Αν και δεν μου αρέσει να προτρέχω, νομίζω ότι για τις ετήσιες «Top 15 Albums of the Year» λίστες που βγάζω στα τέλη κάθε χρονιάς, για τις φετινές υπάρχουν μόνο 14 κενές θέσεις ακόμα.

Βαθμολογία:
vote3,5

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Gutter Rainbows», «Palookas», «Cold Rain», «Tater Tot»

Tracklist:

01. After The Rain (produced by 88-Keys)
02. Gutter Rainbows (produced by M-Phazes)
03. So Low (produced by Shuko)
04. Palookas feat. Sean Price (produced by Marco Polo)
05. Mr. International feat. Nigel Hall (produced by S1)
06. I’m On One (produced by KHRYSIS!)
07. Wait For You feat. Kendra Ross (produced by S1)
08. Ain’t Waiting feat. Outasight (produced by 6th sense)
09. Cold Rain (produced by Ski Beatz)
10. Friends & Family (produced by E. Jones)
11. Tater Tot (produced by Nick Speed)
12. How You Love Me feat. Blaq Toven (produced by Blaq Toven)
13. Uh Oh feat. Jean Grae (produced by Oh No)
14. Self Savior feat. Chace Infinite (produced by Maurice Brown)

.

Cold Rain

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *