Κριτική Δίσκου: Christina Aguilera – Bionic

Ο λόγος για τον οποίο κάθισα και άκουσα την Christina Aguilera, ήταν καταρχήν οι παραγωγοί που βρίσκονται πίσω από αυτόν τον δίσκο. Polow Da Don και Tricky Steward, είναι από τους αγαπημένους μου καινούργιους Hip-Hop και R&B παραγωγούς αντίστοιχα. Θεώρησα ότι σε συνδυασμό με την καλή φωνή της τραγουδίστριας, υπάρχουν αρκετές πιθανότητες να βγει κάτι καλό. Τα πρώτα singles βέβαια με είχαν προειδοποιήσει ότι μπορεί να έμενε καλό το album στην θεωρία και μόνο…

.

Η αρχή γίνεται με futurιστικα μπιτάκια, προσπαθώντας να μας βάλει στο κλίμα που ήδη έφτιαχνε το εξώφυλλο. Το πρόβλημα είναι ότι το πρώτο μέρος που είναι γεμάτο με R&B jump-off παραγωγές, με κάποιες να έχουν ελάχιστα ηλεκτρονικά στοιχεία, δεν με …ξετρέλανε. Υποτίθεται πως στα πρώτα tracks με την μουσική του Polow Da Don και την συμμετοχή της Nikki Minaj, θα έπρεπε να μου έρθει να κουνηθώ, αλλά δυστυχώς τα beats ήταν ιδιαίτερα αναλώσιμα. Γενικά πήρα μία μεγάλη πίκρα από την δουλειά τόσο του Hip-Hop παραγωγού, όσο και γενικότερα απ’ όλα τα γρήγορα κομμάτια. Από την μία υπήρχαν παραγωγές που για μία Christina Aguilera είναι απλά δευτεροκλασάτα («Desnudate») και από την άλλη Lady Gaga – κόπιες («Elastic Love») που απλά δεν της έβγαιναν. Αυτό που μ έσωσε από την πλήρη απογοήτευση ήταν η μέση του δίσκου, με τον Tricky Steward να δίνει το έναυσμα για ήρεμες μπαλάντες, που σίγουρα βοήθησαν ώστε να θυμηθούμε ότι η συγκεκριμένη γυναίκα έχει μία πολύ καλή φωνή. Παρ’ όλα αυτά, δεν παραβλέπεται ότι δεν πρόκειται για κάτι το φοβερό ή μη επαναλαμβανόμενο και μερικοί κακοί ίσως χαρακτηρίσουν τις χαλαρές δημιουργίες «μπαλάντες της σειράς».

Εγώ δεν θα είμαι τόσο αρνητικός ,αφού δεν μπορείς να αρνηθείς ότι η Aguilera έχει μία κατά διαστήματα εξαιρετική φωνή. Το πρόβλημα είναι όμως, ότι όλες αυτές οι μουσικές και ηχητικές αλλαγές  σε μπερδεύουν και η συνολική διάρκεια του δίσκου σε κουράζει. Παραγωγικά είναι κομμένο στα δύο, σε γρήγορο ρυθμό και σε πολύ ρομαντικούς – relaxing ήχους. Αυτός ο έμμεσος διαχωρισμός ανάμεσα στα καλά και στα κακά κομμάτια, αφαιρεί παντελώς την αίσθηση ενός album. Σε αυτό συμβάλει σίγουρα και η ίδια η τραγουδίστρια, που μία την ακούμε να τραγουδάει «Licky Licky Yum Yum» , «Get Nacked» και διάφορα σεξουαλικά βογγητά και απότομα πάμε σε ρομαντικά tunes και όμορφα τραγούδια για σοβαρά θέματα όπως το παιδί της. Από την μία εξυμνεί τον άντρα της και προς το τέλος έχει ένα κομμάτι με τον τίτλο «I Hate Boys». Βέβαια, πολύ σωστά θα παρατηρήσει κανείς: «Πάντα αυτό δεν έκανε?». Προφανώς και το ιδιαίτερα βρώμικο- σέξι στυλάκι ήταν σήμα κατατεθέν της, μόνο που τότε  είχε δυναμικές παραγωγές σαν το «Dirrty», που θα σε κάνουν να ξεχάσεις τις ασύμβατες θεματολογίες. Όταν δεν υπάρχει κι όλας ένα δεύτερο «Beautiful», όλα αυτά μαζί κάνουν πιο εύκολο να κακοφανεί σε κάποιον αυτό το πηγαινέλα του περιεχομένου, γιατί μουσικά δεν μπορεί να στηριχθεί στα πόδια του.

Ιδιαίτερα αδύναμο LP. Του έλειπε η συγκέντρωση, του έλειπαν συμμετοχές που θα έκαναν την διαφορά και πάνω απ’ όλα, έλειπαν τα ποιοτικά radio friendly singles. Μετά από τέσσερα ολόκληρα χρόνια και έχοντας γνωστά ονόματα για συνθέτες, προσωπικά περίμενα κάτι παραπάνω. Δεν αμφιβάλω για τις φωνητικές της ικανότητες, αλλά δεν αναιρεί το γεγονός ότι δεν πιστεύω ότι θα ξανακούσω ποτέ μου αυτό τον δίσκο από την αρχή ως το τέλος. Σίγουρα δεν είναι εντελώς χάλια το τελικό αποτέλεσμα, αλλά για μία Christina Aguilera, μερικά όμορφα τραγουδάκια και μέτριες R&B δημιουργίες, ισοδυναμούν με αποτυχία.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Lift Me Up», «All I Need», «You Lost Me»

Tracklist:

01. Bionic
02. Not Myself Tonight
03. Woohoo (feat. Nicki Minaj)
04. Elastic Love
05. Desnudate
06. Love & Glamour (intro)
07. Glam
08. Prima Donna
09. Morning Dessert (intro)
10. Sex For Breakfast
11. Lift Me Up
12. My Heart (Intro)
13. All I Need
14. I Am
15. You Lost Me
16. I Hate Boys
17. My Girls (feat. Peaches)
18. Vanity

.
Not Myself Tonight

4 Comments

  1. Megalh apogohteush htan auto to CD… :_(

  2. Akousa kapoia sto youtube…moufaaaaaaaaaaa

  3. H fwnara apla dokimazetai kai se kati allo…Sthn telikh, ola proswpika einai…An rixoume mia matia sta kommatia ths Deluxe Edition, ta Birds Of Prey kai Stronger Than Ever einai apisteuta…Sto prwto Trance kommati, exoume sunergasia me Ladytron kai to deutero einai san ballanta Fighter…Auth einai, me apotyxies h epityxies, panta tha psaxnei na peiramatistei me neous hxous…

  4. Οποτε, απ’οτι καταλαβαινω εσενα σου αρεσε Σπυρο 🙂 Κοιτα, εμενα δεν με πειραζει αν πειραματιζεται η συγκεκριμενη, μαλιστα οταν ειδα τα ονοματα Polow Da Don και Tricky Steward, ειδικα τοτε ειχα μεγαλη αναμονη να το ακουσω. Αλλα για παραγωγους τετοιου μεγεθους, τα beats ηταν παρα παρα πολυ μετρια. Π.χ. δες διαφορα που εχει ο Tricky Steward στην δουλεια που εκανε στον The-Dream (η κριτικη μου στο Loveking) και εδω. Επισης, δεν μου αρεσε που τα εβαλε οοοολα μαζι σε ενα καζανι. Λιγο οικογενεια, λιγο σεξυ, λιγο αγαπη, λιγο bitchy. Ήταν σε καποια σημεια οτιναναι θεματολογικα. Ελπιζω η επομενη κυκλοφορια της να ειναι καλυτερη 😉

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *