Κριτική EP: Rick Ross – The Albert Anastasia EP

Λίγο το στυλ, λίγο το budget που έχει στην διάθεσή του, και καταφέρνει πάντα να σε κάνει να περιμένεις τις δουλειές του. Η αλήθεια είναι ότι ο Rick Ross έκρυβε πάντα πολύ έξυπνα τις αδυναμίες στον λυρισμό του, με το καλό αυτί του. Έχει μία  ικανότητα να αναγνωρίζει τις καλές παραγωγές και ποια beats θα καταφέρουν να κερδίσουν τον ακροατή. Όχι τόσο για να έχουν επιτυχία, αλλά κυριολεκτικά να αρέσουν στον μέσο ακροατή. Λογικό λοιπόν, να κυκλοφορήσει ένα EP, που θα έχει τον στόχο…

… να κερδίσει τον κόσμο και να τον «φτιάξει» για την επόμενη δισκογραφική κίνησή του. Το «Albert Anastasia EP» δεν δείχνει να αστειεύεται, αφού προσφέρει βάθος και δημιουργεί ένα άλφα ενδιαφέρον σε όποιον κοιτάξει την tracklist. Συμμετοχές από Birdman μέχρι Kool G Rap, φωνητικά από τους Trey Songz, Ne-Yo και John Legend, και last but not least, παραγωγές από γνώριμους beat-makers. Όλα αυτά συνθέτουν ένα αρκετά εντυπωσιακό CD, που άνετα θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις και κανονικό δίσκο. Στα 45 λεπτά που θα ακούσετε τον Rick Ross να ραπάρει, θα προσέξετε και κάτι άλλο. Όντως, αρχίζει και αλλάζει κάπως το στυλ του και αυτό που βγάζει. Οι ρίμες του και η όλη παρουσία του στο μικρόφωνο έχουν ανέβει επίπεδο, συγκριτικά με παλιότερα. Η προσαρμογή της φωνής του στο νέο αυτό ύφος ταιριάζει απόλυτα, χωρίς όμως να αλλάξει 100% το περιεχόμενο των raps του. Απλά, υπάρχει ένας μεγαλύτερος πλουραλισμός με την θεματολογία που ασχολούνταν τόσο καιρό. Πιο πολύ mafia rap και σε κάποια κομμάτια έχει ελαττώσει τις επαναλαμβανόμενες bling-bling ατάκες.

Εννοείται πως ακόμα βρίσκεται στην ανάγκη των δυναμικών παραγωγών και των συμμετοχών εντυπωσιασμού. Οι δημιουργίες που έχουν κάποιον καλλιτέχνη στα vocals, πάντα είναι καλύτερες σαν συνολική αντίληψη, απ’ ότι σε αυτές που είναι ολομόναχος. Η μουσική εναλλάσσεται αρκετά και το πιο θετικό σημείο στο «Albert Anastasia EP», είναι ότι υπάρχουν ηχητικά αποτελέσματα που θα άρμοζαν σε μία κανονική studio δουλειά. Ποιοτικά mainstream beats, που καταφέρνουν και καλύπτουν λίγο πολύ όλες τις απαιτήσεις. Εξαιρετικά ραδιοφωνικά singles («Super High»), τραγούδια που κάνουν σ’ όλους τους τομείς την διαφορά («All I Need») αλλά και πιο hip-hop παρουσίες, όπως το «Knife Fight», μία ευχάριστη έκπληξη. Ο Ross δείχνει πιο ευδιάθετος και σε μερικούς θα φανεί (με την καλή έννοια) περίεργο, πώς έχει καταφέρει να προσαρμόζεται τόσο εύκολα σε διαφορετικούς ήχους. Αν πάψει επιτέλους να μας υποβάλει σε βασανιστήρια, με τις εμφανίσεις της (ατάλαντης) κλίκας του, Triple C’s, τότε θα μπορέσουν και οι πιο δύσπιστοι ακροατές να το ευχαριστηθούν ακόμα περισσότερο.

Μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα από αυτή την παρουσίαση. Όχι επειδή άκουσα τον νέο Scarface, αλλά για δύο απλούς λόγους. Πρώτον, η συνεχής βελτίωση του Rick Ross, που ίσως καταφέρει τον Ιούλιο με το «Teflon Don», να μας αποδείξει ότι είναι κάτι περισσότερο εκτός από έναν rapper που ξέρει να επιλέγει καλές παραγωγές. Δεύτερον, έχω πολύ καιρό να πετύχω ένα τόσο ευχάριστο album/EP/Mixtape, πείτε το όπως θέλετε, που να δίνεται προς ελεύθερο κατέβασμα. Χωρίς να ξέρω σε ποιο βαθμό θα κινηθούν οι πωλήσεις του κανονικού του δίσκου, πιστεύω πως με τέτοιες διαφημιστικές κινήσεις, οι fans θα πειστούν 100% για την αγορά του επόμενου LP του. Το «Albert Anastasia EP» εξετέλεσε την αποστολή κι ας μην είναι τέλειο και ιδιαίτερα ώριμο.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «All I Need, «Sweet Life, «Super High, «Knife Fight

Tracklist:

01. Diddy Intro (Produced by Infamous)
02. MC Hammer (Produced by Lex Luger)
03. Blowin Money Fast (B.M.F.) (feat Styles P) (Produced by Lex Luger)
04. Money Makey (Produced by Boi-1da)
05. Gotti Family (feat. Yo Gotti)
06. Fire Hazard (Produced by The Runners)
07. All I Need (feat. Birdman & Trey Songz)
08. Sweet Life (feat. John Legend) (Produced by John Legend)
09. Super High (feat. Ne-Yo) (Produced by DJ Clark Kent)
10. Knife Fight (feat. Kool G Rap)
11. White Sand Part 2 (feat. Triple C’s)
12. 300 Soldier (Produced by L-Don)
13. Nasty (feat. Masspike Miles) *Bonus*

All I Need (feat. Birdman & Trey Songz)

5 Comments

  1. πολυ ωραια τα εγραψεςςς…
    αν και διαφωνw σε ενα σημειο μονο.
    Oi Triple C’s μια χαρα την κανουν την δουλεια τους… το χω καψει το σιντακι τους 😛

  2. Αααα εισαι ενας κρυφο Triple C’s groupie, eee??? 😛 Εμενα ρε γμτ δεν μου κανουν καθολου κλικ,τους θεωρω πολυ χαμηλου επιπεδου. Μ’ εχει επηρεάσει ομολογω και μέτριου albumaki που ειχαν βγαλει

  3. ναι ειμαι… και πολυ groupie με Triple C’s… aυτος ο Gunplay εχει τρελη φαση…
    κοιτα το σιντακι που ειχαν βγαλει (custom cars and cycles) ως προς θεμα παραγωγων ηταν παρα πολυ καλα. O Schife τους εβγαλε ασπροπροσωπους. Τωρα απο στιχους νομιζω οτι βρισκονται σε ενα μετριο επιπεδο. Σχετικα αποδεκτο για southαδες …

  4. Για Schife συμφωνω, εχει δειξει καλα στιχια και σε αλλα CD που εχω ακουσει παραγωγες του

  5. Aksize kai me to parapanw to diskaki!Teflon dooooooooooooooooooon

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *