Κριτική Δίσκου: Vinnie Paz – Season Of The Assasin

Δεν είμαι από εκείνους που τον έχουν πολύ ψηλά στην λίστα τους τον Vinnie Paz. Ο συγκεκριμένος MC έχει καταφέρει με το στυλ του να διχάσει ως κάποιο σημείο τους ακροατές, αφού οι μισοί τον θεωρούν καταπληκτικό στιχουργό και οι υπόλοιποι τον βρίσκουν υπερβολικά βαρετό. Η αλήθεια κρύβεται κάπου στην μέση, με τον εαυτό μου να τάσσεται λίγο περισσότερο με εκείνους που τον θεωρούν αδύναμο, σε ότι αφορά την διάρκεια. Για να μην γινόμαστε και άδικοι, έχει γράψει φοβερά rhymes σε αρκετά κομμάτια, απλά πληρώνει μερικές φορές την μουσική ιδιοφυΐα του Stoupe, όταν εμφανίζονται μαζί ως Jedi Mind Tricks. Είναι από τις κλασσικές περιπτώσεις όπου η παραγωγή επισκιάζει τον rapper.

.

Αρκετά όμως με τον πρόλογο και με τους Jedi Mind. Εδώ έχουμε τον Vinnie Paz να μας παρουσιάζεται μ’ ένα ενδιαφέρον εξώφυλλο και έναν πιασάρικο τίτλο. Όταν ξεκίνησα την ακρόαση ήμουν επιφυλακτικός, πίστευα ότι λίγο πολύ θα με κουράσει αυτό το CD.  Τα πράγματα δεν είναι όμως και τόσο απλά και αυτό φαίνεται από τα πρώτα λεπτά, με ένα δυναμικό μπάσιμο του Paz πάνω σε αξιοπρεπέστατα beats. Κατά κύρια ομολογία, μπορούμε να πούμε ότι ο καλλιτέχνης κατάφερε να επιλέξει καλές παραγωγές, με ήχους που του ταιριάζουν και στους οποίους θα μπορέσει να πατήσει καλά. Άμα το παρατηρήσει κανείς σαν σύνολο, η μουσική μπορεί να μοιάζει επαναλαμβανόμενη και θα συμφωνήσω με αυτό ως ένα σημείο. Είναι λογικό, να υπάρχουν τα μέτρια αποτελέσματα («Righteous Kill») ή τραγούδια που μετά από ώρα κουράζουν («Drag You To Hell»). Άλλωστε, σε 21 tracks, η περίπτωση να δημιουργηθεί μία μικρή «κοιλιά» και να υπάρχουν skips είναι πολύ μεγάλη. Όμως, θα εκπλαγείτε, με την ποσότητα των καλών τραγουδιών που μπορεί να ανακαλύψει κανείς σε αυτό το album. Βασικός παράγοντας είναι πάντα οι producers, που κάνουν ότι μπορούν για να δώσουν ένα «Stoupe – υφάκι» στον δίσκο, αλλά υπάρχουν και άλλοι παράμετροι.

Καταρχήν, είναι πολύ ευχάριστο να ακούω τον Vinnie Paz (επιτέλους) να συνεργάζεται και με άλλους MCs. Άτομα, με τα οποία δεν τον είχαμε συνηθίσει να παρουσιάζεται και που π.χ. στην περίπτωση των Clipse, βγήκε μία πολύ καλή δουλειά. Καλό παράδειγμα είναι επίσης και το «Pistolvania» και την έξυπνη προσθήκη του Freeway στο hook. Αυτό δείχνει ότι υπήρχε γενικότερα ένα πλάνο, που πολλές φορές έδινε ακριβώς αυτό που χρειαζόταν εδώ και καιρό ο συγκεκριμένος rapper, για να ξεφύγει επιτέλους από την ανία.  Μπορεί σε γενικές γραμμές να μην του έκλεψε κανείς την παράσταση, μέχρι να έρθει το «Nosebleed». Φοβερό tune, μ’ έναν εξαιρετικό R.A. The Rugged Man και δίκαια καταφέρνει να συγκεντρώσει απάνω του την προσοχή των ακροατών. Η προσπάθεια των συμμετοχών δεν ήταν πάντα πετυχημένη, πράγμα που διακρίνεται εύκολα στην περίπτωση του Blοck McCloud. Ο συγκεκριμένος δεν καταφέρνει σχεδόν ποτέ να σε εντυπωσιάσει με τα φωνητικά του και συμβάλει καμιά φορά στο να πατήσεις το κουμπί για το επόμενο κομμάτι. Περίεργη και η επιλογή του Beanie Sigel στο «Kill Em All», αφού με την ατμόσφαιρας που υπάρχει σε αυτή την δημιουργία, περίμενα κάποια στιγμή να πεταχτεί όλοι οι AOTP κλίκα. Αυτά τα μικρό λαθάκια, σε συνδυασμό με την δύσκολη αποστολή του Paz να κρατήσει το ενδιαφέρον σε όλο τον δίσκο, μειώνουν κατά κάποιον τρόπο την συνολική εικόνα του «Season Of The Assasin».

Για μένα, ο Vinnie Paz έχασε μόνος του μία ευκαιρία να παρουσιάσει ένα τρομερό album. Από την στιγμή που αποδεδειγμένα δεν μπορείς να κρατήσεις τον ακροατή για ένα μεγάλο διάστημα μαζί σου, λόγω του επαναλαμβανόμενου ύφους, γιατί να δημιουργήσεις 77 λεπτό CD? Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που μπορεί να μην πείσει μερικούς το «Season Of The Assasin» με την πρώτη. Με μία πιο προσεκτική ματιά (και με αφαίρεση των πέντε-έξι αδύναμων τραγουδιών που φρενάρουν τον ρυθμό), θα ανακαλύψει εύκολα κανείς, έναν rapper, που έχει μία πολύ καλή παρουσία στο μικρόφωνο. Υπάρχουν αρκετά διαμάντια για να συγκρατήσει κανείς για αρκετό καιρό και νομίζω ότι ο Vinnie κατάφερε (ανέλπιστα) να παρουσιάσει ένα καλύτερο αποτέλεσμα, από το «The Unholy Terror» των Army Of Pharaohs. Αν και είμαι γνωστός λάτρης της ομογένειας σ’ έναν δίσκο, θα δώσω το κάτι παραπάνω μόνο και μόνο για τα επτά με οκτώ τραγούδια που αντέχουν στον χρόνο.  Μεγάλος αριθμός στις μέρες μας για ένα full length LP και που σίγουρα δεν θα περάσει απαρατήρητο. Θα κλείσω αυτή την κριτική με μία παρατήρηση για το τέλος: Ότι δεν καταφέρνουν οι ανδρικές φωνές, το καταφέρνουν οι κοπέλες στα refrain. Καταπληκτική ατμόσφαιρα, τέλεια χημεία με τον καλλιτέχνη και απορώ για την δεν επέμενε σε περισσότερες τέτοιου είδους συνεργασίες.

Βαθμολογία:

Κομμάτια που ξεχώρισαν: «Beautiful Love», «Pistolvania», «Keep Movin’ On», «Nosebleed» , «Bad Day», «Same Story (My Dedication)»

Tracklist:

01. Intro
02. Beautiful Love
03. Monster’s Ball
04. Pistolvania (Featuring Freeway & Jakk Frost)
05. End Of Days (Featuring Block McCloud)
06. Righteous Kill
07. No Spiritual Surrender (Featuring Sick Jacken)
08. Street Wars (Featuring Clipse & Block McCloud)
09. Ain’t Shit Changed (Featuring Lawrence Arnell)
10. Aristotle’s Dilemma
11. Kill ‘Em All (Featuring Beanie Sigel)
12. Keep Movin’ On (Featuring Shara Worden)
13. Brick Wall (Featuring ILL Bill & Demoz)
14. Role Of Life
15. Nosebleed (Featuring R.A. The Rugged Man)
16. WarMonger
17. Paul And Paz (Featuring Paul Wall & Block McCloud)
18. Bad Day
19. Washed In The Blood Of The Lamb
20. Drag You To Hell
21. Same Story (My Dedication) (Featuring Liz Fullerton)

.

Keep Movin On – Vinnie Paz (feat.Shara Worden)

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *