Κριτική Δίσκου: Devin The Dude – Do Not DistHerb (Suite #420)

Η κάθε μουσική κατεύθυνση έχει πολλές πλευρές. Το Hip-Hop το χωρίζουμε εύκολα σε East-, West και South, αγνοώντας πολλές φορές ότι η κάθε περιοχή έχει πολλούς διαφορετικούς καλλιτέχνες που την εκπροσωπούν. Ο Νότος της Αμερικής κρύβει πολλά διαμάντια ανάμεσα στους δεκάδες καλλιτέχνες που βγήκαν τα τελευταία χρόνια. Ένα από αυτά είναι και ο Devin The Dude,που σε δύο – τρία χρόνια κοντεύει να κλείσει τα 20 χρόνια από τότε που άρχισε να ραπάρει, αλλά παρ όλα αυτά δεν μπόρεσε ποτέ να κάνει το μεγάλο άνοιγμα στο mainstream κοινό. Έφτιαξε όμως ένα όνομα το οποίο το σέβονται σχεδόν όλοι οι rappers της συγκεκριμένης περιοχής, μα πάνω απ ‘ όλα ο ίδιος ο κόσμος που ψάχνεται για καλή μουσική.

Λογικό λοιπόν να υπάρχει μία αναμονή για τον ολοκαίνουργιο δίσκο του που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο. Ο ίδιος ήθελε να δώσει μία μικρή γεύση για το τι μας περιμένει στο επόμενο album, κυκλοφορώντας αυτό το EP. To «Do Not DistHerb (Suite #420)» απαρτίζεται από 5 κομμάτια και ένα Intro και έχει μία συνολική διάρκεια 21 λεπτών. Ακούγωντας πρώτο κομμάτι καταλαβαίνει κανείς τις προθέσεις του ο Devin, ο οποίος με το απαράλλαχτο και μοναδικό στυλ του «ραπάρω και τραγουδάω», δημιουργεί μία εξαιρετική ατμόσφαιρα. Η παραγωγή ακολουθεί πολύ σωστά τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται στο μικρόφωνο και το αμέσως επόμενο «We Get High», έρχεται και κολλάει σχεδόν τέλεια. Ένα τραγούδι που μαζί με το «I Gotta Ho» αντιπροσωπεύουν πλήρως το περιεχόμενο του CD, μόνο και μόνο μέσω των τίτλων τους. Όσοι έχουν ακούσει έστω και μία δισκογραφική δουλειά του Devin The Dude ξέρουν ακριβώς τι θα συναντήσουν, μιας και για άλλη μία φορά χρησιμοποιεί το χιουμοριστικό σε κάποια σημεία. Γι’ αυτό και ενώ ασχολείται με τα χιλιοειπωμένα weed, rollin blunt και hoes, παραμένει μοναδικός στον τρόπο προσέγγισης αυτών.

Αυτό που θα καταλάβουν αμέσως οι ακροατές, είναι ότι με τον τρόπου που ραπάρει πάνω στις παραγωγές και σε συνδυασμό με τα άκρως κολλητικά hooks (« And I gotta a hoooooooe» ) καταφέρνει και φτιάχνει μία ατμόσφαιρα μέσα σε 10 λεπτά. Πράγμα που το συναντάς μία έως δύο φορές στις 10, πόσο μάλλον όταν υπάρχουν δίσκοι που χρειάζονται πέντε – έξι κομμάτια για να πάρουν μπρος. Το προτελευταίο track, το «That Ain’t Cool», προσωπικά νομίζω ότι δεν ταίριαζε και τόσο στο όλο concept, λόγο beat. Είναι πιο «βρώμικο», λίγο πιο σκοτεινό και με λιγότερη μελωδία, που σίγουρα θα αρέσει σε κάποιους fans, αλλά πιστεύω ότι θα μπορούσε να μπει στο τέλος ή σε κάποιο άλλο release. Στιχουργικά ίσως να είναι και από τα πιο δυνατά σε αυτό το project, με το κερασάκι στην τούρτα να έρχεται στην τελευταία ηχητική δημιουργία «Where Ya At». Απλή και ατμοσφαιρική παραγωγή που υψώνεται από τα εκπληκτικά φωνητικά του καλλιτέχνη. Εξαιρετικός τρόπος για να κλείσει ένα EP….

…που αν μη τι άλλο ικανοποιεί όλους εκείνους που τους αρέσει αυτός ο ήχος. Αν το «Do Not DistHerb (Suite #420)» ήταν το ορεκτικό πριν από το κύριο γεύμα «Suite #420», τότε μπορώ εύκολα να πω ότι μου άνοιξε η όρεξη για τα καλά.

Βαθμολογία:

Κομμάτια που ξεχώρισαν : «What I Be On», «We Get High», «Where Ya At»

Tracklist:

1. Twitta
2. What I Be On
3. We Get High
4. I Gotta Ho
5. That Ain’t Cool (EP Edit)
6. Where Ya At

What I Be On

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *